کتاب ناتوی جهانی و شکست فاجعه بار در لیبی

در سال ۱۸۸۶، هنگامی که کنگرهٔ آمریکا قانون تحریم ایران و لیبی را تصویب کرد

یکی از «تروریست‌ها» که قذافی او را بازداشت و تسلیم کرده بود، عبدالحکیم بلحاج، رهبر LIFG، بود که از حمایت غربیان در مبارزه با قذافی برخوردار شد. او رهبری برجسته در شورای انتقالی ملی در طرابلُس از کار درآمد که در زمان نگارش این نوشته، رهبری نیروهای آن شورا در پایتخت را به عهده دارد. اینان نیروهایی بودند که سازمان ملل تصمیم به حمایت از آن‌ها در لیبی گرفت.

قذافی به درستی مدعی شد که برخی از نیروهای مخالف او از اسلام‌گرایان تشکیل یافته‌اند؛ اما همان سازمان‌های اطلاعاتی غرب که با او همکاری کرده بودند، در این هنگام آتش تبلیغ در مخالفت با او را برافروختند و رسانه‌ها را به بحث و گفت‌وگو دربارهٔ در راه بودن قتل‌عام غیرنظامیان بن‌غازی برانگیختند.

نیروهای نظامی آن‌چنان از شرایط موجود بهره‌برداری کردند که همگان دریافتند نیروهای ناتو برای حفاظت از مردم غیرنظامی مداخله نکرده‌اند.

جنبهٔ هولناک‌تر این آزارها، اعمال یورش‌های نژادپرستانه بر کسانی بود که آفریقاییان «سیاه‌پوست» به حساب می‌آمدند. گزارش‌هایی از منابع بسیار در دست بود که علاوه بر آفریقاییان سیاه‌پوست که به‌طور دسته‌جمعی، به گمان اینکه مزدوران قذافی هستند، بازداشت می‌شدند، شهر تاورغا که پیش از آن جامعهٔ آفریقاییان سیاه در آن ساکن بودند، به‌طور کامل تخلیه شده و نیروهای شبه‌نظامی تحت حمایت ناتو آن را «منطقهٔ بستهٔ نظامی» اعلام کرده بودند.

استعمار رسمی در آفریقا پایان یافته بود؛ اما دولت‌های اروپایی، از جمله فرانسه، بلژیک و بریتانیا، برخی از روابط استعماری پیشین را پی می‌گرفتند که قوام نکرومه آن‌ها را «استعمار نو» توصیف کرده بود. به ویژه فرانسه از پدید آمدن تردید در جایگاه ویژه‌اش در آفریقا، با توجه به اینکه تا چهل سال پس از مبارزهٔ استقلال‌طلبانه، ژاندارم اروپا در آفریقا به حساب می‌آمد،‌ آسیب می‌دید. این سخن نیکلا سازکوزی، رئیس‌جمهور فرانسه را که گفت: «ما برای نجات اروپا می‌جنگیم»، نمی‌توان مغایر با واقعیت مداخلهٔ ناتو در لیبی توصیف کرد.

مداخله در لیبی، اصولی را که جنگ‌طلبان برای توجیه اقدام خود به آن چنگ می‌زدند، از نگاه همگان پوشاند؛ موجب مرگ هزاران غیرنظامی شد؛ اندیشه‌های دموکراسی‌خواهانه و قانون‌مند را در معرض تردید قرار داد و انقلابی ساختگی را واقعی نمایاند. دو فرض که همواره تکرار می‌شد - و در میان دلیل‌های قدرت‌های غربی برای جنگ اهمیت بنیانی داشت - این بود که قذافی در «کشتار مردم خویش درگیر است» و او «صلاحیتش را از کف داده است.» آنان دلیل دوم را پیامد دلیل نخست نشان می‌دادند؛ اما، هردو دلیل رازآلود بود.

توهم‌های موجود دربارهٔ شکست‌ناپذیری ارتش آمریکا، از زمان پایان جنگ سرد، به گونه‌ای آن‌چنان پرهای‌وهو تبلیغ شده بود که برخی از رهبران بلندپایهٔ دستگاه‌های سیاسی و نظامی نیز آن را باور می‌کردند. رفتار ناشیانهٔ ژنرال پتریاس و همکارش، ژنرال جان آلِن، به درستی نشان داد که کار خودفریبی در دستگاه نظامی ایالات متحد به کجا رسیده است.

آنچه دربارهٔ مدافعان مداخلهٔ امپریالیستی جالب توجه بوده، سکوت‌شان در زمان‌هایی بوده است که کارگران مهاجر آفریقایی در لیبی به دست عناصری در شورای انتقالی ملی قتل‌عام شده‌اند.

- اِنی، توتال، بی پی، رِپسُل و ای‌پی‌اِف - را بازتاب داده بود که به‌طور کامل (در آن کشور) استقرار یافته بودند تا از این فرصت‌ها بهره‌برداری کنند.

انسان‌دوستی، پوششی برای مدیریت جدید نظامی سامانهٔ بین‌المللی از کار درآمده است؛ همان‌طور که حقوق بشر بسان بهانه‌ای برای موجه نشان دادن جنگ به کار آمده است.

نوامبر سال ۲۰۰۲، روزنامهٔ بریتانیایی گاردیَن گزارش داد که دستگاه اطلاعاتی بریتانیا پول‌های بسیار به یکی از هسته‌های القاعده در لیبی، در جریان کوششی بی‌حاصل برای ترور سرهنگ قذافی در سال ۱۹۹۶ پرداخت کرده، و در راه تلاش‌های آغازین برای به محاکمه کشیدن اسامه بن‌لادن مانع‌تراشی کرده است.

نوامبر سال ۲۰۰۲، روزنامهٔ بریتانیایی گاردیَن گزارش داد که دستگاه اطلاعاتی بریتانیا پول‌های بسیار به یکی از هسته‌های القاعده در لیبی، در جریان کوششی بی‌حاصل برای ترور سرهنگ قذافی در سال ۱۹۹۶ پرداخت کرده، و در راه تلاش‌های آغازین برای به محاکمه کشیدن اسامه بن‌لادن مانع‌تراشی کرده است.

سازمان‌های اطلاعاتی غرب اطلاعاتی روزآمد دربارهٔ LIFG داشتند؛ زیرا این سازمان کهنه‌سربازانی را دربر می‌گرفت که در مخالفت با اشغال افغانستان توسط اتحاد شوروی جنگیده بودند. ویجای پراشاد این گروه از رزمندگان را «لیبیایی‌های آمریکایی» نامید؛ و توجهی ویژه به نقش خلیفه حفتر مبذول داشت که به مدت دو دهه در ایالت ویرجینیای آمریکا زندگی کرده بود و در مارس ۲۰۱۱، برای شرکت در ارتشی که با حکومت قذافی جنگید، به لیبی بازگشت.

ایالات متحد روابطی را با چهره‌هایی معیّن در رژیم قذافی برقرار کرد و مخفیانه دربارهٔ سودمندی‌های برکناری قذافی از قدرت با آنان گفتگو کرد.

غرب راهبردی دوبخشی در لیبی دارد که در بخشی از آن همکاری تنگاتنگ با قذافی و در بخش دیگر، کار در پهنهٔ گردآوری اطلاعات و منابع لازم برای برانداختن او را پیش می‌برد.