
ماریهانری بیل با نام مستعار استاندال، در سال ۱۸۳۰ یکی از درخشانترین رمانهای تاریخ ادبیات را به چاپ رساند. او که خود روزگاری افسر ارتش ناپلئون بود و طعم پیروزیها و شکستهای بزرگ سیاسی را چشیده بود، در «سرخ و سیاه» جامعهی فرانسه در دوران بازگشت سلطنت را نقد کرد. رمانْ روایتگر سرگذشت جوانی باهوش اما برخاسته از طبقهی فرودست است که با تکیه بر هوش، جاهطلبی و توانایی سازگارکردن رفتار خود با انتظارات جامعه، راه خود را به دل جامعهی بسته و اشرافی باز میکند. او پسر نجاری فقیر در شهری کوچک و خیالی به نام ورییر در ناحیهی فرانشکنتهی فرانسه است. ژولین حافظهای شگفتانگیز دارد و میتواند بخشهای زیادی از کتاب مقدس را به زبان لاتین از حفظ بخواند؛ همین توانایی، راه او را به خانهی شهردار میگشاید تا معلم سرخانهی فرزندانش شود. عنوان کتاب اشارهای است به دو مسیر اصلی ترقی در آن روزگار فرانسه، یعنی لباس قرمز ارتش و لباس سیاه کلیسا. داستان از یک شهر کوچک استانی آغاز میشود و ژولین را به خانههای اشراف پاریس میرساند؛ سفری پرپیچوخم که در آن عشق، سیاست، ریاکاری و طغیان فردی به شکلی دراماتیک با هم گره میخورند.
نقد کتاب سرخ و سیاه
هشدار: این قسمت بخشهایی از خط داستانی کتاب را فاش میکند.
ژولین سورل، جوان فرودست اما بااستعدادی است که با تکیه بر نبوغ ذهنیاش بهعنوان معلم سرخانه وارد خانهی آقای دو رنال، شهردار متکبر شهر ورییر میشود. ورود او به این خانه، آغازی است بر پیوندی عاطفی، پنهان و پرمخاطره با خانم دو رنال؛ رابطهای که خیلی زود ژولین را در آستانهی رسوایی قرار میدهد و او را ناچار به ترک شهر میکند. ژولین برای ادامهی مسیر ترقی، ابتدا به فضای سرد و ریاکارانهی حوزهی علمیه میرود …