![کتاب اقلیت اثر فاضل نظری کتاب اقلیت اثر فاضل نظری](https://img.taaghche.com/frontCover/160.jpg?w=200)
بریدههایی از کتاب اقلیت
۴٫۵
(۱۷۹)
ﺣّــلـﻪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﻦ ﻧﺸﺌﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﺳﺮﺧﻲ ﺳﻴﺐ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ؟
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻓﺮﺯﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ!
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﻢ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﺔ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﺍی ﻛﻠﺒﺔ ﻣﺘﺮﻭﻙ ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﭼﺎﺭﺓ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ؟!
ّ ﻣﮕﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﻳﺸﻢ ﻣﻦ ﺣﻠﻪ ﺑﺒﺎﻓﻨﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻠﺔ ﻣﻦ ﺣﺴﺮﺕ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ
رادبانو
ﺷـﻬﺮﻳﻮﺭ
ﮔﻮﺷﺔ ﭼﺸﻢ ﺑﮕﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﻣﻘﺪﺭ ﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﺎ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻳﺮﺓ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ؟!
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺟﺮﺃﺕ ﻣﺴﺘﻲ ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻗﻲ ﺳﺎﻏﺮﮔﺮﺩﺍﻥ!
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎﻳﻲﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻧﺪی ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻪ ﺑﻴﻔﺰﺍ، ﻧﻪ ﺳﺒﻚﺗﺮ ﮔﺮﺩﺍﻥ!
ﻏﻨﭽﻪﺍی ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺤﻜﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻜﻮﻓﺎ ﻧﺸﺪﻩ، ﺑﺸﻜﻦ ﻭ ﭘﺮﭘﺮ ﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻦ ﻛﺠﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﻖ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ؟
ﻣﺮﮒ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻖ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻥ!
رادبانو
ﺭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺩﻋﺎ ﻛﻦ ﮔﺮﻩ ﺍﺯ ﻛﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﻫﻢ ﺩﻋﺎ ﻛﻦ ﮔﺮﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻴﻔﺰﺍﻳﺪ ﻋﺸﻖ!
ﻗﺎﻳﻘﻲ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻣﻮﺝ ﺑﻪ ﺩﺭﻳﺎ ﭘﻴﻮﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ، ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺍﺯ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﮔﻔﺘﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﺮﺕ ﺑﺮﺳﺪ، ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﺷﻤﻊ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﮔﻞ ﻛﺮﺩ
ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺳﻮﺧﺖ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﻠﺔ ﺭﻧﺞ ﻣﻦ ﺍﺑﺮﻳﺸﻢ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺷﺪ
ﺷﻤﻊ ﺣﻖ ﺩﺍﺷﺖ! ﺑﻪ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ ﻋﺸﻖ!
رادبانو
ﺷـﻮﻛﺮﺍﻥ
ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻛﻪ ﺍﺭﻏﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﻔﺮﻭﺧﺖ ﮔﻞﻓﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻲ ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﮔﻞ ﺍﺭﻏﻮﺍﻥ ﺑﭙﻮﺵ
ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﺑﺮﺩﻥ ﻏﻢ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﺏ ﻧﺸﺪ ﺷﻮﻛﺮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺵ
ﻛﻮﺷﺶ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﺑﮕﺬﺭی
ﻛﻮﻫﻲ ﺍﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﻨﮓ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻜﻮﺵ
ﭼﻮﻥ ﻧﻲ ﻧﻔﺲ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﻣﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻟﺔ ﻣﺎ ﻣﻲﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ
ﺁﺗﺶ ﺑﺰﻥ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﺔ ﺁﺗﺶﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ
ﺁﺗﺶﮔﺮﻓﺘﻪ ﺭﺍ ﻣﮕﺮ ﺁﺗﺶ ﻛﻨﺪ ﺧﻤﻮﺵ
رادبانو
ﺑﻲﻣـﻦ
ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺁﻳﻨﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ ﻣﻦ
ـ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺁﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ ـ
ﺳﻬﻢ ﭘﻴﻤﺎﻧﺔ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﻓﺮﺯﺍﻧﻪ ﻳﻜﻲﺳﺖ
ﺑﮕﺬﺭ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻠﺔ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺗﺸﻨﺔ ﺧﻮﻥ ﻣﻦ ﻭ ﻣﻦ ﺗﺸﻨﺔ ﻣﺮﮒ
ﺯﻫﺮ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻦ! ﺍی ﻳﺎﺭ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ!
ﺗﺎ ﻛﻨﻮﻥ ﻫﻴﭻ ﻧﺴﻴﻤﻲ ﻧﻮﺯﻳﺪﻩﺳﺖ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻧﻮﺯﺩ ﺑﺎﺩ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﺨﺖ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎﺷﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩﺳﺖ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ
رادبانو
ﻳﻬــﻮﺩﺍ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﺔ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻲ ﻛﻪ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﻛﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻳﺎ ﻛﻪ ﻣﻮﺳﻲ ﺭﺍ
ﻧﺴﻴﻢ ﻣﺴﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻮی ﮔﻞ ﻣﻲﺩﺍﺩ ﺣﺲ ﻛﺮﺩﻡ
ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﭘﺮﭘﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﮔﻞﻫﺎ ﺭﺍ!
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻗﺼﺔ ﺗﻠﺨﻲ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺍﺯ ﻛﻪ ﻣﻲﻧﺎﻟﻢ؟
» ﺧﻮﺩﻡ «ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ ﻳﻬﻮﺩﺍ ﺭﺍ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻏﻴﺮﺕ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﻭﺻﻞ ﻣﻤﻜﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺁﺳﺎﻥ ﻧﻨﮓ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺯﻟﻴﺨﺎ ﺭﺍ!
ﻛﺴﻲ ﺭﺍ ﺗﺎﺏ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺮ ﺯﻟﻒ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﺮﺍ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﻲ ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ؟!
ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ ﭼﻪ ﻧﻔﺮﻳﻨﻲ ﮔﺮﻳﺒﺎﻧﮕﻴﺮ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ
ﻛﻪ ﻭﺣﺸﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺁﻫﻮﻫﺎی ﺻﺤﺮﺍ ﺭﺍ!
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻛﺮﺩ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻋﺸﻖ؟! ﭘﺮﺳﻴﺪﻳﻢ ﻭ ﺧﻨﺪﻳﺪی
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﭘﺎﺳﺨﺖ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ ﻛﺮﺩی ﻣﻌﻤﺎ ﺭﺍ
رادبانو
ﺩﻝﺗﻨﮓ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻭﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﭼﻪ ﻋﺪﻡ، ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ
ﺭﺍﺯ ﮔﻞ ﻛﺮﺩﻥ ﻣﻦ، ﺧﻮﻥ ﺟﮕﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺭﺁﻣﻴﺨﺘﻦ ﺷﺎﺩی ﻭ ﻏﻢ ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ
ﺧﻮﺷﻪﺍی ﺍﺯ ﻣﻠﻜﻮﺕ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ!
ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﺑﺎﻍ ﺍﺭﻡ ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﺸﻴﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺪﺭﻡ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ!
ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻧﺒﺨﺸﻮﺩﻩ ﻗﺴﻢ ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ
ﺣﺎﻝ، ﺩﺭ ﺧﻮﻑ ﻭ ﺭﺟﺎ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮﺩﻡ
ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺩﺍﺭﻡ، ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ
ﻧﺸﺪ ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﺑﺮﻡ ﺧﺎﻃﺮﺓ ﺩﻭﺭی ﺭﺍ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ! ﺩﻝﺗﻨﮕﻢ!
رادبانو
ﺧﻮﺍﺏ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻪﻏﻴﺮﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍی ﺍﺟﻞ! ﻣﻬﻤﺎﻥﻧﻮﺍﺯی ﻛﻦ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﻫﻲﻫﺎی ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺱ ﻭ ﻣﺎﻫﻲﻫﺎی ﺗﻨﮓ
ﻫﻴﭻ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﭼﺎﺭﻩﺍی ﺟﺰ ﺁﺏ ﻧﻴﺴﺖ!
ﻣﺎ ﺭﻋﻴﺖﻫﺎ ﻛﺠﺎ! ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺑﺎﻏﺴﺘﺎﻥ ﻛﺠﺎ؟!
ﺭﻭﺳﺘﺎی ﺳﻴﺐﻫﺎی ﺳﺮﺥ، ﺑﻲﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍی ﭘﻠﻨﮓ ﺍﺯ ﻛﻮﻩ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻛﻤﻴﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﺰﻥ، ﺍﻣﺸﺐ ﺷﺐ ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﺕ ﺷﻌﺮ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻲ ﻭ ﻣﻲﺭﻗﺼﻲ، ﺩﺭﻳﻎ!
ﺟﺎی ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻲﻫﺎ ﮔﻮﺷﺔ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﺮﺩﺑﺎﺩی ﻣﺜﻞ ﺗﻮ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﮔﻮﻫﺮی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦﻗﺪﺭ ﻫﻢ ﻧﺎﻳﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ!...
رادبانو
ﭘﺮیﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺭﺅﻳﺎﺳﺖ، ﻭﻟﻲ ﺭﺅﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻋﻤﺮ ﺟﺰ» ﺣﺴﺮﺕ ﺩﻳﺮﻭﺯ «ﻭ» ﻏﻢ ﻓﺮﺩﺍ «ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻨﺮ ﻋﺸﻖ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻲ
ﺧﻠﻖ ﺭﺍ ﻃﺎﻗﺖ ﭘﻴﻤﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍی ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻲ ﺁﺭﺍﻡ! ﻛﺠﺎﻳﻲ ﺍی ﻣﺮﮒ؟
ﺩﺭ ﭘﺮیﺧﺎﻧﺔ ﻣﺎ ﺣﻮﺻﻠﺔ ﻏﻮﻏﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎ ﭘﻠﻨﮕﻴﻢ! ﻣﮕﻮ ﻟﻜﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻣﺎﺳﺖ
ﻣﺸﻜﻞ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺔ ﺗﻮﺳﺖ! ﺧﻄﺎ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺧﻠﻖ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺩﻝﺳﻨﮓ، ﻭﻟﻲ ﻣﺎ ﺩﻝﺗﻨﮓ
» ﻻ ﺍﻟﻬﻲ «ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻲ» ﺍﻻ «ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻮﺝِ ﺷﻮﺭﻳﺪﻩﺩﻝ ﺁﺷﻔﺘﺔ ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻲ
ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﻃﺎﻗﺖ ﺁﺷﻔﺘﮕﻲ ﺩﺭﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮ ﮔﻞ ﻓﺮﺵ، ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻛﻨﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ
ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﭼﺎﺭﺓ ﺩﻝﺗﻨﮕﻲ ﻣﺎﻫﻲﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ
رادبانو
ﺳﺮ ﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺯﻣﺴﺘﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺖ ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺎﺭﺍﻧﻲ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﺗﻜﺮﺍﺭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ
ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺩﺑﺎﺩی ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻲﮔﺮﺩﻡ
ﻭﻟﻲ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﺟﺰ ﮔﺮﺩی ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ
ﭼﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍی ﻋﻤﺮ؟ ﺍی ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺑﻲﻗﻴﻤﺖ!
ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﺩﻥﺑﻨﺪ ﺍﺭﺯﺍﻧﻲ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ ﺩﻟﺒﺮﺍﻥ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ ﻳﺎ ﻣﻦ ﭼﺸﻢﻭﺩﻝﺳﻴﺮﻡ؟
ﻛﻪ ﻣﻲﮔﺮﺩﻡ ﻭﻟﻲ ﺯﻟﻒ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪﻏﻴﺮﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻛﻪ ﻣﻦ ﻣﻲﻣﻴﺮﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻢ
رادبانو
ﻋﺸـــﻖ
ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻦ ﺁﻥ ﺭﺍﺯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ!
ﺗﺼﻮﺭی ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﻍ ﺍﺭﻏﻮﺍﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ!
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮﺍﺱ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻡ، ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺣﺎﺩﺛﻪﺍی
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻣﺪﻥ ﻋﺸﻖ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯ ﺩﺳﺖ ﻋﺸﻖ ﺑﻪﺟﺰ ﺧﻴﺮ ﺑﺮﻧﻤﻲﺁﻳﺪ
ﻭﮔﺮﻧﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺷﻨﺎﻡ، ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ!
ﺩﺭﺧﺖﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ: ﻓﺎﺻﻠﻪﺍی
ﻣﻴﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺯﻣﻴﻨﻲ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻪ ﺭﻭی ﺁﻳﻨﺔ ﭘﺮﻏﺒﺎﺭ ﻣﻦ ﺑﻨﻮﻳﺲ:
ُﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺎی ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ
رادبانو
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ ﺩﻟﺒﺮﺍﻥ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ ﻳﺎ ﻣﻦ ﭼﺸﻢﻭﺩﻝﺳﻴﺮﻡ؟
ziZiqolo
ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ
ﻛﺒﺮﻳﺎی ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ ﺑﺸﻜﻦ! ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻫﺮﺧﺎﻧﺔ ﺧﺎﻟﻲ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻲ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﺗﺮﺱ ﺟﺎی ﻋﺸﻖ ﺟﻮﻻﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺷﻚ ﺟﺎی ﻳﻘﻴﻦ
ﺁﺑﺮﻭﺩﺍﺭی ﻛﻦ ﺍی ﺯﺍﻫﺪ! ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻲ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﺧﻠﻖ ﺩﻝﺳﻨﮓﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺁﻳﻴﻨﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻲﺑﺮﻡ
ﺑﺸﻜﻨﻴﺪﻡ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ! ﺩﺷﻨﺎﻡ ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﻳﻮﺳﻒ ﺍﺯ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ ﺩﻝﺳﺮﺩ ﺷﺪ
ﻫﻔﺘﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻣﻲﺑﺎﺭﺩ! ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻲ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﻧﺴﻞ ﭘﺸﺖ ﻧﺴﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘﺲ ﻣﻲﺩﻫﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻲ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺍﻥ ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﻛﻔﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ!
ﺳﻔﺮﻩﺍﺕ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻛﻦ ﺍی ﻋﺸﻖ! ﻣﻬﻤﺎﻧﻲ ﺑﺲ ﺍﺳﺖ!
:)
ﭘﺎﺩﺷـﺎﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻋﺪﺓ ﺑﺨﺸﺎﻳﺶ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﺶ
ﻣﻲﻛﺸﺪ ﮔﻢﺷﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺗﮕﺎﻫﺶ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻴﻨﺔ ﻓﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﺩﺭ ﺷﻴﺸﺔ ﻭﻫﻢ
ﻋﺎﻗﻼﻥ ﺁﻳﻴﻨﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﺵ ﻭ ﻣﺴﺘﺎﻥ ﺁﻫﺶ
ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﺐ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺳﺖ ﺑﻪﺟﺰ ﺩﻟﻬﺮﺓ ﺟﺎﻧﻜﺎﻫﺶ
ﺍﺯ ﻫﻢﺁﻏﻮﺷﻲ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻲ ﺧﺎﻙ!
ﻣﺎﻫﻲ ﻋﻤﺮ ﭼﻪ ﺩﻳﺪ ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﻛﻮﺗﺎﻫﺶ
ﻛﻔﻦ ﺑﺮﻑ ﻛﺠﺎ، ﭘﻴﺮﻫﻦ ﺑﺮﮒ ﻛﺠﺎ؟!
ﺧﺴﺘﻪﺍﻡ، ﻣﺜﻞ ﺩﺭﺧﺘﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﺫﺭﻣﺎﻫﺶ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﮔﺮﺩ ﺑﻪ ﺩﻟﺘﻨﮕﻲ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺳﻮﺭﺓ ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﺴﻢﺍﷲﺍﺵ
:)
ﺗﻤﺎﺷــﺎ
ﺍﺯ ﺻﻠﺢ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻨﺪ؟!
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﻫﺎ ﺁﻭﺍﺯ ﺑﻲﺁﻫﻨﮓ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﺎﻫﻲ ﻗﻨﺎﺭیﻫﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﻗﻔﺲ ﺩﻝﺗﻨﮓ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻛﻨﺞ ﻗﻔﺲ ﻣﻲﻣﻴﺮﻡ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻖ» ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻥ «
ﻣﺮﮒ ﻣﺮﺍ ﭼﻮﻥ» ﻗﺼﻪﻫﺎ «ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯی ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﻪ ﺳﻨﮕﻢ ﻣﻲﺯﻧﻨﺪ ﺍﺯ ﺭﺷﻚ
ﻧﺎﻡ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﺍﺷﻚ ﺭﻭی ﺳﻨﮓ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ُ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻲ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﻨﮓ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺭﺍ
ﭘﺲ ﻛﻲ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﺭﻳﺎی ﺁﺑﻲﺭﻧﮓ ﻣﻲﺧﻮﺍﻧﻨﺪ؟!
:)
ﻗﺮﺍﺭﻫﺎی ﺑﻲﻗـﺮﺍﺭ
ﻫﻨﻮﺯ ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﻳﺒﺎﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺒﺎﺭ، ﺍﺑﺮ ﺑﻬﺎﺭی، ﺑﺒﺎﺭ، ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻪ ﻳﺦ ﺯﺩﻩ ﺗﻘﻮﻳﻢ ﻫﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﻬﺎﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻪ ﺟﺮﻡ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺁﺗﺸﻢ ﺑﺰﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍی ﻛﺸﺘﻦ ﺣﻼﺝ ﺩﺍﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﻞ ﺳﭙﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﺷﺖ ﺳﭙﻴﺪ ﻣﻲﺭﻭﻳﺪ
ﺳﭙﻴﺪﺑﺨﺘﻲ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺨﻮﺍﻩ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﻋﺎی ﺍﻳﻦﻫﻤﻪ ﭼﺸﻢﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ
:)
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺧﺎﻙ ﺭﻳﺨﺘﻪ ﮔﺎﻫﻲ
ﺑﻮﺳﺔ ﺍﺑﺮی ﻛﻪ ﺩﻝ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻲ
ﺧﻂ ﺑﻪ ﺧﻂ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻦ ﻣﮋﺓ ﺗﻮﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻛﻮﻩ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻛﺎﻫﻲ
ﺯﻟﻒ ﺗﻮ ﻭ ﻋﻤﺮ ﻣﻦ؟ ﭼﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯی!
ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﻭ ﺣﺎﻝ ﻣﻦ؟ ﭼﻪ ﺭﻭﺯ ﺳﻴﺎﻫﻲ!
ﻣﺴﺌﻠﺔ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻧﻈﺮ ﺗﻮﺳﺖ
ﻣﻲﻛﺸﻲ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﺑﻪ ﻧﮕﺎﻫﻲ
ﺣﻖ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﻧﺒﻮﺩ، ﺧﺪﺍﻳﺎ!
ﺟﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﮕﻴﺮ، ﺍﻟﻬﻲ...
:)
ﺁﺯﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻫﻞ ﺧﻄﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢ ﺭﺳﻮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻲ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺑﺮﺍی ﺧﺎﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺎﺧﺘﻲ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻼﺋﻚ ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻳﺄﺱ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻲﻛﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻼﺋﻚ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺳﺎﺧﺘﻲ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻛﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻲﺩﻳﺪی
ﻛﻪ ﻣﻨﻜﺮ ﻣﻲﺷﻮﻳﻢ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻲ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻲ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺍﺯ ﺗﻨﮓ ﺗﻘﺪﻳﺮﻳﻢ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻳﭽﺔ» ﺍﻫﻞ ﺗﻤﺎﺷﺎ «ﺳﺎﺧﺘﻲ ﻣﺎ ﺭﺍ!
ﺑﻪ ﺟﺎی ﺷﻜﺮ، ﮔﺎﻫﻲ ﺻﺨﺮﻩﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ
ﭼﺮﺍ ﺳﻴﻠﻲﺧﻮﺭ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺩﺭﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻲ ﻣﺎ ﺭﺍ؟
ﺩﻝ ﺁﺯﺭﺩﮔﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺍﻡ ﺁﺗﺶ ﺍﻓﻜﻨﺪی
ﺑﻪ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ ﻧﺸﺎﻧﺪی، ﺳﻮﺧﺘﻲ ﺗﺎ ﺳﺎﺧﺘﻲ ﻣﺎ ﺭﺍ!
:)
ﻣﻘﺼﺪﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻡﺗﺎﺭ
ﻫﻴﭻ ﺩﻟﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺩﭼﺎﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭼﺸﻢ، ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﻲﺭﻭی ﻭ ﺍﺑﺮﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻪ ﺑﺮﮔﺮﺩ!
ﭼﺸﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺷﻚﺑﺎﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺗﺸﻨﻪﻟﺒﻲ ﻣﺴﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺳﺮﺥ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ!
ﺗﺸﻨﻪﻟﺒﻲ ﻣﺴﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺎ ﺳﻨﮓ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺗﺸﻨﻪﻟﺒﻲ ﻣﺴﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻭﻋﺪﺓ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺮ ﻣﺰﺍﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺗﺸﻨﻪﻟﺒﻲ ﻣﺴﺖ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺗﺸﻨﻪﻟﺐ ﻣﺴﺖ ﺑﻲﻗﺮﺍﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺷﻴﻬﺔ ﺍﺳﺒﻲ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ
ﺷﻴﻬﺔ ﺍﺳﺒﻲ ﻛﻪ ﺑﻲﺳﻮﺍﺭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
:)
ﺭﻭﺯﻫﺎی ﺑﻲﺑﻬـﺎﺭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺤﺔ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻗﻠﺐ ﭘﻨﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
ﺩﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎی» ﺩﻧﻴﺎﺳﻨﺞ «ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
» ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ! «ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺷﺎﻋﺮی ﮔﻔﺖ
ﺑﺎﺩی ﻭﺯﻳﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﺎﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩی ﻧﺎﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎی ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
ﺩﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﻛﻠﻴﺪ ﮔﻨﺞ ﺑﺨﺸﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺸﺔ ﮔﻢ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﮔﻨﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
ﻫﻢ ﺩﺍﻧﻪﻫﺎی ﺳﺎﻝﻫﺎی ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﻛﺎﺷﺖ
ﻫﻢ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎی ﺑﺎﻍﻫﺎی ﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ!
:)
حجم
۳۴٫۷ کیلوبایت
سال انتشار
۱۳۹۰
تعداد صفحهها
۸۸ صفحه
حجم
۳۴٫۷ کیلوبایت
سال انتشار
۱۳۹۰
تعداد صفحهها
۸۸ صفحه
قیمت:
۲۶,۰۰۰
تومان