بریده‌هایی از کتاب پرسش و پاسخ

کنار آمدن با هیولایی که می‌شناسی از رویارویی با یک هیولای ناشناخته بهتر است. اما من نمی‌دانم چرا انتخاب باید بین دو هیولا باشد.

انگار دارد من را می‌کُشد اما نه با مجازات بلکه با درمان.

«بله، ولی حالا زن‌ها و بچه‌های این شهر نمی‌میرن. چون من صلح کردم!» می‌گویم: «صلحی که پای چشمت رو کبود کرد. صلحی که لبت رو پاره کرد.» نگاه کوتاهی به من می‌اندازد و بعد پوزخند غمگینی می‌زند. می‌گوید: «حرف‌های یه خردمند از دهن یه جاهل.»

«هر وقت خواستی به ناچیزی خودت در طرح پروردگار پی ببری، کافیه کنار اقیانوس بایستی

«فقط باید دووم بیاریم، تاد. این تنها کاریه که الان از دستمون برمی‌آد. فقط زنده بمون و دووم بیار.»

ایمانی که به مدرک نیاز داشته باشه، اصلاً ایمان نیست.»