کتاب بازگشت

بخشی از زندگی روبه‌روشدن با شکست‌هاست و گاهی این شکست‌ها آدم‌هایی هستند که روزی عاشقانه دوستشان داشته‌ای.

زمان چیزی جز خاطره‌ای درحال شکل‌گیری نیست.

من هم توی یه مقطعی از زندگیم می‌خواستم همه‌چی رو تموم کنم. اما الان اینجا وایسادم و بهتون می‌گم خوشحالم که این کار رو نکردم. خوشحالم که قدرت پشت‌سر گذاشتن اون مقطع از زندگیم رو داشتم. این روزهای سخت همه زندگی رو تشکیل نمی‌دن. این روزها فقط یه فصل از کتاب زندگی شما هستن

روشنی که بازگردد امید هم باز خواهد آمد. ‫یأس توهمی بیش نیست، بازی‌ای است که تاریکی سر ما درمی‌آورد.

در آینده‌ای نه چندان دور یه روز صبح از خواب پا می‌شین و متوجه می‌شین بهترین روزهای عمرتون رو پشت‌سر گذاشتین. این‌که عمرتون رو...

زندگی واقعآ چیزی جز یک خداحافظی طولانی با کسانی که دوستشان داریم نیست.

زندگی را نمی‌توان مهار کرد، تنها می‌توان از سر گذراند.

زمان یه توهمه. یه چیزیه که از خاطرات انسان تشکیل شده. چیزی به اسم گذشته، حال یا آینده وجود نداره. همه‌چی همین الان داره اتفاق می‌افته

آدم‌هایی مثل ما، که به فیزیک اعتقاد دارند، می‌دانند که تفاوت گذشته و حال و آینده فقط توهمی است که با سرسختی ادامه پیدا می‌کند." قشنگه، نیست؟ به نظرم اینشتین راست می‌گفت.»

جوان که بود خیال می‌کرد می‌شود مهار زندگی را به دست گرفت اما اشتباه می‌کرد. زندگی را نمی‌توان مهار کرد، تنها می‌توان از سر گذراند.

صبح که بشود همه‌چیز بهتر خواهد شد. روشنی که بازگردد امید هم باز خواهد آمد. یأس توهمی بیش نیست، بازی‌ای است که تاریکی سر ما درمی‌آورد.

«آیا این کار...» «نشستن جای خدا؟» «آره؟» «اما آیا مداخله‌نکردن وقتی که قدرت مداخله رو داری، نشستن جای خدا نیست؟»

تنها صدایی که هر یکی دو دقیقه یک بار در اتاق می‌پیچد، صدای ورق‌خوردن صفحه‌های کتابی است که جولیا می‌خواند. چشمان بری بسته است و الان فقط دارد نفس می‌کشد و وقتی جولیا همچون قدیم در موهای بری دست می‌کشد، او به پهلو دراز می‌کشد تا چشمان خیسش را پنهان کند.

زمان چیزی جز خاطره‌ای درحال شکل‌گیری نیست.

آنچه معلم‌ها و اساتیدش هیچ‌وقت به او نگفتند، جنبه تاریک پیدا کردن هدف و غایت زندگی است. آن بخشی که وجودت را می‌خورد. آن بخشی که رابطه‌هایت و خوشبختی‌ات را نابود می‌کند.

زندگی‌ای که در آن بشود با تقلب سختی‌ها را دور زد، زندگی نیست. وجود ما چیزی نیست که برای احتراز از درد و رنج بشود آن را مهندسی یا بهینه کرد. انسان بودن یعنی همین. یعنی زیبایی‌ها و رنج‌ها با همند و هیچ‌کدام بدون دیگری معنایی ندارد.