جنگی که از شب ۲۳ خرداد در گرفت، در سالن‌های تئاتر را دست کم برای ۱۲ روز بست، گروه‌ها را متفرق کرد و تماشاگر را فراری داد. زمانی که جنگ شروع شد بعضی از نمایش‌ها در میانه‌ی شب‌های اجرایشان بودند و بعضی هم قرار بود همان حول و حوش اجراهایشان را شروع کنند که همه چیز برای ۱۲ روز تعطیل شد. این گزارش گفت‌وگویی است با کارگردانانی که جنگ اجراهایشان را نیمه کاره گذاشت.
اجرای رایگان به احترام تماشاگر
نمایش پدر، قرار بود از ۲۲ خرداد در تماشاخانه شهرزاد روی صحنه برود. اما در اولین شب اجرایش جنگ ۱۲ روزه اتفاق افتاد و نمایش برای نزدیک به دوهفته معلق ماند. ونداد صادقی و گروهش نمایش «پدر» را از شش ماه پیش تمرین کرده بودند و آماده اجرای آن بودند که شرایط دیگر اجازه‌ی این کار را نداد تا ۱۲ روز بعد که سالن تصمیم اجرا را به عهده گروه‌ها گذاشت و او تصمیم گرفت ۵ شب یعنی تا ۹ تیرماه اجرای رایگان برای تماشاگران داشته باشد. ونداد صادقی که علاوه بر کارگردانی، تهیه‌کننده و بازیگر این نمایش هم هست، می‌گوید این اجرا ادای دینی به تماشاگری بوده که در آن شرایط خاص اجرای آنها را برای دیدن انتخاب کرده است: «ما نزدیک به شش ماه درگیر تمرین بودیم و تاریخ اجرا هم چند بار عوض شد. در نهایت پنجشنبه ۲۲ خرداد اولین اجرایمان را انجام دادیم و استقبال خوبی هم از سمت تماشاگران شد. آماده بودیم که روز بعد دومین اجرا را برویم که جنگ اتفاق افتاد و اجرای ما برای ۱۲ روز منتفی شد. بعد از ۱۲ روز و در حالی که هنوز حمله‌ها ادامه داشت، به ما اعلام کردند گروه‌های اجرایی می‌توانند با تصمیم خودشان کارشان را ادامه بدهند. من با اجرا و روی صحنه رفتن مخالفت کردم. در هر شرایطی خودم را موظف می‌دانم کار را ادامه بدهم و روی صحنه باشم، ولی …
