ایوان کلیما، روزنامه‌نگار، مقاله‌نویس و نمایشنامه‌نویس، چهاردهم سپتامبر ۱۹۳۱ در شهر پراگ، پایتخت جمهوری چک به دنیا آمد. او دوره‌ی کودکی خود را در «ترزین‌اشتات» [۱] و- اردوگاه و گتو [۲] گذراند و در سن هفتاد و نه سالگی، یعنی سال‌ها بعد از آن دوره‌ی کودکی در گفتگو با مجله‌ی «مهرنامه» درباره‌ی آن روزگار گفت:«سه سال و نیم در ترزین اشتات بودم. آنجا اتاق گاز نبود. اما صدها جسد را به چشم دیدم. در ترزین اشتات، مرگ تجربه‌ی روزانه بود. من به مرگ عادت کرده بودم و حتی دست کشیدن به یک جسد برای من هیجان نداشت»پس از «بهار پراگ» [۳]، انتشار بسیاری از آثار او و همقطارانش، ممنوع شد. با این حال، کلیما از پراگ خارج نشد و به گفته‌ی خودش:«کنار شادی‌ها و غم‌های هموطنانش ماند» او یک سال قبل از بهار پراگ به دلیل انتقاد از حکومت کمونیستی چک، بازداشت شد.
ایوان کلیما در سال ۱۹۶۹ میلادی، به دعوت دانشگاه میشیگان ایالات متحده به این کشور رفت اما یک سال بعد دوباره به پراگ بازگشت و روی نوشتن نمایشنامه و داستان متمرکز شد. اما همه‌ی آثار او تا سال ۱۹۸۹ میلادی خارج از کشور چک به چاپ رسیدند. درواقع او برخلاف «میلان کوندرا»،«یوزف اسکوورسکی» و «پاول کوهوت» که کشور را ترک کرده یا بیرون رانده شدند، وطن را ترک نکرد و کنار مردم خود ماند.
سال ۲۰۰۳ میلادی، کلیما موفق به دریافت جایزه‌ی «فرانتس کافکا» به خاطر یک عمر فعالیت ادبی شد.
بقا در میان کمونیسم و توتالیتر
ایوان کلیما برای بقاء جنگید؛ چراکه زندگی او میان دو رژیم تمامیت‌خواه یعنی حزب نازی و کمونیست گذشت. این تلاش، او را به یکی از تیزبین‌ترین نویسندگان اروپای شرقی در شرایط استبدادی تبدیل کرد. او در همین خفقان، بیش از چهل عنوان کتاب نوشت و معلم و منتقدی سخت‌گیر بود. …
