کتاب از تو چه پنهان

باز باران است؛ باران حسین‌بن‌علی عاشقان جانِ شما جان حسین‌بن‌علی خواه در بالای زین و خواه در میدان مین جان اگر جان است قربان حسین‌بن‌علی شمرها آغوش وا کردند اما باک نیست وعدۀ ما دور میدان حسین‌بن‌علی در همین عصر بلا پیچیده عطر کربلا عطر نامیرای قرآن حسین‌بن‌علی هرکجای خاک من بوی شهادت می‌دهد عشقم ایران است، ایران حسین‌بن‌علی دست بالا کن بگو این بار با صوتی جلی دست‌های ما به دامان حسین‌بن‌علی

اختیارت را به‌دست باد جادوگر مده پیش مردم زلف‌هایت را پریشان‌تر مکن امر کن تا بر لبِ سرخ تو عاشق‌تر شوم نامسلمانا! لبم را نهی از منکر مکن

کم گریه کن، آتش زدن باغ گناه است ای سرخی چشم تو به پاییز رسیده...

سرد است هوا، دم به که باید بسپارم؟ غم کشت مرا، غم به که باید بسپارم؟ شادی به هرآن‌کس که رسیده‌ست مبارک ناشادیِ عالم به که باید بسپارم؟ پرسوزتر از من نفسی نیست در این شهر این آه دمادم به که باید بسپارم؟ ای مرگ، مرا جانی اگر مانده تو بردار چیزی که ندارم به که باید بسپارم؟ ای عشق که سرباز تو بودم همۀ عمر فرمان بده، پرچم به که باید بسپارم؟ یک عمر خودم را به امان تو سپردم ماندم که تو را هم به که باید بسپارم؟

هرکجای خاک من بوی شهادت می‌دهد عشقم ایران است، ایران حسین‌بن‌علی

باران تن خیس تو، باران چشم‌هایت باران که باشد زندگی پایان ندارد هر روز دیدار تو باشد روز عید است فطر و غدیر و بعثت و قربان ندارد

چشمانت آرزوی ریاضت‌کشــان شــده غوغاست هرکجا که تو بادام می‌بری گاهی ابوسعیـد ابوالخیر می‌شــوی گاهی مرا حوالی بسطام می‌بری پر می‌زنــی، به منــطــق عــطار می‌کشــی می می‌شوی، به خلسۀ خیام می‌بری تا بوده راه و رسم تو این‌گونه بــوده است آرام دل گرفتی و آرام می‌بــری