فیلیپ اوسلندر

فیلیپ اوسلندر (Philip Auslander) نظریه‌پرداز و پژوهشگر برجسته‌ی حوزه‌ی مطالعات اجراست که تمرکز اصلی کارهایش بر نسبت میان پرفورمنس، رسانه، فناوری، موسیقی و فرهنگ معاصر است. او از چهره‌های اثرگذار در تحلیل دگرگونی مفهوم اجرا در جهان مدرن و پست‌مدرن به‌ شمار می‌آید و آثارش نقش مهمی در بازاندیشی مرزهای تئاتر، بازیگری و هنرهای اجرایی داشته‌اند.

اوسلندر تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته‌ی تئاتر و فیلم به پایان رساند و مدرک دکتراش را از دانشگاه کرنل دریافت کرد. او سال‌ها به‌عنوان استاد در مدرسه‌ی ادبیات، رسانه و ارتباطات در مؤسسه‌ی فناوری جورجیا فعالیت کرد و در زمینه‌هایی چون مطالعات اجرا، بازیگری فیلم، موسیقی مردمی و پیوند میان اجرا و رسانه تدریس و پژوهش انجام داد.

حوزه‌ی پژوهشی اوسلندر به‌طور خاص بررسی اجرای هنری در بستر رسانه‌ای‌شده‌ی جهان معاصر است. او نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌های ضبط، بازتولید و پخش دیجیتالْ مفهوم اجرای زنده، حضور بدنی، هویت و رابطه‌ی میان اجراگر و مخاطب را دگرگون کرده‌اند. از نگاه او، پرفورمنس دیگر صرفاً رویدادی زنده و گذرا نیست، بلکه در شبکه‌ای از بازنمایی‌ها، اسناد و فناوری‌ها معنا پیدا می‌کند.

از مهم‌ترین آثار اوسلندر می‌توان به کتاب‌هایی اشاره کرد که در مطالعات اجرا جایگاهی محوری یافته‌اند. کتاب زنده‌بودن: پرفورمنس در فرهنگ رسانه‌ای‌شده تحلیلی انتقادی از مفهوم اجرا در عصر رسانه‌های نوین ارائه می‌دهد. کتاب از بازیگری تا اجرا (جستارهایی در مدرنیسم و پست‌مدرنیسم) مجموعه‌ای از نوشته‌های او درباره‌ی گذار از بازیگری کلاسیک به اشکال متکثر اجرای معاصر است. آثار دیگری چون پرفورمنس گلم راک و «در کنسرت: اجرای شخصیت موسیقایی» نیز به بررسی هویت اجرایی، جنسیت و تئاتریالیته در موسیقی مردمی می‌پردازند.

اوسلندر علاوه‌بر فعالیت‌های دانشگاهی، در عرصه‌ی نقد هنری نیز حضوری فعال دارد و مقالات متعددی درباره‌ی هنر معاصر و پرفورمنس نوشته است. او سردبیری یک مجله‌ی آنلاین تخصصی در زمینه‌ی نقد هنر و فرهنگ را بر عهده دارد و تجربه‌هایی در فیلم‌سازی و بازیگری نیز داشته که نگاه نظری‌اش را با تجربه‌ی عملی اجرا پیوند می‌زند.

در مجموع، فیلیپ اوسلندر از نظریه‌پردازانی است که فهم معاصر از پرفورمنس را به‌عنوان پدیده‌ای میان‌رشته‌ای گسترش داده‌ است؛ پدیده‌ای که در آن بدن، رسانه، موسیقی، فناوری و سیاست فرهنگی در هم تنیده می‌شوند و تعاریف سنتی از اجرا و بازیگری را به چالش می‌کشند.