«بشریت، میثاقی به تبعید شدگان بیشماری بدهکار است که طوفان جنگ، آنها را از سرزمین مادریشان آواره، و در سرزمینهای غریبه پراکنده کرده است. آنان که میتوانند نوحهخوانی پیامبر را درک کنند: «میراث ما به بیگانگان رسیده است؛ و خانهی ما به غریبهها». بشریت این میثاق را به صدها هزار نفری بدهکار است که بدون هیچ تقصیری از جانب خودشان، تنها به دلیل ملیّت یا نژاد خود، به مرگ یا نابودی آرام کشانده شدهاند. آمین!»
از نطق رادیویی پاپ پیوس دوازدهم، کریسمس ۱۹۴۲
کاستاگاوراس، در قرن بیست و یک، دوباره ماجرای هولوکاست را بر روی پردهی سینما میاندازد. اما این بار موضوع کمی متفاوت است. یک فیلم، با اشاره به دو رویداد تاریخی. این بار درونمایهی فیلم، فقط هولوکاست و شرح آن نیست، بلکه به موضوع دیگری نیز پرداخته میشود و آن، سکوت کلیسا در برابر جنایت است. گاوراس با فیلم «آمین» محصول سال ۲۰۰۲ بار دیگر صفحات خاک خوردهی کارنامهی کلیسا را بعد از ۵۰ سال ورق میزند، جنجال به پا میکند و واتیکان را به چالش میکشد.
خودداری پاپ پیوس دوازدهم از تقبیح علنیِ هیتلر و اقدامات نازیها در نسلکشی یهودیان در طول جنگ جهانی دوم، چالش اصلی در فیلم «آمین» است که کوستا گاوراس آن را از نمایشنامهی «نماینده» نوشتهی نمایشنامهنویس آلمانی رولف هوخوت که در سال ۱۹۶۳ نوشته، اقتباس کرده است. انتشار نمایشنامهی «نماینده» کلیسای کاتولیک را خشمگین کرد، زیرا مجموعهای از حوادث را به تصویر میکشد که در آن پاپ میتوانست در مورد جنایات انجام شده در طول جنگ صحبت کند، اما از این کار خودداری کرد.
در همان سالها یعنی ۱۹۶۴، هانا آرنت با انتشار مقالهای با عنوان «نماینده؛ گناهکار با سکوت؟[۱]»، از اهمیت این نمایشنامه مینویسد:
«نمایشنامه رولف …
