کتاب دوستی با خدا

ظالم یا مظلومی وجود ندارد، شخص خوب و شخص بدی وجود ندارد و خداوند جز کمال نیافریده است. هر روحی کامل، ناب و زیباست. موجودات کامل و بی‌نقص خداوند هنگامی که در حالت فراموشی بر سیارهٔ زمین زندگی می‌کنند، کارهایی انجام می‌دهند که ناقص به نظر می‌رسد، اما تمامی رویدادهای زندگی بنابر دلایلی کامل و بی‌نقص روی می‌دهند. در جهانِ خدا هیچ اشتباهی روی نمی‌دهد و هیچ رویدادی تصادفی نیست. هیچ کس به سویت نمی‌آید مگر آن که هدیه‌ای را برای تو به ارمغان آورد.

هدف داشته باش، اما انتظار و به هیچ وجه نیاز نداشته باش. به نتیجهٔ خاصی عادت نکن و حتی نتیجهٔ خاصی را ترجیح نده. عادت خود را به «رجحان» ارتقا بده و ارجحیت‌های خود را به رضا.

شرایط بیرونی منشای شادمانی نیست بلکه تصمیم‌های درونی ما و نوع برخوردی که با این شرایط داریم، خوشبختی را به ارمغان می‌آورد.

هنگامی که خدا بگوید کاری را می‌کند، در آن شک نکنید! خدا همواره کار خود را به انجام می‌رساند!

یک: خدا را بشناس. دو: به خدا اعتماد کن. سه: خدا را دوست بدار. چهار: خدا را در آغوش گیر. پنج: از خدا بهره مند شو. شش: خدا را یاری ده. هفت: خدارا شکر کن.

خداوند مایل نیست مکافات کند، خداوند مایل است تو را به پیش براند. راهی که می‌پیمایی، مسیر تکامل است، نه بن‌بست جهنم.

«برای تمامی زندگی خود و هر کار خوب، شایسته، خلاق یا خارق‌العاده‌ای که ممکن است در زندگی کرده باشم از نزدیک‌ترین و عزیزترین همدمم، خداوند تشکر می‌کنم.»

برای دوستی با خدا تنها کاری که باید بکنم، آن است که با خود دوست باشم.

هر لحظهٔ زندگی معجزه است، همان گونه که خود زندگی معجزه است. زندگی چنان طراحی شده است که ابزار و شرایط کاملی را در اختیار روح قرار دهد تا آن کسی را که در حقیقت هست درک، تجربه، اعلام و ابراز نماید و بشود. بنا بر این، نه قضاوت کن و نه محکوم کن. به دشمنان خود عشق بورز، برای آن‌هایی که به تو آزار می‌رسانند، دعا کن و تمامی لحظات و شرایط زندگی را همچون گنجینه‌ای، همچون هدیه‌ای کامل و بی‌نقص از سوی آفریدگاری کامل و بی‌نقص غنیمت شمار. می‌گفتم... در پی نتایج باش، اما آن‌ها را لازم ندان.

نه بر افتخارات خود تکیه کن و نه به شکست‌های خود فکر کن، بلکه از نو آغاز کن. در هر لحظهٔ طلایی اکنون، از نو آغاز کن.

من تو را خداوندی می‌پندارم که آن توان را به من می‌دهد تا هر تجربه‌ای را که انتخاب کنم، بیافرینم و ابزار انجام این کار را به من ارزانی می‌دارد.

راز زندگی آن نیست که هر چه می‌خواهید، داشته باشید بلکه آن است که هر چه را دارید، بخواهید.

اگر این اعتقاد را دارم که برای آن که دیگران قدر مرا بدانند، باید رنج بکشم، پس چه ارزشی برای خود قایل هستم؟

«برای تمامی زندگی خود و هر کار خوب، شایسته، خلاق یا خارق‌العاده‌ای که ممکن است در زندگی کرده باشم از نزدیک‌ترین و عزیزترین همدمم، خداوند تشکر می‌کنم.»

«وَ ما کانَ لِبَشَرٍ اَنْ یُکلِّمِهُ اللهُ إِلاّ وَحْیاً أَوْمِن وَرَآی‌ءِ حِجَابٍ أَوْیُرْسِلَ رَسُولاً فَیُوحِیَ بِإِذْنِهِ مَایَشَآءُ إِنَّهُ عَلِیٌّ حَکِیمٌ» و هیچ بشری را نرسد که خداوند با او سخن گوید مگر از راه وحی، یا از پشت پرده‌ای؛ یا فرشته‌ای بفرستد و آن چه می‌خواهد به اذن خویش وحی کند که او بلندمرتبهٔ فرزانه است. سورهٔ الشوری ـ آیهٔ ۵۱

راز زندگی آن نیست که هر چه می‌خواهید، داشته باشید بلکه آن است که هر چه را دارید، بخواهید.

تا هنگامی که تأسف را با احساس گناه درهم نیامیزی، اشکالی ندارد. این دو یکی نیستند؛ متأسف بودن یعنی آن که تو می‌پذیری بهترین وجه خود را نشان نداده‌ای و احساس گناه یعنی آن که به این نتیجه رسیده‌ای که شایستگی انجام چنین کاری را نداری.

من شکرگزاری را الزام نمی‌کنم. شکرگزاری وسیلهٔ آرام کردن خودپرستی نیست، واکسی نیست که به ته اسکی می‌کشند، تا خوب سر بخورد و روغنی نیست که برای حرکت روان لای چرخ می‌ریزند. شکرگزاری سبب نمی‌شود تا خدا با تو مهربان‌تر باشد. چه شاکر باشی و چه نباشی، خداوند نعمت را برای تو می‌فرستد. اما با شکرگزاری، زندگی نعمت‌ها را سریع‌تر برای تو می‌فرستد، زیرا شکرگزاری حالتی از بودن است. به یاد می‌آوری که گفتم، فکر کردن کندترین روش آفرینش است؟

چگونه ممکن است خدا به چیزی نیاز داشته باشد؟ خداوند کلِ کامل است، همه چیز است، محرک ساکن و منشای هرچیزی‌ست که گمان می‌کنید او بدان نیازمند باشد.

استاد حقیقی کسی نیست که بیش‌ترین شاگردان را داشته باشد، بلکه کسی‌ست که بیش‌ترین استادان را ایجاد کند.

بگذار این گونه بگویم، من همواره در زندگی تو هستم، در هر راهی. اما هنگامی که کارهایی می‌کنی مانند آن که از ته دل لبخند می‌زنی، عشق می‌ورزی، می‌خوانی، پایکوبی می‌کنی یا می‌نویسی، نسبت به حضور من هشیارتر می‌شوی. این والاترین تعبیر از من است. هنگامی که این ویژگی‌ها را ابراز می‌کنی، مرا ابراز می‌کنی، این را به معنای حقیقی کلمه می‌گویم. تو مرا ابراز می‌کنی، یعنی مرا پدیدار می‌کنی.

ذهن تجزیه و تحلیل می‌کند و به یاد می‌سپارد، بدن تجربه و احساس می‌کند، روح شاهد و فهیم است. چنان چه می‌خواهی از آن چه در مورد خدا به یاد می‌آوری، آگاه شوی به ذهن خود رجوع کن. اگر می‌خواهی از احساسات خود دربارهٔ خدا آگاه شوی به بدن خود بنگر و اگر می‌خواهی از آن چه در مورد خدا می‌دانی آگاه شوی، به روح خود نگاه کن. گیج شده‌ام، فکر می‌کردم احساسات، زبان روح هستند. درست است، روح از طریق بدن که تجربهٔ زمان و مکانِ حال را ابراز می‌کند، سخن می‌گوید. برای آن که حقیقت خود را دربارهٔ هر موضوعی بدانی، به احساسات خود بنگر. بررسی بدن سریع‌ترین راه برای انجام این کار است. می‌فهمم، من این را «محک دل»

می‌خوانم. گفته‌ای قدیمی به این مضمون وجود دارد: «دل خطا نمی‌کند.» درست است! در واقع، دل به صورت شاخص بسیار خوبی عمل می‌کند. بنا بر این، چنان چه بخواهی با آن چه که روح تو در مورد آینده می‌داند در ارتباط واقع شوی - از جمله امکانی که در رابطه با تجربهٔ خداوند برای تو فراهم خواهد آمد - به بدن خود گوش فرا ده، به گفته‌های بدن خود به گوش باش. روح تو تمامی گذشته، حال و آینده را می‌داند. او می‌داند تو چه کسی هستی و می‌خواهی چه کسی باشی. روح، مرا نیز به خوبی می‌شناسد زیرا بخشی از من است که به تو از همه نزدیک‌تر است.

است! برای همین است که ایمان چنین قدرتمند است. اگر ایمان داشته باشی که همواره همهٔ نیازهای تو برآورده می‌شود، آن گاه به هیچ وجه نیازی نداری

به همین دلیل گام نخست در راه دوستی با خداوند، شناخت خداوند است. گام دوم، اعتماد به خدایی‌ست که می‌شناسی و گام سوم دوست داشتن خدایی‌ست که می‌شناسی و به او اعتماد داری. در این حالت با خداوند همانند کسی که او را دوست داری و به او اعتماد داری، رفتار خواهی کرد. آیا می‌توانی خدا را بی‌قیدوشرط دوست بداری؟ این پرسش مهمی‌ست. شاید در تمام این مدت گمان می‌کردی مسأله این است که آیا خدا می‌تواند تو را بی‌قیدوشرط دوست بدارد؟ اما پرسش مهم آن است که آیا تو می‌توانی خدا را بی‌قیدوشرط دوست

بداری؟ زیرا تو عشق مرا همان گونه دریافت خواهی کرد که عشق خود را ابراز می‌کنی.

تا آنجا که در توان داشته‌اید تلاش کرده‌اید عشق مرا تصاحب کنید و مالک انحصاری آن شوید. شما ادعای مالکیت مرا کرده‌اید و این کار را با خشونت هر چه بیش‌تر انجام داده‌اید. اعلام کرده‌اید که من شما را دوست می‌دارم، فقط شما را! شما افراد برگزیدهٔ من هستید، شما قوم مورد لطف خدا هستید، شما یگانه کلیسای حقیقی

هستید! علاوه بر این، نسبت به این موقعیتی که به خود عطا کرده‌اید بسیار حسود هستید. اگر کسی ادعا کند که خداوند همهٔ مردم را مانند هم دوست دارد، تمامی ادیان را می‌پذیرد و تمامی قوم‌ها را در آغوش می‌کشد، آن را کفر می‌خوانید. شما می‌گویید، این اهانت به خداست که کسی به جز آن شیوه که شما می‌گویید، خد را دوست بدارد.

آزادی، طبیعت اصلی خداوند است. تمامی نظام‌هایی که به هر شکلی آزادی را کم می‌کنند، محدود می‌کنند، به آن تجاوز می‌کنند یا آن را حذف می‌کنند، نظام‌هایی هستند که برخلاف جریان زندگی عمل می‌کنند. آزادی، هدف روح بشری نیست، بلکه اصل و فطرت آن است. روح در فطرت آزاد است. بنا بر این، نبودِ آزادی نقض طبیعت اصلی روح است. در جوامعی که حقیقتاً فرهیخته هستند، آزادی یکی از حقوق شناخته نمی‌شود، بلکه واقعیت است. آزادی آن است که هست، نه آن که داده می‌شود. آزادی دادنی نیست، بلکه بدیهی‌ست.

در هر لحظه از اکنون تو چیزی «هستی». آن چه که احساس می‌کنی، دقیقاً به تو می‌گوید که تو چه هستی. احساسات هیچ گاه دروغ نمی‌گویند، آن‌ها نمی‌دانند چگونه دروغ بگویند. احساسات به گونه‌ای دقیق به تو می‌گویند که در هر لحظه چه هستی و تو می‌توانی به سادگی با تغییر آن چه که هستی، احساس خود را تغییر دهی.