جنگ روی صحنه‌ی زندگی

از همان آیین‌های اولیه بشری و از همان زمان که انسان‌ها داستان شکار کردنشان را با رقص و نمایش برای بقیه بازگو می‌کردند، جنگ و مبارزه در این بازی‌ها نمود داشته است. قدیمی‌ترین نمایشنامه ای هم که به دست ما رسیده، نمایشنامه‌ای است به اسم «ایرانیان» که روایت جنگ ایران و یونان است و شکست ایرانیان در آن نمایش داده می‌شود. از آن به بعد هم در جنگ به شکل مستقیم در بسیاری از نمایشنامه‌ها و به شکل انواع مبارزه (که ذات بازی است) در تمام نمایشنامه‌ها حضور داشته است. علاوه بر تغییر در مضامین، جنگ بر زبان تئاتر هم تأثیر می‌گذارد و آن را ساده تر می‌کند تا مخاطب با آن ارتباط برقرار کند. از سمت دیگر هم بر شرایط تولید و اجرای تئاتر تآثیر می‌گذارد. ضمن این که قطعا روند اجراها را مختل می‌کند و از نظر دستیابی به سالن تمرین و اجرا هم مشکلات و محدودیت‌های جدی به وجود می‌آورد. از سوی دیگر اگر نمایشی هم اجرا شود، تماشاگران کم تعدادی خواهد داشت. در زمان پس از جنگ هم تئاتر می‌تواند به بازسازی روانی مخاطب کمک کند. بهروز غریب پور، نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر و موسس گروه تئاتر آران در این گفت‌وگو در باره همین تأثیر جنگ بر تئاتر صحبت کرده است.