بریده‌هایی از کتاب راهنمای سلامت روان کودکان؛ پسران حساس

گریه کردن روشی سالم برای ابراز هیجان است و این موضوع در دو جنسیت تفاوتی ندارد.

هنگامی که دربارهٔ تلاش‌ها و سختی‌های‌مان صادق هستیم، کم‌تر در تجربهٔ شرم گیر می‌کنیم.

وقتی بچهٔ حساسی نمی‌تواند از نظر عاطفی با یک بزرگ‌تر ارتباط بگیرد تا دنیای عاطفی‌اش را درک کند، ممکن است گاهی احساس کند سنگینی بار دنیا را بر دوش می‌کشد.

ذهن خلاق، ذهنی عجیب با توانایی عمیق احساس کردن و اشتیاق است. بدون راهبردهای مناسب برای مدیریت این حساسیت بالا، به‌جای خلاقیت، با غوطه‌ور شدن در احساسات عمیق مواجه می‌شویم

یک پسر حساس به‌سختی می‌تواند تنش ناشی از شکست، خطر کردن و شرم و دیگر هیجانات منفی را حل و فصل کند

ابراز هیجان، خصیصه‌ای زنانه نیست. بلکه نشان‌دهندهٔ رفتار سالم فردی است که می‌تواند از نظر عاطفی با دیگران ارتباط بگیرد.

عضو بودن در هرگونه گروهی، گروه خلاقیت یا ورزشی، می‌تواند تاب‌آوری بچه‌ها را افزایش و اثر حساسیت آنها را کاهش دهد.

مردانگی اغلب به عنوان پرخاشگر، قوی، بی‌احساس و سرد تعریف می‌شود. مردانه بودن در دوران جدید به این معناست که فرد هیچ احساس یا اشتیاقی از خود نشان نمی‌دهد و کسی را در آغوش نمی‌گیرد، حتی به مردان دیگر هم نگاه نمی‌کند و باید به ورزش و فعالیت‌های خشن و بدنی علاقه‌مند باشد. مردانگی به‌سادگی یعنی آنچه یک مرد انجام می‌دهد. پذیرفتن مسئولیت رفتارهای خود، دلسوز بودن، حساس بودن، مراقب بودن و مهربان بودن همگی کاملاً برازندهٔ یک مرد هستند. یک مرد واقعی مردی مصمم و خشن نیست، که بیشتر از سنش بفهمد. او یک فرد مهربان و پخته است.

خلاقیت زندگی را برای جوامع به ارمغان می‌آورد. به مکان‌های زشت، خسته‌کننده و ملال‌آور جان تازه‌ای می‌بخشد. موسیقی، هنر، فیلم، گرافیک، داستان‌ها و موضوعات دیگر جهانمان را روشن می‌سازند و ما را امیدوار و به هم نزدیک می‌کنند

احساساتی بودن این کلمه در توصیف افرادی به‌کار می‌رود که بسیار خلاق و متفکر هستند. احساساتی بودن یا خلاق بودن، یعنی عمیق شدن، طوری که انگار همهٔ تجارب، همهٔ محیط‌ها جدید و شگفت‌آور هستند، در حالی که بقیه برعکس، نسبت به همین موقعیت‌ها بی‌تفاوتند.

شرم ظرفیت ما را برای تمرین همدلی کاهش می‌دهد (براون، ۲۰۰۸، ص ۵۹)

وقتی والدین از نظر عاطفی در دسترس نباشند، چنین چیزی به عنوان طرد در نظر گرفته می‌شود و به این صورت تفسیر می‌شود: «من به اندازهٔ کافی مهم، ارزشمند یا دوست‌داشتنی نیستم، تا به عنوان عضوی از خانواده ایمن باشم».

من معتقدم که در دوران کودکی هر موضوعی باید متناسب با سن بچه‌ها و به‌شکلی متفاوت توضیح داده شود

لازم است بدانند که برای خوشحالی دنیا مسئول نیستند. آنها حتی برای خوشحالی هیچ کس دیگری مسئول نیستند و باید یاد بگیرند که نباید نیازهای خودشان را نادیده بگیرند و در عوض به نیازهای دیگران رسیدگی کنند. آنها باید بدانند که اولویت قرار دادن خودشان کاری خوب است و مرزگذاری به معنای خودشیفتگی نیست.

آنها ممکن است حس‌های بدنی زیر را به عنوان نشانه‌های اضطراب تجربه کنند: سردرد، سرگیجه، بی‌قراری، اختلال خواب، کابوس شبانه ناتوانی در بلع، خشکی دهان، سرفه‌های مداوم سخت نفس کشیدن، درد قفسهٔ سینه، افزایش ضربان قلب حالت تهوع، گرفتگی عضلات، معده‌درد، اسهال کندن پوست، کندن مو

آنها ممکن است رفتارهای زیر را از خود نشان دهند: بی‌قراری ذهنی و بدنی خشم توأم با انفجار هیجانی، طوری که احساس می‌کنند از کنترل خارج است اعتماد به نفس پائین و تمایل به پنهان کردن خودشان، یا احساس سستی ابراز نگرانی همراه با الگوهای فکری منفی در سرشان

وقتی بچه‌ها در محیطی زندگی می‌کنند که احساسات به‌صورت کلامی و بدون هیچ‌گونه احساس کلافگی ابراز نمی‌شوند، یاد می‌گیرند که احساسات باید پنهان و سرکوب شوند.