کتاب عادت به اکنون

«من درد می‌کشم. دویدن برایم آزاردهنده است و اینجا ایستادن هم آزارم می‌دهد. راه رفتن به من آزار می‌رساند و دراز کشیدن هم برایم آزاردهنده خواهد بود. بدون در نظر گرفتن این که چه کاری انجام دهم، آزار خواهم دید. بنا بر این، بهتر است که بدوم و هر چه زودتر این کار را به پایان برسانم.»

شما نمی‌توانید در بارهٔ سرعت پیشرفت خود، بر اساس توانایی و دانش کنونی‌تان قضاوت کنید.

مکرر کار را شروع کنید؛ اتمام کار، خود به خود انجام خواهد شد.

روش برنامه‌ریزی عادت به اکنون، این امکان را در اختیارتان می‌گذارد که بدون احساس گناه، تفریح کنید و در عین حال، بر کیفیت و بهره‌وری کار خود بیفزایید.

عادت به طفره رفتن، انسان را در دوری باطل گیر می‌اندازد. او ابتدا با کار زیاد و دشوار رو به رو می‌شود و احساس اضطراب می‌کند. آنگاه ترس از شکست بر او چیره می‌شود، سخت‌تر به تلاش می‌پردازد و زمانی طولانی‌تر را صرف انجام کار می‌کند. سپس خشمگین می‌شود، انگیزهٔ خود را از دست می‌دهد و در نهایت، از انجام کار طفره می‌رود. این دور باطل، با احساس فشار حاصل از کار زیاد و سخت شروع می‌شود و با طفره رفتن از انجام کار، پایان می‌یابد.

طفره‌روی، ساز و کاری‌ست برای پیروز شدن بر اضطرابی که هنگام شروع یا تکمیل هر کار یا هر تصمیمی احساس می‌کنیم.