کتاب زیارت؛ آغاز عشق و بندگی

زیارت؛ یعنی اتصال به منبع عظیم علم الهی و انرژی درون آن که هم هدف‌ساز و هم آگاهی‌بخش است. لذا ازآنجاکه شاخصهٔ کمال انسانی، احساس حضور بی‌انتهای خداوند است، اولیای الهی دارندهٔ این کمال هستند و زیارت و توسل به ایشان، این احساس را به زایر منتقل می‌سازد.

«هر کس سحر ندارد از خود خبر ندارد»

بنابراین «زیارت» برتر از حاجت‌گرفتن و حاجت‌رواشدن است و هنگام زیارت اولیای الهی، زایر می‌تواند با توجه قلبی به نیروهای معنوی و روحیات الهی ایشان، نیروهای موجود در قلب ایشان را در قلب خود فعال کند، نیروهایی که تا افق بی‌نهایت الهی تشعشع داشته و به اذن خداوند بر تمام هستی سیطره دارند.

انسان باید یک‌بار حسابِ میان خود و مردم را تصفیه کرده و تصمیمی قاطع برای همیشه بگیرد که آیا می‌خواهد عمر گران‌مایه را صرف سلیقه و پسند مردم کند و یا صرف ابدیت و جاودانگی خود؟

از پیامبر گرامی اسلام (ص) روایت است که در ابتدا فرمودند: توبه‌کننده هرزمانی که قصد توبه‌کردن داشت، ابتدا غسل کند و وضو بگیرد و سپس دو نمازِ دو رکعتی به‌جا آورد و در هر رکعت، یک‌بار سوره «حمد» و سه بار سوره «توحید» و یک‌بار سوره «فلق» و یک‌بار سوره «ناس» را بخواند و پس‌ازاینکه نمازها تمام شد هفتادمرتبه با عباراتی مانند: «استغفرالله ربّی و اتوب الیه» از درگاه خداوند طلب مغفرت نماید و در پایان بگوید: «لاحَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلی الْعَظیم یا عَزیزُ یا غَفّارُ اغْفِرْ لی ذُنُوبی وَ ذُنُوبَ جَمیعِ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ فَإِنَّهُ لایغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلّا أَنْت» سپس حضرت فرمودند: «هیچ بنده‌ای از امت من نیست که چنین نمازی را به‌جا آورد مگر اینکه از آسمان ندا داده می‌شود که ای بنده خدا! عمل را از سر بگیر و از نو آغاز کن که توبه تو پذیرفته و گناهان تو بخشیده شد و

در دستورات دینی توصیه شده است که: «با کسی همنشین شوید که دیدن او شما را به یاد خدا می‌اندازد و عمل او رغبت و میل شما را به آخرت بیشتر می‌کند و گفتار او علم شما را افزایش می‌دهد.»