تصمیمات والدین تأثیر چندانی بر سرنوشت کودکان ندارد، البته به ‌جز یک تصمیم

آتلانتیک — والدین چطور باید در این موارد و هزاران مورد دیگر، که به‌مرور پیش می ‏آید، تصمیم بگیرند؟

می‏توانند به گوگل مراجعه کنند، اما در گوگل همیشه برای یک سؤال چند جواب مختلف هست. نیویورک‏ تایمز به والدین پیشنهاد می‏کند «برای تنبیه کودکان از جریمه استفاده کنید»، ولی پی‏بی‏اس می‏گوید «هرگز جریمه را به کار نگیرید». مادری درمانده به نام ایوا نی‌یر، بعد از مطالعۀ «همۀ» کتاب‏های موجود دربارۀ نحوۀ خواباندنِ بچه، در وبلاگش زبان به شکایت باز کرد که:

می‏گویند بچه را خوب بپوشانید، اما نه خیلی سفت ‏و‏محکم. او را به پُشت بخوابانید، ولی مواظب باشید طولانی‏ نشود وگرنه بچه مشکل پیدا می‏کند. برای آنکه از «سندرم مرگ ناگهانی نوزاد» نمیرد پستانک به او بدهید، اما حواستان باشد پستانک ممکن است باعث مشکلات دورۀ شیردهی شود و نگذارد بچه راحت بخوابد. اگر کودکتان خیلی راحت می‏خوابد حتماً دچار «سندرم مرگ ناگهانی نوزاد» می‏شود.

من کارشناس حوزۀ فرزندپروری نیستم و در این زمینه، جز عموبودن، تجربه ‏ای ندارم (تصمیم‏ گیری من عمدتاً این‌جوری است که از مادرم می‌پرسم برای برادرزاده‏ ام بهتر است چه بخرم و او هم می‌گوید «برایش کامیون بخر» و من هم می‌خرم و بعد برادرزاده ‏ام چهارسال به‏ خاطر اینکه برایش کامیون خریده‌ام از من تشکر می‌کند). من اقتصاددان و متخصص علم داده هستم و منابع علمی را زیر‏و‏رو کرده ‏ام تا بفهمم داده ‏ها چطور می‏توانند به آدم‏ها کمک کنند تا والدین بهتری باشند. اگر شما از آن دست پدرها یا مادرهایی هستید که از عواقب انتخاب‏ های غلط خودتان وحشت دارید بنده به شما عرض می‏کنم که خیلی نگران نباشید. می‏شود گفت هیچ تصمیمی ابداً آن‏قدرها که فکر می‏کنید مهم نیست.

بیایید از مهم‏ترین سؤال شروع کنیم: والدین چقدر …