دبیری از سالهای نوجوانی نقاشی کرده است و از همان زمان نیز تابلوهایش در نمایشگاههای مختلف به نمایش گذاشته شده، او حتی پیش از آن که به دانشگاه هنر برود و نقاشی را به صورت آکادمیک بیاموزد، خودش دانسته بود که نقاش است و نقاشی حرفهی او خواهد بود.
در سالهای بعد از انقلاب که برگزاری نمایشگاه نقاشی ممکن نبود. بسیاری از اهل هنر در آتلیهی شخصی او به تماشای آثارش میرفتند و در همان جا بحث و گفتگو دربارهی نقاشی و به طور کلی هنر شکل میگرفت و به تعبیری آتلیهی دبیری یکی از پاتقهای اهل هنر بود و بحث و گفتگو دربارهی نقاشی، شعر و به طور کلی ادبیات.
دبیری اخیرا دست به کاری ارزشمند زده است کاری که شاید از سوی هنرمندان هنرهای تجسمی تکرار شود و اگر تداوم یابد احتمالا میتواند رابطهی بیشتری بین هنرمندان این عرصه با مخاطبان جوان ایجاد کند.
او در اقدامی شاید غیرمنتظره تعدادی از تابلوهایش را همراه مجموعهای از پوسترهای مربوط به نمایشگاههایش و نیز تعدادی از طراحیها، چند جلد کتاب در زمینهی نقاشی و آثاری از دوران دانشجوییاش را به همراه بخشی از یادداشتها و مجموعهای از کارت دعوتها و آثاری که گرافیستهای مطرحی چون ابراهیم حقیقی و قباد شیوا با استفاده از روشهای مختلف چاپی در مورد او آثارش خلق کردهاند یک جا به موزهی هنرهای معاصر اهدا کرده است و این بهانهای شد برای گفتگویی هرچند کوتاه با او در مورد این کار و دلایل آن.

میخواهم از زمانی شروع کنم که تو اولین تابلوهایت را به نمایش گذاشتی و مردم با اثارت آشنا شدند. سالهای قبل از ۵۷.
خیلی پیش، سالهای پیش از دانشکده یک بار کارهایم را به آقایی به نام غفوری نشان دادم که گفت: اینها را به نمایش بگذار و این درواقع نخستین گام من برای نمایش آثارم در …