
همۀ ما تجربۀ سرهمبندیکردن بعضی کارها را داریم. مقاله یا گزارشی را بدون دقت کافی نوشته و تحویل دادهایم یا وظیفهای را که به ما سپردهاند ماستمالی کردهایم. اما به این فکر کنید اگر چنین رفتاری به عادتی عمومی تبدیل شود، با چگونه جامعهای روبهرو خواهیم شد. جیمز پالمر، نویسندهای انگلیسی که در پکن زندگی میکند، تصویری گویا و البته آشنا از چنین وضعی ترسیم میکند.
ایان — ما هر روز، در آپارتمانمان در مرکز شهرِ پکن، به تلاشی مذبوحانه برای مقابله با نابسامانیها مشغولیم. شش ماه پیش، آینۀ روی کمدم از لولا باز شد و حالا به دیوار تکیهاش دادهام. این آینه فقط یکی از چندین قربانی از وسایل خانهام بوده است. هرکدام از سرپیچها لامپ متفاوتی میخورَد و یکچهارم آنها همیشه خراب است. در اتاقخواب تهویۀ هوای سقفی رطوبتش را از طریق سوراخی که در دیوار کنده شده خارج میکند، سوراخی که با پارچهای کهنه پوشانده شده، مبادا چکه کند. کنار درِ بالکن که درزهایش پوسیده، حولهای هست که برای روزهای بارانی و جلوگیری از ورودِ آب به کار میآید. در راهپله هر روز باید سرم را بدزدم تا به تودۀ سیمهای برق و اینترنت نخورد؛ وقتی باد با سرعت میوزد، سرعت ارتباط با تابخوردن سیمها کاهش مییابد.
عمر این آپارتمان پنج سال است. در مقایسه با استانداردهای چینی، شرایط آپارتمان خیلی مساعدتر از شرایط متوسط است. توالت ما درست کار میکند، درحالیکه در خانۀ بسیاری از دوستانم کشیدن سیفون بهمثابۀ عملیاتی آبی است، چیزی شبیه به کنترلکردن سیلابهای رودخانۀ نیل. همۀ پریزها بهجز دو تا کار میکنند و موقعی که چیزی را به برق میزنی جرقه نمیزند. هیچکدام از لامپها تابهحال نترکیدهاند؛ آینه هم فقط از جایش درآمده و خودبهخود از قابش …