ایمانوئل کانت (Immanuel Kant) در ۲۲ آوریل ۱۷۲۴ در شهر کونیگسبرگ واقع در پروس شرقی به دنیا آمد. او در یک خانوادهی مذهبی و متوسطالحال بزرگ شد. پدرش زینساز بود و مادرش نقش مهمی در تربیت اخلاقی و مذهبی او داشت. کانت تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مدرسهی پیتیستی گذراند. پیتیسم، یک جنبش پروتستانی بود که بر ایمان شخصی و زندگی اخلاقی تأکید داشت و تأثیر عمیقی بر کانت گذاشت. کانت در سال ۱۷۴۰، در ۱۶سالگی، وارد دانشگاه کونیگسبرگ شد و در آنجا به تحصیل فلسفه، علوم طبیعی و ریاضیات پرداخت. او تحت تأثیر اساتیدی چون «مارتین نوتزن» قرار گرفت که او را با فلسفهی لایبنیتس و ولف و همچنین فیزیک نیوتن آشنا کرد. پس از فوت پدرش در سال ۱۷۴۶، کانت برای تأمین معاش خود بهعنوان معلم خصوصی در اطراف کونیگسبرگ کار کرد. در سال ۱۷۵۵، موفق به دریافت مدرک دکترا از دانشگاه کونیگسبرگ شد و بهعنوان مدرس خصوصی در همان دانشگاه به تدریس منطق، متافیزیک، اخلاق، ریاضیات و فیزیک پرداخت. او به دلیل سخنرانیهای جذاب و پرمحتوایش شهرت یافت. کانت سالهای زیادی را به تدریس و تحقیق گذراند و آثار متعددی در زمینههای مختلف منتشر کرد، اما نقطهی عطف زندگی فکری او انتشار کتاب «سنجش خرد ناب (نقد عقل محض)» (Critique of Pure Reason) در سال ۱۷۸۱ بود. این اثر که به بررسی حدود و امکانات عقل نظری میپردازد، سرآغاز دورهی نقادی فلسفه کانت محسوب میشود. پس از آن، او آثار مهم دیگری در حوزههای اخلاق و زیباییشناسی منتشر کرد که نظام فلسفی او را تکمیل کردند. کانت هرگز ازدواج نکرد و زندگی نسبتاً منزوی و منظمی داشت. او به دقت از یک برنامهی روزانهی ثابت پیروی میکرد و به ندرت از کونیگسبرگ خارج شد. کانت فردی بسیار دقیق، منظم و وظیفهشناس بود. او در ۱۲ فوریهی ۱۸۰۴ در ۷۹سالگی در کونیگسبرگ درگذشت. تأثیر کانت بر فلسفهی غرب بسیار عمیق و ماندگار بوده است.
