
بیا همین اول از دریچهی سینما به موضوع نگاه کنیم. وقتی دقیق بررسی میکنیم میبینیم جنس و موضوع دوستی در سینمای دههی شصت مثل فیلم«خانهی دوست کجاست»، شکلی متفاوت از دوستیهای دههی هفتاد، هشتاد و حتی نود را نمایش میدهد. مثلا ما در فیلم «دربند» از پرویز شهبازی دریافت متفاوتی از دوستی میبینیم. به نظر تو زیست دوستانه در ایران به همین اندازه از آن دهه تاکنون تغییر کرده است؟
نمیشود در این باره کلی صحبت کرد و نظر قطعی داد، ولی من هم این ماجرا را در فیلمهایی که نام بردی حس کردهام. اصولا چون آدم رفیقبازی نیستم و آنقدرها زندگیام در میان رفقا نمیگذرد، شاید آنقدرها هم نمونهی خوبی برای صحبت دربارهی این موضوع نباشم. ولی آدم در گوشه و کنار و دور و برش، جنس دوستیها را که میبیند حس میکند که بله، جنس دوستی تغییر کرده است. به نظرم فیلمها هستند که از واقعیت نشأت میگیرند و نه بالعکس. معمولا چیزهایی که در فیلمها میبینیم در واقعیت وجود دارند؛ پس از فیلتر ذهنی فیلمساز میگذرند و او آنها را به تصویر میکشد. طبعا بخشی از آن، تجربهی خود کارگردان است. شاید الان دیگر دوستی را پیدا نکنیم که اگر دفتر دوستش گم شده باشد، یک روز کامل از صبح تا شب دنبال دوستش بگردد تا دفترش را به او بدهد! اما الان نمیدانم دوستیها در دبیرستان و راهنمایی چطور است یا بچهها چطور با هم دوستی میکنند. ولی قطعا شکلش عوض شده و آنها دربارهی چیزهایی که ما حرف میزدیم، حرف نمیزنند. طبعا نگاهشان به دنیا عوض شده است. خب آن زمان خیلی از این چیزهایی که الان هست، وجود نداشت.
اشاره کردی به تجربهی خودت که اصولا آدم خیلی رفیقبازی نیستی. این خلوتی در دوستی از کجا میآید؟به نظرت انتخاب بوده یا مسیری است که جلویت باز …