بلومبرگ — اگر کیپاپ مرکزی معنوی داشته باشد، آن مرکز احتمالاً اس.ام تاون است. این ساختمان ششطبقه، که کمپانی «اس.ام اینترتینمنت» ادارهاش میکند، در منطقۀ مرفهنشینِ گانگنام در سئول واقع شده و، برای موفقترین آثار فرهنگی صادراتی کرۀ جنوبی، حکم معبدی مقدس و مدرن را دارد. دیوارهای لابی پر از عکسهای سیاهوسفیدِ «آیدِل»های اس.ام، یا همان ستارگان کیپاپ این کمپانی، است. کنار آسانسورها هم صدها عکس پولارویدی دیده میشود که از همان هنرمندها در نور طبیعیتری گرفتهاند، هرچند پوستشان آنقدر روتوش شده که انگار صورتشان از خمیر مارسیپان درست شده است.
قلب اس.ام تاون موزهای است که به افتخار سرشناسترین گروههای این شرکتِ موسیقی برپا شده است. در این موزه بخش مفصلی به سوپر جونیور اختصاص دارد، گروه پسرانۀ سیزدهنفرهای که از اولین گروههای پرفروش کیپاپ بود. بخش دیگری هم مخصوص گروه گِرلز جنریشن است، گروهی از دختران دلنشین که به لطف آهنگهای چندزبانهشان در فکرِ ستارهشدن در جهان بودند. چندین ویترین موزه هم متعلق به گروه شاینی است، گروهی که اعضایش پنج پسر هستند. البته بهتر است بگویم پنج پسر بودند؛ در دسامبر ۲۰۱۷ خوانندۀ اصلی این گروه، کیم جونگ هیون، در آپارتمانش در سئول خودکشی کرد. او در آخرین یادداشت خود نوشته بود «افسردگی وجودم را ذرهذره خراشیده و حالا دارد مرا میبلعد. مشهورشدن انتخاب من نبود ... معجزه است که این همه مدت دوام آوردهام». کیم ۲۷ساله بود. او در غرب هم محبوبیت فراوانی داشت، احتمالاً به اندازۀ ابَرستارههای دیگری مثل جیمی هندریکس و اِمی واینهاوس، که در همین سن از دنیا رفتند، یادش را زنده نگه دارند. اما انگار در اس.ام تاون کیم اصلاً نمرده است. تقویم رویدادهای گروه که همیشه …
