کتاب نمی گذارم کسی اعصابم را به هم بریزد (خلاصه کتاب)

وقتی خودتان را بیش از اندازه برای موضوعی گناهکار بدانید احتمالا یکی از این احساسات را تجربه خواهید کرد: «احساس مسئولیت زیاد، پشیمانی دیوانه کننده و شرمندگی افراطی». آن وقت دیگران خیلی راحت می‌توانند بر شما تسلط پیدا کنند. در این شرایط شما نمی‌توانید در مورد موضوع مورد نظر ارزیابی خوبی از خود نشان دهید و دائم تصمیم‌های نادرستی می‌گیرید.

پس برای اینکه بتوانید به خوبی احساسات خود را مدیریت کنید، می‌توانید از بایدها بگذرید و به ترجیحات برسید. تبدیل باید به ترجیح، به شما کمک می‌کند تا درست احساس کنید. مثلا می‌گویید: «من دوست دارم موفق شوم، اما اگر شکست بخورم، دنیا به آخر نمی‌رسد. می‌توانم دوباره روی کارم تمرکز کنم.»

«به طور کلی خیلی دوست ندارم که مورد انتقاد قرار بگیرم. اما اگر هم مورد انتقاد قرار گرفتم، اشکالی ندارد. مجبور نیستم که حالت تدافعی به خودم بگیرم. این قدرت را دارم که از عقیده خودم دفاع کنم و آرام و منطقی حرف بزنم. می‌توانم بحث کنم و آن بحث را به دعوا بکشانم. اما می‌دانم که این کار هیچ فایده‌ای ندارد. من و او به این رابطه نیاز داریم و باید بتوانیم سر باورهایمان و موضوعات مختلف بحث و گفتگو کنیم. من دوست دارم در هر بحثی پیروز شوم، اما نه به قیمت برهم خوردن رابطه‌مان.» ترجیحات واقع‌بینانه به شدت روی کاهش حالت دفاعی یک رابطه موثر هستند.

آنچه که در نقطه A رخ می‌دهد خیلی مهم نیست، بلکه افکار شما در نقطه B است که تعیین می‌کند چطور می‌توانید در نقطه C احساس و عمل مثبت یا منفی از خود نشان دهید. صرف نظر از اینکه چقدر یک موقعیت می‌تواند معتبر باشد، طرز فکر ما درباره آن است که تعیین می‌کند چقدر ناراحت شویم یا به دیگران اجازه دهیم که اعصاب‌مان را به هم بریزند.

بایدتراشی را از والدین و مدرسه می‌آموزیم. البته شروع این مسئله از خانه و خانواده است و بعد نظام آموزشی. دائم می‌شنویم که در خانه به ما می‌گویند «تو باید مهربان‌تر باشی، تو باید برادرت را دوست داشته باشی، تو باید وکیل شوی، تو نباید خودخواه باشی، تو باید به روشی که من می‌گویم زندگی کنی و...» این موضوع در مدرسه ادامه پیدا می‌کند و به ما می‌گویند «تو باید نمرات خوبی بگیری، تو باید منظم باشی، تو باید با بقیه همکلاسی‌هایت رفتار خوبی داشته باشی و...»

به جای فرار کردن از اشخاص و موقعیت‌های دشواری که به احتمال زیاد اجازه می‌دهید اعصاب‌تان را به هم بریزند، با آنها روبه‌رو شوید. اگر از صحبت کردن در جمع می‌ترسید، مسئولیت سخنرانی کردن در موقعیت‌های مختلف را به عهده بگیرید.

یادتان باشد که اختلاف در هر رابطه‌ای وجود دارد. باید بدانید که زندگی زناشویی تنها وقتی موفق می‌شود که شما بتوانید اختلافات، تعارضات و مشکلات خود را با کمترین میزان درگیری و اعصاب خوردی، برطرف کنید.

والدین می‌توانند هم مهربان، مراقب و حامیان بسیار خوبی باشند و هم برای رفتارهای نامناسب فرزند خود تنبیه‌های منصفانه‌ای در نظر بگیرند. البته خیلی سخت است که در شرایط دشوار و موضوعاتی که در مورد فرزندان‌مان است بخواهیم منطقی باشیم. اما تنها راهی که جواب می‌دهد همین است که به تفکر عاقلانه روی بیاورم. تفکر عاقلانه به شما کمک می‌کند که حتی وقتی فرزندتان در مقابل شما حالت تدافعی به خودش گرفت، هرگز تسلیم نشوید و در مقابل او خودتان را عصبانی نکنید.

وقتی هر روز خودمان را با بایدها و نبایدهای مختلف تحت فشار قرار می‌دهیم،

آنچه که در نقطه A رخ می‌دهد خیلی مهم نیست، بلکه افکار شما در نقطه B است که تعیین می‌کند چطور می‌توانید در نقطه C احساس و عمل مثبت یا منفی از خود نشان دهید. صرف نظر از اینکه چقدر یک موقعیت می‌تواند معتبر باشد، طرز فکر ما درباره آن است که تعیین می‌کند چقدر ناراحت شویم یا به دیگران اجازه دهیم که اعصاب‌مان را به هم بریزند.

۱. باورهای نامعقولی که به احساسات و رفتارهای نامناسب منجر می‌شوند را کشف کنید. ۲. دلیل‌تراشی‌ها و بهانه‌هایتان را بی‌اعتبار کنید. زمانی که احساس می‌کنید در حال دلیل‌تراشی هستید، از خودتان بپرسید که این کارها فایده‌ای هم در حل مشکل دارد؟ چند بار با بهانه‌تراشی مشکل خود را حل کرده‌اید؟ با پرسیدن سوالات مختلف می‌توانید اعتبار دلیل‌تراشی‌های خود را زیر سوال ببرید. ۳. برای دلیل‌تراشی‌ها و بهانه‌هایتان اقدامی انجام دهید. وقتی متوجه شدید که در حال دلیل‌تراشی هستید می‌توانید به جای اینکه دنبال دلیل بگردید، اقدامی عملی برای حل مسئله مورد نظر انجام دهید. مثلا اگر پسرتان شما را ناراحت کرده می‌توانید به جای نادیده گرفتن او، با پسرتان صحبت کنید، بیشتر با هم وقت بگذرانید. حتی می‌توانید از مشاوره‌های مختلف هم برای بهبود روابط با پسرتان استفاده کنید. وقتی درگیر کاری عملی برای بهبود موضوعی می‌شوید، دلیل‌تراشی‌هایتان به شدت کاهش پیدا می‌کنند.

در واقع در این میکروکتاب می‌خوانید که اصلا عامل تمام این ناراحتی‌ها و عصبانیت‌ها درون خود ماست و می‌توانیم مانع همه آنها شویم.

یکی از حیله‌گرانه‌ترین منبع بایدها، تلویزیون است. البته منظور فقط برنامه‌های تلویزیونی نیستند، بلکه تبلیغات است. تبلیغات تلویزیونی به شکلی کاملا زیرکانه بایدها و نبایدهایی به ما تلقین می‌کنند و ما به شکلی غیرآگاهانه آن‌ها را دریافت می‌کنیم.

۱. احساسات و رفتارهای نامناسب خود را به خوبی شناسایی کنید. وقتی شناخت کافی از احساسات درست و نادرست خود داشته باشید، بهتر می‌توانید روی واکنش‌های خود در شرایط مختلف کنترل داشته باشید. ۲. احساسات و رفتارهای مناسب را از احساسات و رفتارهای نامناسب جدا کنید. می‌توانید برای این کار از جدول استفاده کنید. احساسات و رفتارهای نامناسب را در یک ستون و جایگزین آن را در مقابل و در ستونی دیگر قرار دهید. ۳. به جای فرار کردن از اشخاص و موقعیت‌های دشواری که به احتمال زیاد اجازه می‌دهید اعصاب‌تان را به هم بریزند، با آنها روبه‌رو شوید. اگر از صحبت کردن در جمع می‌ترسید، مسئولیت سخنرانی کردن در موقعیت‌های مختلف را به عهده بگیرید.

۱. موقعیت‌های خاصی که در شغل‌تان باعث می‌شوند تا به سمت واکنش‌های افراطی گرایش داشته باشید را پیدا کنید. بعد باید مشخص کنید که چه تفکر نامعقولی در موقعیت مورد نظر دارید. ۲. وقتی مورد اول را مشخص کردید باید تفکرات نامعقول در مورد شغل خود را با تفکرات معقول جایگزین کنید.

برای دلیل‌تراشی‌ها و بهانه‌هایتان اقدامی انجام دهید. وقتی متوجه شدید که در حال دلیل‌تراشی هستید می‌توانید به جای اینکه دنبال دلیل بگردید، اقدامی عملی برای حل مسئله مورد نظر انجام دهید. مثلا اگر پسرتان شما را ناراحت کرده می‌توانید به جای نادیده گرفتن او، با پسرتان صحبت کنید، بیشتر با هم وقت بگذرانید. حتی می‌توانید از مشاوره‌های مختلف هم برای بهبود روابط با پسرتان استفاده کنید. وقتی درگیر کاری عملی برای بهبود موضوعی می‌شوید، دلیل‌تراشی‌هایتان به شدت کاهش پیدا می‌کنند.