
آثارِ شکسپیر، بهویژه تراژدیهایی چون اتللو و رومئو و ژولیت، قرنها الهامبخشِ ادبیاتِ نمایشی بودهاند. اما دستهای از مطالعات امروزین و معیارهای دوران ما حضورِ زنان در آن متون را بازنماییشده در قالبِ شخصیتهایی منفعل، قربانی و تابعِ ساختارهای مردسالارانه معرفی میکنند. آنمری مکدانلد، نمایشنامهنویسِ معاصرِ کانادایی، در اثرِ برجستهی خود شب بهخیر دزدمونا (روز بهخیر ژولیت)، با رویکردی خلاقانه، انتقادی، و زنمحور، و البته درآمیخته با طنز و هجو و هزلِ نمایشی، در پی بازنویسی این روایتهای کلاسیک برمیآید تا صدا، آگاهی و عاملیت را به شخصیتهای زن بازگرداند. این نمایشنامه، که با ترجمهی مهرناز شیرازیعدل و توسطِ انتشاراتِ نیلا در اختیارِ مخاطب فارسیزبان قرار گرفته، بازخوانی جسورانهای از دو متنِ برجستهی شکسپیر (در کنارِ دریافتهایی از چند اثر دیگر او) است که مکدانلد با بازتعریف بنیادینِ مفاهیمیچون تراژدی، هویتِ زنانه و قدرتِ روایت، همگی در پرتو منطقهای کمدیای مدرن، نقشهای تثبیتشدهی زنان در ادبیات کلاسیک …