جمهوری وایمار وارث بزرگ و یکه جهان اکسپرسونسیم، جهانی که پس از جنگ اول جهانی آرام آرام در حال شکل گیری در زهدان ذهن هنرمندان آلمانی بود، جهانی که با گذر از مدیوم های مختلف هنری سرانجام راه نوار سلولوئید را پیدا کرد و نقشهایی بر پرده نقره ای ثبت کرد که آینه تمام نمایی شد از اوضاع و احوال پریشان و سرد و سترون و روبه نابودی و زوال اندیشه و تفکر توده های مردم غرق در نکبت و تسلیم . نمایش تحمل انبوهی از تباهی آغشته به طعم مرگ و نیستی در تاریکی مطلق. غرامت ۶ ملیون پوندی ، واگذاری آلزاس-لورن به فرانسه، واگذاری پروس غربی و پوزن به لهستان ،تبدیل دانتسیک به شهری بینالمللی و جدایی از آلمان ، که با این تغیرات پس از قبول معاهده ورسای ۴ ملیون نفر از جمعیت آلمان کم شد ،سر خوردگی از فتحی که حاصل نشد ونتیجه اش برچیده شدن بساط ویلهلم دوم و تسلیم تاج و تخت توسط قیصر و تبعید به هلند بود .اما انچه که در زیر تمام سنگینی این آوار دهشتناک در حال تکوین و رشد بود در دهه های بعد تبدیل به سندی شد تصویری که منعکس کننده تمام ان حقارتی بود که بر ملت آلمان گذشت . سینماگران جهان وایمار، اندشمندانی که فقط نگران وضع موجود نبودند بلکه در لانگ شاتی بس عظیم ظهور قدرت مطلق و شیطان مجسمی را می دیدند که قرارش بر این بود که بار دیگر نه تنها ملت آلمان که جهانی را به قعر دوزخی هولناک پرتاب کند .
بی شک برای درک ودریافت بهتر اثار سینمایی که در دوره جمهوری وایمار خلق شدند و فهم عمیق تر کارکترهایی که بر پرده نقره ای جان گرفتند و تنهایی مثال زدنی اکثر غریب به اتفاقشان می بایست به جهان شعر و نمایشنامه و داستان و چوب کندها نقبی زد و قطعن در این رهگذر نباید از طوفان بی امان سیاست پیشگان و احزاب و نهله فکریشان هم غافل …
