کتاب ناتوی جهانی و شکست فاجعه بار در لیبی

در سال ۱۸۸۶، هنگامی که کنگرهٔ آمریکا قانون تحریم ایران و لیبی را تصویب کرد

نیروهای نظامی آن‌چنان از شرایط موجود بهره‌برداری کردند که همگان دریافتند نیروهای ناتو برای حفاظت از مردم غیرنظامی مداخله نکرده‌اند.

جنبهٔ هولناک‌تر این آزارها، اعمال یورش‌های نژادپرستانه بر کسانی بود که آفریقاییان «سیاه‌پوست» به حساب می‌آمدند. گزارش‌هایی از منابع بسیار در دست بود که علاوه بر آفریقاییان سیاه‌پوست که به‌طور دسته‌جمعی، به گمان اینکه مزدوران قذافی هستند، بازداشت می‌شدند، شهر تاورغا که پیش از آن جامعهٔ آفریقاییان سیاه در آن ساکن بودند، به‌طور کامل تخلیه شده و نیروهای شبه‌نظامی تحت حمایت ناتو آن را «منطقهٔ بستهٔ نظامی» اعلام کرده بودند.

استعمار رسمی در آفریقا پایان یافته بود؛ اما دولت‌های اروپایی، از جمله فرانسه، بلژیک و بریتانیا، برخی از روابط استعماری پیشین را پی می‌گرفتند که قوام نکرومه آن‌ها را «استعمار نو» توصیف کرده بود. به ویژه فرانسه از پدید آمدن تردید در جایگاه ویژه‌اش در آفریقا، با توجه به اینکه تا چهل سال پس از مبارزهٔ استقلال‌طلبانه، ژاندارم اروپا در آفریقا به حساب می‌آمد،‌ آسیب می‌دید. این سخن نیکلا سازکوزی، رئیس‌جمهور فرانسه را که گفت: «ما برای نجات اروپا می‌جنگیم»، نمی‌توان مغایر با واقعیت مداخلهٔ ناتو در لیبی توصیف کرد.

مداخله در لیبی، اصولی را که جنگ‌طلبان برای توجیه اقدام خود به آن چنگ می‌زدند، از نگاه همگان پوشاند؛ موجب مرگ هزاران غیرنظامی شد؛ اندیشه‌های دموکراسی‌خواهانه و قانون‌مند را در معرض تردید قرار داد و انقلابی ساختگی را واقعی نمایاند. دو فرض که همواره تکرار می‌شد - و در میان دلیل‌های قدرت‌های غربی برای جنگ اهمیت بنیانی داشت - این بود که قذافی در «کشتار مردم خویش درگیر است» و او «صلاحیتش را از کف داده است.» آنان دلیل دوم را پیامد دلیل نخست نشان می‌دادند؛ اما، هردو دلیل رازآلود بود.

توهم‌های موجود دربارهٔ شکست‌ناپذیری ارتش آمریکا، از زمان پایان جنگ سرد، به گونه‌ای آن‌چنان پرهای‌وهو تبلیغ شده بود که برخی از رهبران بلندپایهٔ دستگاه‌های سیاسی و نظامی نیز آن را باور می‌کردند. رفتار ناشیانهٔ ژنرال پتریاس و همکارش، ژنرال جان آلِن، به درستی نشان داد که کار خودفریبی در دستگاه نظامی ایالات متحد به کجا رسیده است.

آنچه دربارهٔ مدافعان مداخلهٔ امپریالیستی جالب توجه بوده، سکوت‌شان در زمان‌هایی بوده است که کارگران مهاجر آفریقایی در لیبی به دست عناصری در شورای انتقالی ملی قتل‌عام شده‌اند.

- اِنی، توتال، بی پی، رِپسُل و ای‌پی‌اِف - را بازتاب داده بود که به‌طور کامل (در آن کشور) استقرار یافته بودند تا از این فرصت‌ها بهره‌برداری کنند.