خوان رولفو در میانۀ قرن بیستم یکی از کمنظیرترین صداهای ادبیات مکزیک شد؛ نویسندهای که تنها با یک رمان و مجموعهای داستانی، جایگاهی بدیع در روایتپردازی آمریکای لاتین بنا کرد. او را غالباً همراه با نویسندگانی مانند فوئنتس، یوسا و مارکز در قیاس و توجه قرار میدهند؛ اما نکتهای که پژوهشهای دانشگاهی بارها بر آن تأکید کردهاند، تقدم رولفو در شکلدادن به رئالیسم جادویی است. فضای چندصدایی، آمیختگی رؤیا و واقعیت، حضور ارواح، و تعلیق میان زندگی و مرگ در آثار او پیش از آنکه مارکز در صد سال تنهایی به شهرت جهانی برسد، در پدرو پارامو صورتبندی شده بود. رولفو نه مقلد سبکی، بلکه آغازگر شیوهای روایی است که از دل فرهنگ بومی مکزیک سر برآورد و بعدها بدل به جریان مهمی در ادبیات آمریکای لاتین شد.
زندگی شخصی رولفو، درک عمیقی از جهان تاریک و گسستۀ او به …
