چهار آخشیجان (= عناصر اربعه): خاک و آب و باد یا هوا و آتش، در آیین‌های کهن ایرانی ارزش و ارجی باورشناسانه داشته‌اند و بنیادهای جهان هستی، پنداشته می‌شده‌اند. چهار آخشیجان را به دو گونه و گروه بخش می‌توانیم کرد: دو آخشیج این چهار، آخشیج‌های فرودین و گیتیگ‌اند: خاک و آب و دو آخشیج دیگر، آخشیج‌های فرازین و مینوی: باد یا هوا و آتش. دو آخشیج نخستین آخشیج‌هایی‌اند که جهان پیکرینه و آشکار را پدید می‌آورند و دو آخشیج دیگر، آخشیج‌هایی که جهان فره ورینه (= مینوی، آنسَری) و نهان را.
این نوشته را پسندیدی؟
اطلاعات چاپ
این نوشته در شمارهٔ ۱۹۵ مجلهٔ آزما (پائیز ۱۴۰۴) منتشر شده است.