دو شعر از اخلاق احمد انصاری (آهن)
متولد ۱۹۷۴، چمپارن هندوستان.
۱
کنار من بنشین ای گل دمیدہی من
مشو غزال فراری تو ای رمیدہی من
کسی ز چشم تو نوشد نیاز خم چہ بود
بیار جام می ای، سرو ناخمیدہی من
من و خیال تو، اسرار و رمز پنھانی
بہ چارسو تویی ای نوگل ندیدہی من
ھزار عشق، تو دیدی، ھزار ھجر و وصال
بہ ھیچ سینہ نیابی دل تپیدہی من
منم بہ جسم تنم کی حضور میدارم
ھمیشہ در پی اسرار جان پریدہی من
جہان آب و گلت داروی تنم دارد
بیا به دیدنم ای نور هر دو دیدہی من
ھزار قصہی فرھاد و قیس را گفتی
چرا نگفتهای از گفته و شنیدہی من
غزل کسی چہ بگوید کہ چشم و لب بستہست
بیا، ببین لب و چشم و دل از قصیدہی من
۲
آن نازنین نگار اگر دلبری کند
ما را در اوج تشنگیاش رهبری کند
موسای روزگاری و عیسای هر زمان
پیش تو کیست دعوی پیغمبری کند؟
برگرد با درفش عدالت بہ پیش ما
کو کاوہای کہ مثل تو آھنگری کند
تو از تمام آیینهها دلرُباتری
کو آن که با تو داعیهی همسری کند؟
خورشید، ادّعای تکلّم نمیکند
جایی که چشمهای تو روشنگری کند
مرغ دلم به یاد تو تا عرش میپرد
وقتی که یاد شعر و زبان دری کند
چون دیدہام حجاب برو مست گشتہام
چون بیحجاب گشتہ کہ چہ می گری کند
آن کس که تا جناب خدا پر کشیده …
