
وقتی زندگی در روالی یکنواخت و کسالتبار میافتد و عملاً به مُردگی تبدیل میشود، چه باید بکنیم؟ دو پاسخ برای این سؤال وجود دارد: دائماً دنبال چیزهای تازه باش، یا معنای باثباتتر و عمیقتری برای همین روال پیدا کن. اما هر دو پاسخ به یک اندازه تباهاند. شان کِلی در رابطهای که با استادش هیوبرت دریفوس داشته راهحل سومی را جستوجو میکند.
نیویورک تایمز — چند هفته پیش، سطر جالبی در یادداشتهای یکی از درسهایم پیدا کردم. نمیدانم از چه زمانی آنجا بوده یا چطور اصلاً وارد یادداشتهای من شده است. یادم نمیآید که آن را قبلاً نوشته باشم یا حتی دیده باشم. آن سطر این بود: «هدف زندگی، از نظر پاسکال، شادکامی، صلح، یا شکوفایی نیست، بلکه زندهبودن است». به عقیدۀ من این سطر را ممکن است معلم و دوستم، هیوبرت دریفوس، نوشته باشد. هیوبرت در ماه آوریل (۲۰۱۷) در سن ۸۷سالگی درگذشت.
دستکم در بدو امر، تصور اینکه هیوبرت ممکن است از درون گور با من حرف زده باشد عجیب است. ولی شاید عجیبتر این باشد که او از آن جایگاه بالاتر و نهچندان ایدئال که اکنون دارد بتواند به من دربارۀ هدف احتمالی زندگی چیزی بگوید. ولی اگر میدانستید که طرز کار یادداشتهای درسی من چطور است، احتمالاً اینقدر ماجرا عجیب نبود.
میدانید که من فیلسوف فرانسویِ قرن هفدهم، بلیز پاسکال، را تدریس میکنم، و سنت اگزیستانسیالیستیای که او منادی آن بوده است، آن هم از هنگامی که هیوبرت تقریباً سی سال پیش من را با آنها آشنا کرد. یادداشتهای درسیای که من استفاده میکنم از دل همان یادداشتهایی درآمده که وقتی دانشجو بودم در کلاس هیوبرت برمیداشتم. در طول سالیان، این یادداشتها بیشتر و کاملتر شدند، نهفقط بر اثر چیزهایی که از دانشجویانم یاد گرفتم، بلکه …