کتاب عادت های خوب، عادت های بد

  عادت‌های خوب، عادت‌های بد خلق تحولات مثبت و ماندگار

عادت‌های خوب، عادت‌های بد

عادت‌های خوب، عادت‌های بد

  عادت‌های خوب، عادت‌های بد

  عادت‌های خوب، عادت‌های بد

خلق تحولات مثبت و ماندگار

سرعتی که عادت‌ها در ذهن ما دارند، یک مزیت دارد. زمانی که شما براساس عادت عمل می‌کنید، در مقابل هوس‌ها و تمایلاتتان دشواری کمتری را تجربه می‌کنید. ما قبل از اینکه فرصت داشته باشیم ببینیم چیز دیگری را می‌خواهیم یا برایمان چقدر جذابیت دارد، وارد عمل شده‌ایم. سرعت عادت‌ها در زمان انجام کار برایمان مطلوب است و یک موهبت به شمار می‌رود؛ اما وقتی عادتی که داریم یک رفتار بد است، مثل خاری در چشممان فرومی‌رود و دائماً می‌خواهیم کنترلش کنیم.

  عادت‌های خوب، عادت‌های بد

بسیاری از ما به این شیوه زندگی می‌کنیم. تصمیم‌گیری‌های آگاهانهٔ ما با عادت‌ها و پاسخ‌های خودکارمان به مسائل، در یک جدال همیشگی قرار دارند. به‌خاطر عادت‌های بدمان حس سرخوردگی داریم و در یک جنگ درونی به سر می‌بریم. ولی راه دیگری هم وجود دارد. می‌توانیم عادات ناخواستهٔ خود را تغییر بدهیم و عادات بهتری را که هم‌سو با نیات ما هستند، شکل دهیم. وقتی‌که پاسخ‌های خودکارمان تبدیل به تمایلات دلخواهمان می‌شوند، عادت‌ها و اهدافمان در یک هارمونی جالب قرار می‌گیرند. دیگر نیازی به انگیزه نیست.

دخترخاله‌ام، حالا تصمیماتش را با دوستانش در میان گذاشته و انگیزه‌اش قوت گرفته است، ولی فقط یک مسئله وجود دارد که شاید به‌خوبی برایش روشن نباشد، او با این کارش احتمال شکست خود را نیز افزایش داده است.

ممکن است که تلاش کرده باشید بر مبنای حقوقتان، کمی پول پس‌انداز کنید، یا اینکه در یک دورهٔ آنلاین تلاش کرده‌اید که زبان جدیدی یاد بگیرید. ممکن است هدف شما این باشد که بیشتر معاشرت کنید و با افراد جدیدی ملاقات کنید. در ابتدا، عزم و ارادهٔ شما مستحکم و پرشور است، ولی با گذر زمان، نمی‌توانید به تعهداتتان پایبند بمانید و درنهایت به نتیجهٔ مطلوبی که می‌خواهید، نمی‌رسید. این تجربه‌ای تکرارشونده برای همهٔ افراد است که همه را هم خسته کرده است.

پاداش‌ها به‌عنوان یک بخش که در تشکیل عادت‌ها وجود دارد، می‌بایست از چیزهایی که ما هرروزه تجربه‌شان می‌کنیم، بهتر و بزرگ‌تر باشند. این مسئله مستلزم آینده‌نگری و خلاقیت است.

چند بار باید یک فعالیت را تکرار کنیم تا به‌صورت خودکار دربیاید؟ شاید شنیده باشید که بیست‌ویک روز طول می‌کشد که تکرار یک عمل تبدیل به عادت بشود. به‌عبارت‌دیگر باید سه هفته تمام خانواده‌تان را وادار کنید که شام دورهمی بخورند تا بالاخره برایشان یک فعالیت خودکار بشود. همچنین باید بیست‌ویک روز حساب خرج‌ها و پس‌انداز خود را به دقت انجام دهید تا بالاخره تبدیل به یک رفتار اقتصادی خودکار بشود. این یک عدد افسانه‌ای است که به‌نظر می‌رسد از تئوری سایکوسایبرنتیک در کتاب پرفروش ماکسول مالتز در سال ۱۹۶۰، بیرون آمده است.

بسیار دشوار است که شکست‌های خودت را با موفقیت‌های افراد دیگر که پایبند به تغییراتشان هستند، مقایسه نکنی.

نامرئی بودن عادت‌ها باعث می‌شود قسمت عمدهٔ قدرتی که بر رفتارهایمان غالب است، پنهان بماند؛ نه‌تنها یک قسمت بزرگ بلکه یک قسمت مهم.

ممنوعیت‌هایی ازاین‌دست، می‌تواند سازوکار «ادراک موقعیت ـ اجرای یک عمل» را که در حقیقت سازوکار عادت‌های ماست، مختل کند. افرادی که در مکان‌هایی مثل سر کار یا رستوران‌ها به سیگار کشیدن عادت داشتند، حالا دیگر یک دلیل قانونی برای توقف پاسخ‌های خودکارشان وجود داشت. همچنین آنها دیگر انگیزهٔ کافی داشتند که سیگار کشیدن‌هایشان را در این مکان‌ها آگاهانه متوقف کنند.

به‌جای اینکه خود را به‌خاطر عدم دستیابی به زندگیِ سلامت‌تر، متمولانه‌تر و یا عاقلانه‌تر سرزنش کنید آشپزخانه‌تان را تغییر بدهید، یک ظرف میوه بگیرید و آن را متمایز کنید. به محل کار خود پیاده و از راهی طولانی‌تر بروید که بتوانید از کافه‌ها با نوشیدنی‌هایی هوس‌انگیز اجتناب کنید. از همکاری که همیشه کیک‌های شکلاتی می‌آورد، دوری کنید. اول خودتان را ببخشید و سپس زندگی‌تان را با بررسی محیط‌هایی که در آن حضور دارید، آسان‌تر کنید. در ایجاد عادت‌های مفید هیچ ناکامی‌ای وجود ندارد و به چالش کشیده شدن هیچ امتیازی محسوب نمی‌شود. ایجاد عادت‌ها در چنگال وسوسه‌های پرزرق‌وبرق هیچ برتری‌ای ندارد. تعارض را از بین ببرید. نیروهای پیشران مناسب را به کار ببرید و اجازه بدهید عادت‌های مفید تشکیل بشوند.

شما کی می‌خوابید؟ منظورم ساعتی که به رختخواب می‌روید نیست، بلکه دقیقاً زمانی است که خوابتان می‌برد! آیا هیچ‌وقت زمانی که بچه بودید امتحان کرده‌اید که به رختخواب بروید و گیج خواب بشوید سپس از خودتان بپرسید که من خواب هستم؟ چنین چیزی غیرممکن است چون در آن لحظه شما بیدار هستید! اول به رختخواب می‌روید و سپس خوابتان می‌برد و بعدش دیگر خورشید می‌تابد و وقت بیدار شدن است. عادت‌ها هم به همین روال کار می‌کنند. مثل یک جادو هستند. شما زمانی به پس‌انداز پول یا خوردن شام دورهمی عادت می‌کنید و ادامه می‌دهید که دیگر این کار را خودتان انجام ندهید، بلکه خود ثانویه‌تان انجامش بدهد. سپس با گذشت ده سال از فرزند ارشدتان می‌شنوید که چطور شام خانوادگی یک سنت همیشگی در منزلتان است. این جادو آرام و بی‌سروصدا آغاز می‌شود و شما متوجه نمی‌شوید چه زمانی این عادت خودش را نشان می‌دهد!

«فعالیت ما انسان‌ها همگی با توجه به علایقمان است و این علایق به تعبیری موشکافانه می‌تواند تنوع انسانی داشته باشد.»

منبع رفتارهای ما، یکی از رازآلودترین و مخفیانه‌ترین و ناشناخته‌ترین مسائل است که می‌تواند کاملاً غیرمنطقی هم باشد.

باور همگان این است که انگیزه همه‌چیز است؛ بنابراین تغییرات در خود، به‌مثابهٔ آزمونی است برای سنجش شخصیتمان و یا لااقل قسمت خودآگاه وجودمان

دنبالش هستیم: «فقط انجامش بده!» استنباط دیگری که از این شعار می‌توان کرد این است: «اگر انجامش نمی‌دهی، پس این انتخاب تو نبوده است.»

«وزن کم کردن تو را شکست نخواهد داد!»

«هیچ‌وقت حرف کسانی که به تو می‌گویند نمی‌توانی را باور نکن!»

چه عاملی ما را از تغییر بازمی‌دارد؟ این‌بار این‌طور پاسخ می‌دهیم، چون ما دقیقاً نمی‌دانیم چه چیزی رفتار ما را هدایت می‌کند

علم عاقبت توانسته است این پاسخ را به ما بدهد که چرا از تغییر رفتارهایمان ناتوانیم! و حتی پا را فراتر نیز گذاشته و به ما نشان می‌دهد که چگونه با برنامه‌هایی بتوانیم، تغییراتی ماندگار در زندگی‌مان ایجاد کنیم.

عادت از دیرباز مثل غریزه‌ای ثانویه وجود داشته است.

این تجربه‌ای تکرارشونده برای همهٔ افراد است که همه را هم خسته کرده است. ما می‌خواهیم تغییر کنیم و اهدافی عالی در سرمان بپرورانیم و فکر می‌کنیم همهٔ چیزی که لازم داریم همین اهداف و انگیزه‌هاست. فقط کافی است بفهمیم که در این مسائل، عقل سلیم چگونه یک‌صدا تعابیری این‌چنینی به کار می‌برد: «او به‌اندازهٔ کافی انگیزه نداشت!» یا «آیا واقعاً تمام تلاشت را کرده‌ای؟» این‌گونه تفاسیر از همان دوران بچگی آغاز می‌شود و تا لحظات واپسین زندگی که متأسفانه بعضی از ما مجبور به جنگ با بیماری‌هایی مثل سرطان می‌شویم، ادامه دارد.

شعار معروف تبلیغاتی شرکت نایک، صرف‌نظر از بعد تبلیغاتی و مدرن آن، می‌تواند تا حدی حاوی مفهومی از عزم و اراده باشد و یا اینکه دربردارندهٔ پیامی است که امروزه به دنبالش هستیم: «فقط انجامش بده!» استنباط دیگری که از این شعار می‌توان کرد این است: «اگر انجامش نمی‌دهی، پس این انتخاب تو نبوده است.» من مطمئنم که همهٔ این مسائل برای دخترخاله‌ام و دوستانش جای تعجب دارد. او یک تصمیم خیلی ساده گرفت و تلاشش را کرد تا به آن عمل کند، ولی نتوانست. متأسفانه با چنین شرایطی شکست خوردن، می‌تواند خیلی عذاب‌آور باشد. در مقایسه با آدم‌های موفق، حتی دردآور هم می‌شود. بسیار دشوار است که شکست‌های خودت را با موفقیت‌های افراد دیگر که پایبند به تغییراتشان هستند، مقایسه نکنی. مثل ورزش‌کارانی که هر روز برای ساعت‌های طولانی تمرین می‌کنند، نوازنده‌هایی که ماه‌ها، برای یک اجرا تمرین می‌کنند، نویسندگان موفقی که صفحه به صفحه جلو می‌روند تا بالاخره یک پروژه را به پایان می‌رسانند.

به‌عبارتی آنها مثل شعار تبلیغاتیِ نایک عمل می‌کنند و فقط انجامش می‌دهند ولی چرا ما نمی‌توانیم؟ چرا دستاوردهای ما در مقایسه با آنها هیچ ارزشی ندارد؟ و این ماییم که درنهایت احساس حقارت می‌کنیم. خیلی آسان است که بگوییم به‌اندازهٔ کافی خواستار این تغییر نبودیم و یا اگر عزمی قوی‌تر برای تغییر داشتیم مانند افراد دیگر به موفقیت‌های چشمگیر می‌رسیدیم. ولی ما آن نیروی اراده را نداشته‌ایم و یا به قول شعار معروف نایک نتوانسته‌ایم فقط انجامش بدهیم!