سر به کورهی آهن سپردم تا پا به کورهی آهن نهم
و اما شیشه در هنگامهی فانوس روشن میشود...
از توجه خورشید جرقه میزند و به اصل نور و صدای خویش مایل میشود
شیشه از سنگ است. سنگ راه میافتد. میغلتد.
به قوارهی ریگ درمیآید. در بادیه چون ثعبان سینه …
این نوشته را پسندیدی؟
۸
اطلاعات چاپ
این نوشته در شماره ۸ مجله وزن دنیا (شهریور ۱۳۹۹) منتشر شده است.