کتاب ارتباط بدون خشونت، زبان زندگی

نادیده گرفتن خود برای اینکه دیگران احساس ناامنی نکنند، خدمت محسوب نمی‌شود.

هیچ تغییری در جهان واقع نمی‌شود مگر این که «ما تغییری شویم که آرزو داریم در دنیا ببینیم».

«مردم نه بر اثر وقایعی که برایشان اتفاق می‌افتد بلکه با نوع نگاه‌شان به آن وقایع مضطرب می‌شوند.» اپیکتتوس

«هر قدر سخت کار کنی هیچ کلمهٔ زیبایی از کسی نمی‌شنوی. یک اشتباه بکن همیشه یک نفر هست که سرزنش‌های او بر سرت نازل شود.»

قضاوت دیگران، بیان وارونهٔ نیازهای برآورده نشدهٔ خود ما است.

نادیده گرفتن خود برای اینکه دیگران احساس ناامنی نکنند، خدمت محسوب نمی‌شود.

من به این سادگی‌ها نمی‌ترسم. نه به خاطر آنکه شجاع هستم بلکه به این دلیل که می‌دانم با انسان طرفم. پس باید با تمام قدرت تلاش کنم تا هر آنچه را که هرکس انجام می‌دهد، بفهمم. همان‌طور که امروز صبح رفتار خشن و فریاد افسر جوان گشتاپو مرا خشمگین نکرد. حتی برعکس محبت حقیقی را حس کردم و می‌خواستم بپرسم: «آیا دوران کودکی تلخی داشته‌ای؟ آیا همسرت ترکت کرده است؟» بله، او آسیب دیده و طرد شده بود. من می‌بایست او را دوست داشته باشم تا بتوانم در اولین فرصت درمان او را شروع کنم. زیرا می‌دانم مردان جوان و درمانده‌ای چون او به سرعت خصوصیات انسانی خود را از دست می‌دهند و بسیار خطرناک می‌شوند.

کسی را که بعضی از ما تنبل می‌نامیم برخی خسته و یا آسان‌گیر می‌نامند، کسی را که بعضی از ما خنگ می‌نامیم برخی با دانش متفاوت می‌نامند، پس من به این نتیجه رسیده‌ام که، ما را از ابهام نجات می‌دهد اگر بین آنچه می‌توانیم ببینیم و آنچه نظر ما است تفاوت قائل شویم.

«مردم نه بر اثر وقایعی که برایشان اتفاق می‌افتد بلکه با نوع نگاه‌شان به آن وقایع مضطرب می‌شوند.» اپیکتتوس

چهار مرحلهٔ ان. وی. سی. ۱- مشاهده‌ها ۲- احساس‌ها ۳- نیازها ۴- تقاضاها

اگر کسی حقیقتاً می‌خواهد زندگی را برای خود تلخ کند، کافی است یاد بگیرد خودش را با دیگران مقایسه کند.

تفکر بر اساس اصل «چه کسی مستحق چه چیزی است» ارتباط محبت‌آمیز را مسدود می‌کند.

همان‌طور که جوزف کمبل اسطوره‌شناس می‌گوید: «برای رستگاری باید این سؤال را که "آنها در مورد من چه فکری خواهند کرد؟" کنار گذاشت.»

اگر بگویید که چه می‌خواهید به‌جای آنکه بگویید چه نمی‌خواهید احتمالاً جواب دوستانه‌تری خواهید شنید.

اگر بچه‌ها دندان‌های‌شان را از ترس شرم و استهزا مسواک می‌زنند ممکن است سلامت دهان آنها افزایش یابد، اما حرمت‌نفس‌شان خدشه‌دار می‌شود.

جهالت شامل این امور است: الف) فقدان آگاهی از پیامدهای اعمال‌مان؛ ب) ناتوانی در مشاهدهٔ امکان تحقق نیازهای‌مان، بدون آسیب رساندن به دیگران؛ ج) اعتقاد به اینکه ما «حق» داریم دیگران را تنبیه کنیم چون آنان «سزاوار» آن هستند؛ د) تفکر توهم‌زا، مثلاً شنیدن «صدایی» که ما را به کشتن کسی هدایت می‌کند.

درخواست آمرانه یکی دیگر از شکل‌های زبان است که محبت را مسدود می‌کند. شنونده در صورت تبعیت نکردن از درخواست آمرانه به‌شکل آشکار یا پنهان، با شرم یا تنبیه تهدید می‌شود.

وقتی درخواستی آمرانه شنیده شود، نتیجه یکی از این دو گزینه است: تسلیم شدن یا شورش کردن.

هر کس باید از آنچه دریافت کرده خوشحال باشد و حریص نباشد ــ یک درس اساسی در زندگیِ بدون خشونت.

آیا به یاد دارید به‌عنوان شاگرد از معلم خود سؤالی کرده باشید و معلم‌تان پس از پاسخ‌گویی پرسیده باشد: «آیا جواب سؤالت را فهمیدی؟» با شنیدن این جمله چه احساسی داشتید؟ در این الگو معلم می‌تواند بپرسد: «توانستم پاسخ سؤالت را بدهم؟» تمایز این دو جمله در پذیرش مسئولیت، عدم قضاوت و احترام به کرامت انسانی توسط گوینده است که از اصول این الگوی ارتباطی است.

هرچه بیشتر نپذیرفتنِ درخواستی را توجه نکردن تفسیر کنیم، تقاضای‌مان بیشتر درخواست آمرانه شنیده می‌شود.

«مردم نه بر اثر وقایعی که برایشان اتفاق می‌افتد بلکه با نوع نگاه‌شان به آن وقایع مضطرب می‌شوند.» اپیکتتوس

فیلسوف هندی کریشنامورتی می‌گوید مشاهدهٔ بدون ارزیابی بالاترین تجلی هوش انسانی است.

متأسفانه بیشتر ما هرگز نیاموخته‌ایم که به نیازهای‌مان فکر کنیم. اما اغلب یاد گرفته‌ایم هرگاه نیازهای‌مان برآورده نشد فکر کنیم دیگران چه اشکالی دارند.

طبقه‌بندی مردم و قضاوت دربارهٔ آنها خشونت را ترویج می‌کند.

. چرا که زنان تربیت شده‌اند تا مراقبت از دیگران را مهم‌ترین وظیفهٔ خود بدانند و اغلب آموخته‌اند نیازهای خود را نادیده بگیرند.

تحلیل رفتار و گفتار دیگران در حقیقت بیان نیازها و ارزش‌های خودمان است.

یک درس اساسی در زندگیِ بدون خشونت. چگونه می‌توانم این را فراموش کنم؟

به‌جای اینکه توجه خود را بر نیازهای تحقق‌نیافته متمرکز کنیم بر طبقه‌بندی، تحلیل، و میزان غلط بودن آنها متمرکز می‌شویم.

سرشت ما از نثار و دریافت محبت لذت می‌برد. با وجود این در طی زندگی شکل‌های گوناگونی از ارتباط بیگانه‌ساز از زندگی را آموخته‌ایم، این آموخته‌ها سبب می‌شوند به گونه‌ای حرف بزنیم و رفتار کنیم که به خود و دیگران آسیب برسانیم. یک مدل از ارتباط بیگانه‌ساز از زندگی قضاوت اخلاقی است که اشاره به اشتباه و بدی در وجود افرادی دارد که متناسب با ارزش‌های ما عمل نمی‌کنند. مدل دیگر، مقایسه است که می‌تواند راه محبت به دیگران و حتی خودمان را مسدود کند. دیگر آنکه ارتباط بیگانه‌ساز از زندگی آگاهی ما را از اینکه مسئول احساس‌ها، تفکرات و اعمال‌مان هستیم از بین می‌برد. درخواست آمرانه یکی دیگر از ویژگی‌های ارتباط بیگانه‌ساز از زندگی است که محبت را مسدود می‌کند.