«حمید قنبری به عنوان آهنگساز، پژوهشگر موسیقی و نوازنده‌ی سازهای کوبه‌ای شناخته شده. او کارشناس ارشد موسیقی است و نویسند‌ی آثاری در زمینه‌ی موسیقی و مدرس دانشگاه نیز هست. برخی از عناوین تألیفی او عبارتند از: ضرب آوا، همنواز و ویرایش کتاب استاد افتتاح. او در گروه شهناز با محمدرضا شجریان و در گروه هم آوایان با حسین علیزاده همکاری کرده و در فستیوال‌های خارجی و کنسرت‌های متعدد داخلی حضور داشته است. با او درباره‌ی نقش موسیقی در بحران‌های اجتماعی و ملی صحبت کردیم.»
موسیقی در طول تاریخ پرفراز و نشیب معاصر ایران همواره و در بزنگاه‌های تاریخی جزو هنرهای پیشگام بوده و همواره به ضرورت اتفاق‌های تاریخی، هنرمندان این عرصه خیلی سریع آثاری تولید کرده‌اند، به نظر شما چرا؟
موسیقی به مثابه زبان جمعی پیوند قدرت، مقاومت و هویت است. اگر به ریشه‌های جامعه‌شناسی آن برگردیم می‌توان به این نکته اشاره کرد که انسان همواره برای انجام کار جمعی و هماهنگی میان اعضای گروه با هدف مشخص از موسیقی و‌ریتم بهره برده است.
موسیقی به دلیل ماهیت شنیداری و عاطفی مستقیم، توان ایجاد همبستگی جمعی، قابلیت ماندگاری در حافظه، انعطاف در عبور از سانسور، نقشی بی‌بدیل در وقایع تاریخی و سیاسی ایفا می‌کند
و نگاه کنیم به (موسیقی کار) مانند زمزمه‌ی نوایی درهنگام کاشت برنج، نقشه‌خوانی در هنگام بافت قالی، خواندن اشعاری در هنگام ماهی‌گیری و کشیدن تور و یا بافتن نمد همگی از ریتم موسیقی برای هماهنگ شدن کارگران و یکی شدن انرژی جمعی در انجام کار و سرعت و‌نظم بخشیدن در رسیدن به هدف بهره می‌برند. پس موسیقی به دلیل وجود ریتم و نظمی‌که در ذات خود دارد از دیر باز به عنوان عاملی برای هماهنگی و یکی شدن انرژی جمعی مورد استفاده بوده و هست. نمونه‌ی …
