«نیکزاد نجومی پسرعموی مهتاج عزیز است و دوست قدیمی محمدرضا اصلانی یگانه در آخرین سفرش به ایران و پس از نمایشگاهی که داشت به پیشنهاد دو بزرگوار در دفتر مجله به گفتگو نشستیم. فروردین ۱۳۸۳ بود و پس از گفتگو با خندههای همیشگی مهتاج عزیز و صحبتهای پرمغز استاد اصلانی، گپ و گفتمان تا نزدیک نیمه شب طول کشید. آن روزها هم غم بود اما کم بود!»
نیکزاد نجومی یکی از نقاشان ایرانی است که از سالها پیش در نیویورک زندگی میکند. او یکی از چهرههای مطرح دورانی است که نقاشی ایرانی به سوی مدرنیسم حرکت کرد و هم گام با نقاشان مطرح دههی چهل و پنجاه تلاشهایی را در جهت ایجاد پیوند بین نقاشی ایرانی و مدرنیسم اروپایی انجام داد. او از سال ۱۹۷۰ به آمریکا رفت و در همان جا کار نقاشی را پی گرفت. آنچه که در نگاه نخست میتوان از آثار او دریافت رنگ و بوی سیاسی آنهاست اما در عمق آثار او طنزی نهفته است که کار او را متمایز میسازد.
نجومی در آثارش به هجو قدرتهای پوشالی میپردازد و پرده از چهرهی آنها که در موضع قدرت قرار دارند و سرنوشت جهان را در دست خود گرفتهاند کنار میزند. او در تابلوهایش نگرانیهای انسان امروز و و تاریکیها را به نمایش میگذارد و به همین دلیل آثار او ضمن برخوردار بودن از لحنی شاعرانه. درونمایهای تلخ و هجوآمیز دارند ضمن این او توانسته است برای بیان مفاهیم مورد نظرش تلفیقی از سنتها نقاشی ایرانی و نقاشی معاصر غرب را در تابلوهایش در معرض دید قرار دهد.
نگاه شاعرانهی نجومی به دنیای پیرامون و نگرش همه جانبهاش باعث شده که در آثار او لایههای زیرین اندیشهاش ظاهر سیاسی آثار را کنار بزند و چشمانداز عمیقتری را در برابر بینننده قرار د هد. چشماندازی که باعث میشود آثار نجومی از قالب آثار شعارگونه خارج شود و مفاهیم عمیقتری را القاء کند. در اواخر بهمن مان او برای مدت کوتاهی به ایران آمده و در این زمان اندک نمایشگاهی از آثارش ترتیب داد که با استقبال خوب علاقه مندان به نقاش روبرو شد. ضمن اینکه در همین مدت فرصتی دست داد تا با حضور محمدرضا اصلانی و مهتاج نجومی هنرمند خوب تئاتر و هوشنگ اعلم و علی محتاج نقاش و دوست قدیمی نجومی مصاحبهای با او داشته باشیم که درواقع یک طرف این گفتگو محمدرضا اصلانی، نویسنده و فیلمساز معاصر بود در نقش پرسشگر و منتقد و طرف دیگر نیکزاد نجومی که حاصل این گفتگو را میخوانید.
