«ما نیاز به طراحی نقاط تمرکزگرای جدید شهری داریم که به نیازهای ما برای جابجایی و تبادل سریع، پویایی و حملونقل پاسخ دهد.»
میشل راگون[۱]؛
چشم انداز و آیندهپژوهی[۲] - ۱۹۷۸
اَبَر معماری[۳] [سوپر آرشیتکتور] در دههی پنجاه و در تقابل با نگاه کارکردگرایانهی جریان اصلی معماری مدرن به رهبری لوکوربوزیه شکل گرفت. برای همین از آغاز، اَبَر معماری -که نگاهی آرمانگرایانه به معماری و شهرسازی داشت- به نقد لوکوربوزیه و متن مقدّس نگرش شهری او یعنی «منشور آتن[۴]» پرداخت.
پیشتر اما، لوکوربوزیه جنبش مدرن و پیشتاز در نگرش به معماری را آغاز کرده بود که به جریان اصلی تبدیل شده بود. با این حال، نگرش شهرسازی لوکوربوزیه، در زمان خودش رادیکال به حساب میآمد.
«شهر درخشان[۵]» لوکوربوزیه که در سال ۱۹۳۰ طراحی شد، طرحی خطی و منظم از یک کلانشهر آینده است. این طرح بلندپروازانه، نه تنها طرحی برای ایجاد یک محیط شهری منطقیتر و کارکردی بود، بلکه طرحی برای اصلاحات اجتماعی رادیکال نیز محسوب میشد.
پوستر نمایشگاه و کنفرانس با عنوان: یونا فریدمن: تو شهر خودت را خواهی ساخت
تصویر:شهر فضایی، یونا فریدمن، ۱۹۶۲
در سال ۱۹۳۰ لوکوربوزیه در سومین کنگره بین المللی معماری مدرن (سیام CIAM)، هفده ۱۷ پلانش (شیت) شهر درخشان را در بروکسل ارائه کرد و به نمایندگان کنگره پیشنهاد برای توسعه مسکو داد. این پلانشها (شیتها) اجزای مختلف یک شهر متراکم و متمرکز را مشخص میکردند که به طور خاص توسط اصول حملونقل، و تفکیک کاربریها و کاربرد قوانین بهداشتی برای مسکن - یعنی سه گانهی «هوا-صدا-نور» اداره میشد. سپس او اصول شهر درخشان را در «منشور آتن» که بیانیهی چهارمین کنگره بینالمللی معماری مدرن[۶] بود، گنجاند.
منشور آتن که توسط لوکوربوزیه ارائه …
