

ارنست کاسیرر، فیلسوف آلمانی، در قرن بیستم کوشید تا تصویری تازه از انسان و آگاهی او ارائه دهد. «گرچه کاسیرر یک اندیشمند پیرو کانت بود اما تنها به پیروی مقلدانه از کانت بسنده نکرد... او آشکارا دیده بود که جهان انسانی تنها بر مدار عقل نمی گردد و در بسیاری موارد، مفاهیم و صورتهای اندیشه غیر تعقلی در تعیین رویکردها و کارکردهای جوامع بشری اثری کمتر از مفاهیم عقلی ندارند!» ( از مقدمهی اسطوره و زبان اثر ارنست کاسیرر به قلم محسن ثلاثی-انتشارات مروارید-۱۳۹۶) کاسیرر انسان را نه «حیوان ناطق»، بلکه «حیوان نمادساز» میدانست. در این دیدگاه، انسان هیچگاه جهان را مستقیماً تجربه نمیکند، بلکه همیشه از راه نمادها با آن در تماس است. زبان، اسطوره، هنر، دین و علم، همگی «صورتهای نمادین»اند: شیوههایی که ذهن انسانی با آنها جهان را معنا میکند. با این تفسیر جهانِ انسانی نه مجموعهای از اشیای مادی، بلکه بافتی از …