کتاب دوستی با خدا

هدف داشته باش، اما انتظار و به هیچ وجه نیاز نداشته باش. به نتیجهٔ خاصی عادت نکن و حتی نتیجهٔ خاصی را ترجیح نده. عادت خود را به «رجحان» ارتقا بده و ارجحیت‌های خود را به رضا.

شرایط بیرونی منشای شادمانی نیست بلکه تصمیم‌های درونی ما و نوع برخوردی که با این شرایط داریم، خوشبختی را به ارمغان می‌آورد.

ظالم یا مظلومی وجود ندارد، شخص خوب و شخص بدی وجود ندارد و خداوند جز کمال نیافریده است. هر روحی کامل، ناب و زیباست. موجودات کامل و بی‌نقص خداوند هنگامی که در حالت فراموشی بر سیارهٔ زمین زندگی می‌کنند، کارهایی انجام می‌دهند که ناقص به نظر می‌رسد، اما تمامی رویدادهای زندگی بنابر دلایلی کامل و بی‌نقص روی می‌دهند. در جهانِ خدا هیچ اشتباهی روی نمی‌دهد و هیچ رویدادی تصادفی نیست. هیچ کس به سویت نمی‌آید مگر آن که هدیه‌ای را برای تو به ارمغان آورد.

یک: خدا را بشناس. دو: به خدا اعتماد کن. سه: خدا را دوست بدار. چهار: خدا را در آغوش گیر. پنج: از خدا بهره مند شو. شش: خدا را یاری ده. هفت: خدارا شکر کن.

خداوند مایل نیست مکافات کند، خداوند مایل است تو را به پیش براند. راهی که می‌پیمایی، مسیر تکامل است، نه بن‌بست جهنم.

هنگامی که خدا بگوید کاری را می‌کند، در آن شک نکنید! خدا همواره کار خود را به انجام می‌رساند!

«برای تمامی زندگی خود و هر کار خوب، شایسته، خلاق یا خارق‌العاده‌ای که ممکن است در زندگی کرده باشم از نزدیک‌ترین و عزیزترین همدمم، خداوند تشکر می‌کنم.»

برای دوستی با خدا تنها کاری که باید بکنم، آن است که با خود دوست باشم.

هر لحظهٔ زندگی معجزه است، همان گونه که خود زندگی معجزه است. زندگی چنان طراحی شده است که ابزار و شرایط کاملی را در اختیار روح قرار دهد تا آن کسی را که در حقیقت هست درک، تجربه، اعلام و ابراز نماید و بشود. بنا بر این، نه قضاوت کن و نه محکوم کن. به دشمنان خود عشق بورز، برای آن‌هایی که به تو آزار می‌رسانند، دعا کن و تمامی لحظات و شرایط زندگی را همچون گنجینه‌ای، همچون هدیه‌ای کامل و بی‌نقص از سوی آفریدگاری کامل و بی‌نقص غنیمت شمار. می‌گفتم... در پی نتایج باش، اما آن‌ها را لازم ندان.

نه بر افتخارات خود تکیه کن و نه به شکست‌های خود فکر کن، بلکه از نو آغاز کن. در هر لحظهٔ طلایی اکنون، از نو آغاز کن.

«برای تمامی زندگی خود و هر کار خوب، شایسته، خلاق یا خارق‌العاده‌ای که ممکن است در زندگی کرده باشم از نزدیک‌ترین و عزیزترین همدمم، خداوند تشکر می‌کنم.»

من تو را خداوندی می‌پندارم که آن توان را به من می‌دهد تا هر تجربه‌ای را که انتخاب کنم، بیافرینم و ابزار انجام این کار را به من ارزانی می‌دارد.

راز زندگی آن نیست که هر چه می‌خواهید، داشته باشید بلکه آن است که هر چه را دارید، بخواهید.

راز زندگی آن نیست که هر چه می‌خواهید، داشته باشید بلکه آن است که هر چه را دارید، بخواهید.

چگونه ممکن است خدا به چیزی نیاز داشته باشد؟ خداوند کلِ کامل است، همه چیز است، محرک ساکن و منشای هرچیزی‌ست که گمان می‌کنید او بدان نیازمند باشد.

استاد حقیقی کسی نیست که بیش‌ترین شاگردان را داشته باشد، بلکه کسی‌ست که بیش‌ترین استادان را ایجاد کند.

«وَ ما کانَ لِبَشَرٍ اَنْ یُکلِّمِهُ اللهُ إِلاّ وَحْیاً أَوْمِن وَرَآی‌ءِ حِجَابٍ أَوْیُرْسِلَ رَسُولاً فَیُوحِیَ بِإِذْنِهِ مَایَشَآءُ إِنَّهُ عَلِیٌّ حَکِیمٌ» و هیچ بشری را نرسد که خداوند با او سخن گوید مگر از راه وحی، یا از پشت پرده‌ای؛ یا فرشته‌ای بفرستد و آن چه می‌خواهد به اذن خویش وحی کند که او بلندمرتبهٔ فرزانه است. سورهٔ الشوری ـ آیهٔ ۵۱

اگر این اعتقاد را دارم که برای آن که دیگران قدر مرا بدانند، باید رنج بکشم، پس چه ارزشی برای خود قایل هستم؟

بگذار این گونه بگویم، من همواره در زندگی تو هستم، در هر راهی. اما هنگامی که کارهایی می‌کنی مانند آن که از ته دل لبخند می‌زنی، عشق می‌ورزی، می‌خوانی، پایکوبی می‌کنی یا می‌نویسی، نسبت به حضور من هشیارتر می‌شوی. این والاترین تعبیر از من است. هنگامی که این ویژگی‌ها را ابراز می‌کنی، مرا ابراز می‌کنی، این را به معنای حقیقی کلمه می‌گویم. تو مرا ابراز می‌کنی، یعنی مرا پدیدار می‌کنی.