هنوز یک ماه نشده که ژاله علو بانوی ارجمند سینما و تئاتر از میان ما رفته. ژاله علو در ذهن مخاطب عام سالهای اخیر با حضورش در سریال روزی روزگاری در نقش خاله لیلا، یک زن قدرتمند کاربلد عشایری ثبت شده است. اما قدیمیترها، هم صدای او و هم بازیاش را در سینمای پیش از انقلاب در نقش مادر مرجان در فیلم داش آکل و یا مادر بهروز وثوقی در فیلم طوقی به یاد دارند. او از سالهایی بسیار دورتر اما، کارش را با رادیو و تئاتر شروع کرد و از اواسط دههی سی به سینما هم راه یافت. علو در طی سالیان دراز کارش حوزههای مختلفی از دوبلاژ و بازیگری و اجرا در رادیو را تجربه کرد، اما خانهاش رادیو بود. این را مسعود فروتن که آشنا و همکار بوده میگوید. فروتن میگوید نمیداند این آشنایی و دوستی دقیقا از چه زمانی شروع شده، اما سالهای طولانی ادامه داشته است. با وجود اینکه هر دو در رادیو بودهاند، اما هیچگاه در رادیو کار مشترک نداشتهاند. در تلویزیون اما در سریال «بخش چهار جراحی» ساختهی خود فروتن با متنی از منیرو روانیپور با هم کار کردهاند. او در این گفتوگو از ویژگیهای ژاله علو و از اهمیتش در دوبله و رادیو میگوید.
شما از نزدیک با ژاله علو آشنایی داشتید. فکر میکنید بزرگترین ویژگی او در حرفهاش چه بود؟
به نظرم بزرگترین ویژگی او این بود که عاشق کارش بود. بهخصوص در مورد رادیو. او معتقد بود رادیو خانهی دومش است یا حتی خانهی اول. وقتی برای نمایشهای رادیو آفیش بود، خیلی زودتر از اینکه راننده دنبالش برود، آماده بود و زودتر به استودیو میآمد تا قبل از ضبط در حال و هوای استودیو باشد. آنقدر که رادیو برایش مهم بود، نه صحنه و نه سینما برایش اهمیت نداشت. از سینما خسته میشد. میگفت آدم را معطل میکنند. اما رادیو …
