
تنش میان جوانان چینی و پدر و مادرهایشان هیچ وقت به اندازۀ امروز علنی و تسکینناپذیر نبوده است. چین، پس از پشت سر گذاشتن دوران انقلاب فرهنگی، در سراشیبی تندِ نوعی سرمایهداری گانگستری افتاد که شعارش این بود: «بخور تا خورده نشی». پدر و مادرهای چینی، با تجربۀ تلخی که در این گذار پشت سر گذاشتند، از بچههایشان میخواهند فقط به پول و امنیتِ آیندهشان فکر کنند و «لوسبازی» درنیاورند، اما بچهها رؤیاهای دیگری در سر میپرورانند.
ایان — در سال ۲۰۰۴، همین که پایم از هواپیما به خاک پکن رسید، از من دعوت کردند تا داور یک رقابت انگلیسی میان دانشآموزان سالبالایی دبیرستان باشم. دو داور همکارم جامعهشناسهایی میانسال از اساتید دانشگاه تسینگهوآ بودند که نگاه بدبینانهشان به دل مینشست. به سخنرانی طولانیشان گوش دادم که میگفتند چین فقیر بود اما اکنون ثروتمند و قدرتمند است، و بعد به یکی از آنها گفتم این دانشآموزان انگار یکخورده لوساند.
با اوقاتتلخی گفت: «آنها هیچی نمیدانند. هیچ فهمی ندارند که مردم چطور زندگی میکنند. کل این نسل همین جورند. همهشان نازپروردهاند».
در هشت سال گذشته، بارها همین حرف را شنیدهام، حرفی که رسانههای چینی هم هرگز از گفتنش خسته نمیشوند. این نگاه از چپ و راست روی جوانها میبارد. ماه ژانویۀ همین امسال لوو یوان، ژنرال میهنپرست و کارشناس اخبار، جوانها را نکوهش کرد که برازندگی جسمانی و روانی ندارند، و شروع به غرولند کرد: «زنانگی اوج گرفته و مردانگی رو به زوال است. با این فقدان شخصیت و اراده و این ضعف جسمانی، آنها چگونه میتوانند مسئولیتهای سنگین را به دوش بگیرند؟» مورانگ ژوکن، نویسنده و منتقد اجتماعی، نیز در مجلۀ آمریکایی فارین پالیسی آنها را کوبید: «نسل …