کتاب می خواهم چه کاره شوم؟

وقتی به دیگران کمک می‌کنیم، در مقایسه با زمانی که کمک دریافت می‌کنیم، احساس بهتری داریم.

اولین پرسشی که دربارهٔ هر شغلی باید پرسید این نیست که «حقوقش چقدر است؟» بلکه این است که «این شغل چگونه به دیگران کمک می‌کند؟» فکر نکنید این سؤال از شما آدم مقدسی می‌سازد. هدف از این سؤال بیشتر خودتان هستید، چون آگاهان می‌دانند که لطف‌کردن به دیگران حقیقتاً مسرت‌بخش است.

مشاغل و کارهایی که تنها برحسب وظیفه و برای خوشایندِ فردی دیگر (والدین یا رئیستان) انجام می‌شوند هیچ‌وقت به آن نتایج و دستاوردهای کارهایی که براساس علاقه و عشق انجام می‌شوند نمی‌رسند. شغل شمای بزرگسال ممکن است هرروز و همیشه فوق‌العاده و جذاب نباشد، اما باید در کل -اگر همه‌چیز مرتب پیش برود- دلپذیر باشد. رنج و سختی ربطی به کاری که فرد انجام می‌دهد ندارد. این‌ها که گفتیم یعنی اینکه شما باید لذت و خشنودی‌تان را جدی بگیرید. برای اینکه زندگیِ کاریِ خوبی داشته باشید، باید به مسئلهٔ لذت [از کار] خوب فکر کنید، چراکه مسئله‌ای بسیار حیاتی است. نکته‌ای که گفتیم ممکن است عجیب به نظر برسد، چون در مدارس هیچ‌گاه به مسئلهٔ جذابیت و سرگرمیِ کار نمی‌پردازند.

به یاد می‌آورم استادی را که می‌گفت، اگر می‌خواهید کتابی هرگز خوانده نشود آن را بخشی از برنامهٔ درسی قرار دهید!

وقتی به شغلی با درآمد بالا فکر می‌کنید احتمالاً به همهٔ آن چیزهایی فکر می‌کنید که می‌توانید با پولِ این شغل بخرید. در چنین مواقعی، خیلی راحت فراموش می‌کنیم که این شغل باعث می‌شود که غالب زمانمان را با انجام کارهایی سپری می‌کنیم که علاقه‌ای به آن‌ها نداریم.

درآمد یک شغل واقعاً شاخص درستی [دقیق] برای خوب یا بدبودن آدم‌ها نیست. تنها نشان‌دهندهٔ تقاضای موجود برای یک شغل است، آن هم در نسبت با کسانی که می‌توانند این کار را انجام دهند. یا اگر بخواهیم ساده‌تر بگوییم داستان از این قرار است: مردم تا چه حد خواستار چیزی هستند که خیلی‌ها تواناییِ انجامش را ندارند.

مشاغلی که رؤیایی به نظر می‌رسند، اگر با حداکثر انگیزه دنبال نشوند، با اولین بحران باعث ناامیدی خواهند شد.

جهان مدرن، از بسیاری جهات، جهان راحت‌تر و خوشایندتری است (به‌خصوص اگر دندان‌درد داشته باشید [درمانش در جهان مدرن بسیار راحت‌تر است])؛ بااین‌حال، درد و رنج‌های خاصی را هم به همراه دارد که هیچ دامن‌گیر نیاکانمان نبود: اولین و مهم‌ترین این دردها رنج و مشقت ناشی از انتخابِ اشتباه است.

تخصص‌داشتن در کار ما را پولدارتر و کارآمدتر می‌کند، اما خب می‌تواند بسیار ملال‌آورتر هم باشد.

آنچه داریم یاد می‌گیریم این است که پول درآوردن تنها خواست ما از کارکردن نیست. کار باید برایمان جذاب هم باشد.

دلیل اصلی پرداخت پول در ازای کار این است: مردم پول پرداخت می‌کنند به‌خاطر اینکه مسئله و مشکلی دارند که خودشان به تنهایی از پسش برنمی‌آیند. به فرد دیگری نیاز است که بیاید و کمک کند -کسی که عموماً هم نمی‌شناسیمش و او هم این کار را از روی «لطف» و محبت انجام نمی‌دهد- او هم در ازای کمکی که کرده پول دریافت می‌کند. هرچه مشکلی [مسئله] که باید حل شود فوری‌تر و حادتر باشد، تمایل به پرداخت پول بیشتر می‌شود (به‌ویژه اگر تعداد کسانی که می‌توانند این مشکل را حل کنند کم باشد).

گران‌ترین فوتبالیست‌ها آن‌هایی هستند که در حل مسئلهٔ تماشاگران بهترین‌اند: مسئله و مشکل این تماشاگران این است که با تمام وجود می‌خواهند که تیمشان یا کشورشان برنده شود و اگر این اتفاق نیفتد بسیار ناراحت و نگران می‌شون

حقوق‌ها را بر مبنای اهمیت کار تعیین نمی‌کنند، حقوق صرفاً نتیجه این معادله است: با در نظرگرفتنِ تعداد کسانی که توانایی انجام یک کار را دارند، مردم با چه شدت و تمایلی می‌خواهند آن کار انجام شود.

بیایید سؤالی غیرمعمول اما بسیار مهم بپرسیم: در آنچه دوست دارید چه‌چیزی برایتان جالب است و آن را می‌پسندید؟ به عبارت دیگر سعی کنید لذت‌هایتان را خوب بکاوید. فقط به گفتن اینکه چیزی را دوست دارید بسنده نکنید، بلکه سعی کنید برای این دوست‌داشتن دلیلی پیدا کنید. برای شروع نمونه‌هایی را پیش رویتان گذاشتیم. وقتی این تمرین را انجام دادید، باید بر ستون سمت راست متمرکز شوید، چراکه این ستون حاویِ جوهرِ ناب آن چیزی است که برایتان جذاب و مفرح است. ستون سمت چپ منابع لذت شماست، اما آنچه در سمت راست نوشته شده آن چیزی است که لذت واقعی به شمار می‌آید و خودآگاهی و دانشی به‌مراتب مفیدتر است.

آنچه داریم یاد می‌گیریم این است که پول درآوردن تنها خواست ما از کارکردن نیست. کار باید برایمان جذاب هم باشد. بزرگسالان گاهی برای توصیف بهترین نوع کار از صفت «معنادار» استفاده می‌کنند، یعنی کاری که به طریقی به دیگر آدم‌ها هم کمک برساند، یا با کاستن از رنجشان یا با افزودن بر لذتشان.

پول را مثل جزئی از یک وعدهٔ غذایی در نظر بگیرید، به این شیوه بهتر می‌توانید به پول فکر کنید: عنصر مهمی است، اما نمی‌شود کیفیت همهٔ چیزهای دیگر را، تنها با اتکاء به آن، بالا برد. اگرچه برای پختن خیلی از غذاهای خوشمزه به روغن زیتون نیاز دارید، اما اگر فقط روغن زیتون بخورید احساس ناخوشی می‌کنید و حتی بیمار می‌شوید؛ داستان پول هم همین است.

وقتی به دیگران کمک می‌کنیم، در مقایسه با زمانی که کمک دریافت می‌کنیم، احساس بهتری داریم. شاید یکی از دوستانتان کمی نگران بوده و شما چیزی گفته‌اید و با گفتهٔ شما حالش بهتر شده، و بعد از اینکه توانسته‌اید حس‌وحالش را عوض کنید شاد شده‌اید. یا اینکه یک‌روز صبحانه را برای مادرتان آماده کرده‌اید و او لذت بسیار برده از اینکه چگونه ظرف‌ها را با ظرافت چیده‌اید و سینی را آورده‌اید و خوشحالی او احساس فوق‌العاده‌ای در شما ایجاد کرده، با اینکه کارتان ساده و تاحدی ناچیز بوده است. شاید عجیب به نظر بیاید اما لذت و جذابیتِ هدیه‌دادن به دیگران بیشتر از دریافت هدیه است.

یکی از اساسی‌ترین دلایلی که باعث می‌شود افراد از کارشان لذت ببرند این است که کمک‌کردن به دیگران را دوست دارند. این نکته کمی عجیب به نظر می‌رسد، چراکه باور غالب بر این است که آدمی دوست دارد چیزی از دیگران بگیرد و از آن‌ها بهره‌مند شود. اما درواقع وقتی به دیگران کمک می‌کنیم، در مقایسه با زمانی که کمک دریافت می‌کنیم، احساس بهتری داریم.

غیرممکن است که شغلی برای همهٔ افراد شغل خوبی به حساب بیاید. اینکه چه شغلی برای شما مناسب است از یک سو، به مهارت‌هایتان بستگی دارد و از سوی دیگر، به نیازهای جهان. پس دیگر نباید به شغل خوب به صورت کلی فکر کنیم، بلکه باید به این فکر کنیم که چه شغلی برای «شما» مناسب است؛ به عبارت دیگر، سلایق، استعدادها و علایق خاص شما مهم می‌شوند.

وقتی تقاضا برای یک شغل خاص بسیار زیاد باشد، توانایی‌ها و تلاش‌هایتان [برای رسیدن به آن شغل] احتمالاً با نتیجه و پاداشِ مناسب همراه نخواهد شد. نه به این خاطر که در آن ضعف دارید، بلکه به این خاطر که رقابت در این مشاغل به‌طرز وحشتناکی زیاد است. احتمالاً با همین‌قدر تلاش در شغل و کار دیگری موفق‌تر (و راضی‌تر) خواهید بود.

خیلی از بزرگسالان، در درون احساس بزرگسالی نمی‌کنند. آن‌ها البته بزرگ شده‌اند، اما شاید در ذهن و درونشان احساس می‌کنند با آن وقت که کم‌سن‌وسال‌تر بودند تفاوت زیادی نکرده‌اند

به یاد می‌آورم استادی را که می‌گفت، اگر می‌خواهید کتابی هرگز خوانده نشود آن را بخشی از برنامهٔ درسی قرار دهید!

بزرگترین منبع آگاهی از مسائل، که هریک می‌توانند زمینه‌سازِ کسب‌وکاری جدید باشند، معمولاً ساده است... و این منبع خود شما هستید. با مشاهدهٔ دقیق مسائلی که شخصاً با آن مواجه شده‌اید می‌توانید به کسب‌وکارهای جدید و مناسبی فکر کنید. بهترین شیوه برای درک نیازهای میلیون‌ها مشتریِ بالقوه، در وهلهٔ اول و بیش از هر چیز، فهم نیازهای خودتان است. هوشمندانه‌ترین شکل از «بازارسنجی» نگریستن به درون خودتان است.

مدارس عموماً چیزهایی را به شما آموزش می‌دهند که از پیش کاملاً شناخته‌شده هستند؛ و اگر شما افکار و ایده‌هایی را که معلمان قبلاً و بادقت توضیح داده‌اند تکرار و بازگو کنید، نمرات خوبی می‌گیرید. ادعاهای مدارس هرچه هم که باشد، واقعیت این است که بیشتر آن‌ها از دانش‌آموز نمی‌خواهند که مبتکر و خلاق باشد، بلکه می‌خواهند همان چیزهایی را که به او یاد داده‌اند تکرار کند

اگر می‌خواهید کتابی هرگز خوانده نشود آن را بخشی از برنامهٔ درسی قرار دهید!

خیلی از مشاغل در جهانِ مدرن مسائل و مشکلات پیچیده‌ای را حل نمی‌کنند. بلکه به ما کمک می‌کنند از شرِ برخی دردسرهای جدی که کارمان را به تأخیر می‌اندازند و ذهنمان را مشغول می‌کنند خلاص شویم

اما هرچه جلوتر می‌آییم مشاغلِ بیشتر و بیشتری به حل مسائل «ذهنی» می‌پردازند، مسائلی نظیر اینکه چگونه سرگرم شویم، چگونه به آرامش برسیم و چگونه ایدهٔ جالبی برای فکر کردن داشته باشیم. داشتن آرامشِ ذهنی کم‌اهمیت‌تر از داشتن یک ساندویچ نیست، اما نکته این است که کارآفرینان تاکنون توجه زیادی به موضوعات مربوط به ذهن و روان نکرده‌اند، هرچند حتماً در آینده این کار را خواهند کرد.

مدارس مدعی هستند که می‌خواهند دانش‌آموزانشان «مستقل» و «آزاداندیش» باشند. اما چنین ادعایی تقریباً هیچ‌گاه واقعیت ندارد، اگر چهارصد دانش‌آموز مستقل فکر کنند، [ادارهٔ] مدرسه بسیار دشوار می‌شود و هرج‌ومرج به وجود می‌آید.

تعداد کتاب‌هایی که دربارهٔ اژدها نوشته شده بیشتر از کتاب‌هایی است که به شما در یافتن شغل مناسب کمک می‌کنند،

فرق آرزوهای ما با امید و آرزوهای پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایمان در چیست؟ دقیقاً از کی چنین بلندپرواز و جاه‌طلب شدیم؟