فروپاشی محتوا
در سال ۱۹۶۲ وزارت دفاع آمریکا جی. سی. آر لیکلایدر را برای نظارت بر برنامۀ تحقیقاتی آرپا در زمینۀ پردازش اطلاعات به خدمت گرفت. در سالهای بعد از کنفرانس مِیسی در ۱۹۵۰ لیکلایدرِ خوشبرخورد و بلندپرواز که همه «لیک» صدایش میکردند، به واعظ غیررسمی پدیدهای تبدیل شده بود که خود آن را «همزیستی انسان و رایانه» مینامید. او طلایهدار آیندهای بود که در آن «مغز انسان و ماشین حسابگر در هم تنیده خواهند شد.» اما لیکلایدر در آرپا با یک چالش فوریتر مواجه بود و آن اینکه چهکار باید کرد تا ماشینها خودشان با هم متصل شوند. سیستمهای دادهپردازی مختلفی که پژوهشگران این سازمان استفاده میکردند، هیچکدام با هم سازگار نبودند و آنها نمیتوانستند برنامهها یا دادههای خود را با هم به اشتراک بگذارند. لیکلایدر در سال ۱۹۶۳ یادداشتی طولانی خطاب به همکارانش نوشت و از آنها خواست راهی برای ساختن چیزی بیابند که او با حالتی نیمهشوخی «شبکۀ رایانهای بینکهکشانی» نامید. هرچند کمی بعد وزارت دفاع را ترک کرد و مشاور آی. بی. ام شد، طرح او ناگهان عملی شد. هنوز دهۀ ۱۹۶۰ به پایان نرسیده بود که پنتاگون اولین شبکۀ رایانهای گسترده و چندمنظورۀ خودش را با نام آرپانِت ایجاد و راهاندازی کرد. بیست سال بعد این شبکه از کنترل ارتش خارج و به شبکۀ جهانی اینترنت تبدیل شد. درواقع شبکهای که ابتدا بهعنوان یک منبع تحقیقات آکادمیک و تخصصی طراحی شده بود، درنهایت به یک کتابخانه-آگورای عظیم تبدیل شد که هرکسی میتوانست با یک مودم یا …
