بریده‌هایی از کتاب ضریح چشم های تو

خدا شنوای دعاهای ناخوانده است

«چشم به تابلوی دل می‌ماند. نه، تابلو نه، چشم انگار جدار شفافی است که به خیال خود دل را می‌پوشاند، غافل از اینکه مثل ویترین موجودی دل را بهتر به نمایش می‌گذارد.»

مهم خداست، که می‌داند؛ مهم روسفیدی در پیشگاه اوست.

مهم خداست، که می‌داند؛ مهم روسفیدی در پیشگاه اوست.

بگذریم... که زمان می‌گذرد

از ما می‌کشند ولی کم نمی‌شویم، پهن می‌شویم، گسترده می‌شویم و جلو می‌رویم.

راستی این چه شیوه‌ای است در آفرینش خداوند که بهترین خلایق را به‌واسطهٔ بدترین اشرار، به خویش می‌خواند؟

بی‌معنی است اگر بگویم که دلم پیش توست، تو خود دل منی

مهم خداست، که می‌داند؛ مهم روسفیدی در پیشگاه اوست

راستش را بگویم، تا اینجا را هم که آمدم، قوت من نبود، عشق تو بود که مرا می‌کشید. من کجا می‌توانستم این‌همه راه را یک‌ریز، سینه‌خیز بیایم؟ و این عشق تا مرا به تو نرساند، خلاصم نمی‌کند.