کتاب خاطرات تهران و بیروت

پروفسور ایوری یکی از فعال‌ترین دانشمندان صلح جهانی و از سرشناس‌ترین چهره‌های خلع سلاح هسته‌ای جهانی است.

ایوری به ما می‌آموزد با دوری جستن از تعصب و روی آوردن به صلح، گفتگو و گسترش آموزش می‌توان بار دیگر شاهد خاورمیانه‌ای شاد و آباد باشیم که در آن کشورهای با اصالتی همچون ایران، عراق، سوریه، لبنان در مسیر توسعه گام بردارند.

بنت دانشجوی جوانِ راننده و بنتِ پزشک و بنتِ مشاور وزیر بهداری شرحی از اوضاع ایران بین دو جنگ جهانی و به‌خصوص در اوایل سلطنت رضاشاهی را از دیدگاه بهداشت و امور پزشکی می‌دهد. نبود آب‌لوله‌کشی، کمبود یا نبود بهداشت عمومی، گستردگی بیماری‌های تیفوس، مالاریا، بیماری‌های مقاربتی و انگلی روزگار ملت، دولت و مملکت را سیاه کرده بود. دکتر ایوری پدر می‌نویسد چگونه به دلیل گستردگی بیماری مالاریا در بسیاری از نقاط ایران از جمله فارس و مازندران، کشاورزان نمی‌توانستند محصولات خود را برداشت کنند. وزارت بهداری باید با این بیماری‌ها مقابله می‌کرد. مملکت، پول و اعتبار کافی و متخصص کافی نداشت.

همچنین کارخانه‌ای را دیدیم که به دستور رضاشاه ساخته شده بود. او سعی می‌کرد ایران را صنعتی سازد. بدون شک صنعتی‌سازی ایدهٔ خوبی بود ولی در زمانی که کارخانه ساخته شد، کشور زیرساخت‌های لازم برای حمایت از آن را نداشت. وقتی کارخانه را دیدیم به هتل تبدیل شده بود.

همهٔ ما تصور می‌کردیم آلمانی‌ها و ژاپنی‌ها به‌نوعی کمتر از انسان محسوب می‌شوند و هرچه تعداد بیشتری از آن‌ها کشته شود بهتر است.

در اوایل قرن ۱۴ هجری و اوایل سلطنت پهلوی‌ها، بیروت نقش یک بندر را برای ایران بازی می‌کرد.

ایران هم از مدارس و دانشگاه‌های بیروت سهمی داشت. امیرعباس هویدا نخست‌وزیر را می‌توان از بین تحصیلکرده‌های بیروتی نام برد.

زمانی که من و خانواده‌ام در خاورمیانه زندگی می‌کردیم، مهمان‌نوازی و مهربانی بی‌نظیری را تجربه کردیم و خاطرات شگفت‌انگیزی را از آن زمان با خود به یاد داریم. من و گوردون با تحسین دستاوردهای زیبای فرهنگی منطقهٔ خاورمیانه، به همراه صفات بسیار دلنشین و بخشندگی مردم آنجا رشد کردیم. امروزه خاورمیانه به مکانی با شادی اندک تبدیل شده است؛ اما من می‌خواستم آن را همان‌گونه توصیف کنم که آن زمان در آنجا تجربه کردیم.