شعر

محمد علی شاکری یکتا

«...»

لمیده در سکنج رؤیاهای تلخ

گریزان از فریاد شبانه‌ی شبگیر

ترسیده از گرفتگی خورشید

که زمین را وسوسه می‌‌کند

و مرا آواره‌ی تاکستان‌های مستی بخش 

یگانه‌ای 

رهیده از گودال هراس‌های بی‌فرجام

نشسته بر خرسنگ دلسپردگی باران و کوه

تو را می‌‌گویم

چون لب بگشایی 

یکریز می‌‌بارند …