بریده‌هایی از کتاب سی ساغر سحری: دریافتی از دعاهای روزانه ماه مبارک رمضان

ساغر اول الّلهُمَّ اجعَل صِیامی فِیه صِیامَ الصَّائِمین وَ قِیامِی فِیه قِیامَ القائِمین وَ نَبِّهنِی فِیه عَن نَومةِ الغَافِلین وَ هَب لِی جُرمِی فِیه یَا إلَهَ العَالَمین وَ اعفُ عَنِّی یَا عَافیاً عَن المُجرِمین!   خدایا ! تو خود مَرا در پی خویش کشاندی و در راه سُتوار و هموارت راندی و به روزه‌‌ام فرا خواندی تو خود مرا گفتی که از بام تا شام، خوراک و نوشاک واگذارم و چشم و گوش و زبان خویش پاس دارم

ساغر هفتم الّلهُمَّ أعِنّی فِیه عَلی صِیامِه وَ قِیامه وَ جنِّبنی فِیه مِن هَفَواتِه و آثامِه وَ ارزُقنِی فِیه ذِکرَک بِدَوامِه بتَوفِیقِک یَا هَادِی المُضِلّین

ساغر هشتم الّلهُمَّ ارزُقنِی فِیه رَحمةَ الاَیتامِ وَ إطعَامَ الطّعَامِ وَ إفشَاءَ السَّلامِ وَ صُحبةَ الکِرام بِطَولِک یَا مَلجَأ الامِلین

ساغر چهارم الّلهُمَّ قَوِّنِی فِیه عَلَی إقَامَةِ أمرِک وَ أذِقنی فِیه حَلاوَةَ ذِکرِک وَ أوزِعنِی فِیه لاَداء شُکرِک، بِکَرَمِک وَ احفَظنِی فِیه بحِفظِکَ وَ سَترِک یَا أبصَرَ النَّاظِرین

ساغر دوم الَّلهُمَّ قَرِّبنِی فِیه إلَی مَرضَاتِک وَ جَنِّبنِی فِیه مِن سَخَطِک وَ نَقماتِک وَ وفِّقنِی فِیه لِقرَائَةِ آیَاتِک بِرَحمَتِک یَا أرحَمَ الرَّاحِمین!

ساغر سوم الَّلهُمَّ ارزُقنِی فِیه الذِّهنَ وَ التَّنبیهَ وَ بَاعِدنِی فِیه مِنَ السَّفاهةِ وَ التَّمویهِ و اجعَل لِی نَصیباً مِن کلِّ خَیرٍ تُنزلُ فِیه بجُودِک یَا أجوَدَ الاجوَدین

ساغر سوم الَّلهُمَّ ارزُقنِی فِیه الذِّهنَ وَ التَّنبیهَ وَ بَاعِدنِی فِیه مِنَ السَّفاهةِ وَ التَّمویهِ و اجعَل لِی نَصیباً مِن کلِّ خَیرٍ تُنزلُ فِیه بجُودِک یَا أجوَدَ الاجوَدین

ساغر دهم الّلهُمَّ اجعَلنِی فِیه مِن المُتوکّلین عَلیک وَ اجعَلنی فِیه مِنَ الفائِزین لَدَیک وَ اجعَلنی فِیه مِن المُقرّبین إلیک بإحسَانِک یَا غایَة الطّالبین

ساغر هفدهم الّلهُمَّ اهدِنی فِیهِ لِصَالِح الاعمَال وَ اقضِ لِی فِیه الحَوائِجَ وَ المَال یَا مَن لایَحتاجُ إلی التّفسِیر و السُّؤال یَا عَالِماً بِمَا فی صُدورِ العَالَمِین صَلِّ عَلَی مُحمّدٍ وَ آلِهِ الطّاهِرین

ساغر دوم الَّلهُمَّ قَرِّبنِی فِیه إلَی مَرضَاتِک وَ جَنِّبنِی فِیه مِن سَخَطِک وَ نَقماتِک وَ وفِّقنِی فِیه لِقرَائَةِ آیَاتِک بِرَحمَتِک یَا أرحَمَ الرَّاحِمین!

ساغر چهارم الّلهُمَّ قَوِّنِی فِیه عَلَی إقَامَةِ أمرِک وَ أذِقنی فِیه حَلاوَةَ ذِکرِک وَ أوزِعنِی فِیه لاَداء شُکرِک، بِکَرَمِک وَ احفَظنِی فِیه بحِفظِکَ وَ سَترِک یَا أبصَرَ النَّاظِرین

ساغرنهم الّلهُمَّ اجعَل لِی فِیه نَصِیباً مِن رَحمَتِکَ الواسِعَة وَاهدِنی فِیه لِبرَاهینِک السّاطِعة وَ خُذ بِناصِیتی إلی مَرضَاتِک الجامِعة بمحبَّتِک یَا أمَل المُشتاقین

ساغر پانزدهم الّلهُمَّ ارزُقنی فِیهِ طَاعَةَ الخَاشِعین وَ اشرَح فیهِ صَدرِی بِإنابَة المُخبِتین بأمَانِک یَا أمَانَ الخائِفین

ساغر شانزدهم الّلهُمَّ وَفّقنِی فِیه لِمُوافَقةِ الابرَار وَ جَنِّبنی فِیه مُرافقةَ الاشرَار وَ آوِنی فِیه بِرَحمَتِک إلی دَارِ القَرَار بِإلهیَّتِک یَا إلَه العَالَمِین

ای که بنده‌ات را دوست می‌داری و او را به پرستش خویش می‌گماری تاریکی نادانی از من بزدای و مرا از پلشتی بپالای

ساغر نوزدهم الّلهُمَّ وَفّر فِیهِ حَظّی مِن بَرَکاته وَ سَهِّل سَبیلی إلی خَیراتِه وَ لاتحرِمنِی قَبول حَسَناته یا هَادیاً إلَی الحَقِّ المُبین

از خشنودی‌ات افسرِ بهره‌ای مرا بر سر نِه و از شعله‌های خشم و انتقام خویش رهایی‌ام ده

ساغر پنجم اَلّلهُمَّ اجعَلنِی فِیه مِنَ المُستَغفِرین وَ اجعَلنِی فِیه مِن عِبادِکَ الصّالِحینَ القَانِتین وَ اجعَلنِی فِیهِ مِن أولِیائِکَ المُقرَّبین بِرَأفَتِک یَا أرحَمَ الرَّاحِمین

ساغر ششم الّلهُمَّ لاتَخْذُلنی فِیه لِتَعرُّضِ مَعصِیَتِک و لاتَضرِبنی بِسِیاطِ نقِمتِک و زَحزِحنی فِیه مِن مُوجِباتِ سَخَطِک بِمَنِّک و أیَادیکَ، یَا مُنتَهی رَغبَةِ الرّاغِبین

و یاد روح‌بخش تو را که در اندیشه‌ام می‌رانَم رایحه‌ای خوش به مشام جانم می‌دود وه که آن‌گاه، چه رؤیایی شیرین در روح خسته‌ام جان گیرد!

لطیفا ! دریانشسته‌ای توفانْ‌زده را مانَم که امیدم به کرانه‌های امن و نجات تو است

ساغر هفتم الّلهُمَّ أعِنّی فِیه عَلی صِیامِه وَ قِیامه وَ جنِّبنی فِیه مِن هَفَواتِه و آثامِه وَ ارزُقنِی فِیه ذِکرَک بِدَوامِه بتَوفِیقِک یَا هَادِی المُضِلّین

ساغر هفتم الّلهُمَّ أعِنّی فِیه عَلی صِیامِه وَ قِیامه وَ جنِّبنی فِیه مِن هَفَواتِه و آثامِه وَ ارزُقنِی فِیه ذِکرَک بِدَوامِه بتَوفِیقِک یَا هَادِی المُضِلّین

ساغر هفتم الّلهُمَّ أعِنّی فِیه عَلی صِیامِه وَ قِیامه وَ جنِّبنی فِیه مِن هَفَواتِه و آثامِه وَ ارزُقنِی فِیه ذِکرَک بِدَوامِه بتَوفِیقِک یَا هَادِی المُضِلّین

تو اما اگر عنایتِ خویش از من برگیری به تاریکای هراسناکی باز می‌گردم که دیگر یارای گام زدنم نباشد

تو اما اگر عنایتِ خویش از من برگیری به تاریکای هراسناکی باز می‌گردم که دیگر یارای گام زدنم نباشد

تو اما اگر عنایتِ خویش از من برگیری به تاریکای هراسناکی باز می‌گردم که دیگر یارای گام زدنم نباشد

امروز خواهش از من و دهش از تو زاری و لابه از من و نوازش از تو درد از من و درمان از تو ناله از من و احسان از تو

دانسته‌ام که بنیادِ دین بر دوستی و دشمنی استوار باشد و انسان تا آن هنگام دین‌باور است که مرز حبّ و بغضش آشکار باشد

اما تو بخشنده‌تر از آنی که چنین روا داری و دهنده‌تر از آن که این بنده‌ی بینوایت را به هوش، شایسته نشماری