![کتاب اقلیت اثر فاضل نظری کتاب اقلیت اثر فاضل نظری](https://img.taaghche.com/frontCover/160.jpg?w=200)
بریدههایی از کتاب اقلیت
۴٫۵
(۱۷۹)
ﻫﺒـﻮﻁ
ﭼﺸﻢ ﻣﺮﺍ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺩﻝ ﺳﭙﺮﺩ ﺑﻪ ﻓﺎﻟﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮﺩ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯﻝ ﻫﻢ ﮔﺮﻳﺴﺖ ﺁﻥ ﻣﻠﻚ ﻣﺴﺖ...
ﻧﺎﻣﺔ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﺴﺖ ﺑﻪ ﺑﺎﻟﻢ
ﻣﺜﻞ ﺍﻧﺎﺭی ﻛﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﺩﺭ ﺗﺐ ﻭ ﺗﺎﺏ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﻛﻤﺎﻟﻢ
ﻫﺮ ﺭﮒ ﻣﻦ ﺭﺩ ﻳﻚ ﺗﺮﻙ ﺷﺪﻩ ﺑﺮ ﺗﻦ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻳﻚ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ ﺳﻔﺎﻟﻢ
ﻫﺮﻛﻪ ﺟﮕﺮﮔﻮﺷﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﻥ ﺑﻪ ﺟﮕﺮ ﺷﺪ
ﺩﺭ ﺟﮕﺮﻡ ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ! ﺍﺯ ﻛﻪ ﺑﻨﺎﻟﻢ؟!
احمد زرگانی
ﺧﺎﻃـﺮﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﻮﺳﺔ ﮔﺮﻡ ﺍﺯ ﻟﺐ ﮔﻠﮕﻮﻥ ﺑﺒﺮﻡ
ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﮕﺮ ﺩﺍﻍ ﻭ ﺩﻝ ﺧﻮﻥ ﺑﺒﺮﻡ
ﺑﺮﻧﮕﺮﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﻗﻠﺐ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺭﺍ
ُ
ﺍﻳﻦ ﻛﺘﺎﺏ ﻭﺭﻕ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺑﺒﺮﻡ؟
ﺑﺎ ﺳﺮﺍﻓﻜﻨﺪﮔﻲ ﻗﻠﺐ ﺧﺮﺍﺑﻢ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ؟
ﮔﺮ ﺳﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻛﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺒﺮﻡ
ﻧﺎﮔﺰﻳﺮﻡ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻴﻨﺔ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﺎ ﺷﺮﻡ
ﻟﺐ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺑﻨﺸﺎﻧﻢ ﺩﻝ ﻣﺤﺰﻭﻥ ﺑﺒﺮﻡ
ﺷﺎﻋﺮ ﺳﺎﺣﻞ ﭼﺸﻢ ﺗﻮﺃﻡ ﻭ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻣﻮﺝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺳﻨﮓﺩﻟﻲﻫﺎی ﺗﻮ ﻣﻀﻤﻮﻥ ﺑﺒﺮﻡ
احمد زرگانی
ﺳﻔــــﺮ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍی ﺳﻔﺮ ﮔﻔﺖ ﺑﻲﺳﺒﺐ ﻧﮕﺮﺍﻧﻲ
ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪ ﮔﻔﺘﻤﺶ ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺩﮔﺮﺍﻧﻲ
ﺑﻪ ﻳﻮﺳﻒ ﺗﻮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﺰﻳﺰ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺗﻮ ﻣﺜﻞ ﺑﺮﺩﻩﻓﺮﻭﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﺳﻮﺩ ﻭ ﺯﻳﺎﻧﻲ
ﮔﻞ ﺷﻜﻔﺘﺔ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﭙﺮﺩﻩﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺍی ﺭﻭﺩ
ﺑﻪ ﺷﺮﻁ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﻪ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻲ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻲ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﻧﻢ...
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺁﻳﻨﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﻢ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﻧﻲ
ﻫﺰﺍﺭ ﺻﺒﺢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻲ ﻭ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻲ ﺍﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻧﻲﺳﺖ ﺷﺒﻲ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻲ ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﻲ
احمد زرگانی
ﺑﻲﻣـﻦ
ﻫﻴﭻﻛﺲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺁﻳﻨﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ ﻣﻦ
ـ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺁﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ ـ
ﺳﻬﻢ ﭘﻴﻤﺎﻧﺔ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﻓﺮﺯﺍﻧﻪ ﻳﻜﻲﺳﺖ
ﺑﮕﺬﺭ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻠﺔ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺗﺸﻨﺔ ﺧﻮﻥ ﻣﻦ ﻭ ﻣﻦ ﺗﺸﻨﺔ ﻣﺮﮒ
ﺯﻫﺮ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻦ! ﺍی ﻳﺎﺭ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ!
ﺗﺎ ﻛﻨﻮﻥ ﻫﻴﭻ ﻧﺴﻴﻤﻲ ﻧﻮﺯﻳﺪﻩﺳﺖ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻧﻮﺯﺩ ﺑﺎﺩ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﺨﺖ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎﺷﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩﺳﺖ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﻣﻦ
احمد زرگانی
ﺷـﻮﻛﺮﺍﻥ
ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻛﻪ ﺍﺭﻏﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﻔﺮﻭﺧﺖ ﮔﻞﻓﺮﻭﺵ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻲ ﺑﻪ ﺭﻧﮓ ﮔﻞ ﺍﺭﻏﻮﺍﻥ ﺑﭙﻮﺵ
ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﺑﺮﺩﻥ ﻏﻢ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻛﻨﻮﻥ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﺏ ﻧﺸﺪ ﺷﻮﻛﺮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺵ
ﻛﻮﺷﺶ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﻲ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮓ ﺑﮕﺬﺭی
ﻛﻮﻫﻲ ﺍﺳﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﻨﮓ، ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻜﻮﺵ
ﭼﻮﻥ ﻧﻲ ﻧﻔﺲ ﻛﺸﻴﺪﻥ ﻣﺎ ﻧﺎﻟﻪ ﻛﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻟﺔ ﻣﺎ ﻣﻲﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ
ﺁﺗﺶ ﺑﺰﻥ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﺔ ﺁﺗﺶﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ
ﺁﺗﺶﮔﺮﻓﺘﻪ ﺭﺍ ﻣﮕﺮ ﺁﺗﺶ ﻛﻨﺪ ﺧﻤﻮﺵ
احمد زرگانی
ﺭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺩﻋﺎ ﻛﻦ ﮔﺮﻩ ﺍﺯ ﻛﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﻫﻢ ﺩﻋﺎ ﻛﻦ ﮔﺮﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻴﻔﺰﺍﻳﺪ ﻋﺸﻖ!
ﻗﺎﻳﻘﻲ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻣﻮﺝ ﺑﻪ ﺩﺭﻳﺎ ﭘﻴﻮﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ، ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺍﺯ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻟﺒﺎﻧﺶ ﮔﻔﺘﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﻧﻔﺮﺕ ﺑﺮﺳﺪ، ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﺷﻤﻊ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﮔﻞ ﻛﺮﺩ
ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﺳﻮﺧﺖ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﻠﺔ ﺭﻧﺞ ﻣﻦ ﺍﺑﺮﻳﺸﻢ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺷﺪ
ﺷﻤﻊ ﺣﻖ ﺩﺍﺷﺖ! ﺑﻪ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻧﻤﻲﺁﻳﺪ ﻋﺸﻖ!
احمد زرگانی
ﭼﺸـﻢﺍﻭ ﺭﻭﺷــﻦ
ﻫﺮﺟﺎ ﺑﻬﺎﺭی ﺩﺭ ﻛﻔﻦ ﺷﺪ، ﺷﺪ! ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺩ
ﻫﺮﺟﺎ ﻧﺴﻴﻤﻲ ﺑﻲﻭﻃﻦ ﺷﺪ، ﺷﺪ! ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺩ
ﻣﺴﺘﻲ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪﺍی ﺭﺍ ﺑﺸﻜﻨﺪ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻗﻲ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥﺷﻜﻦ ﺷﺪ ﺷﺪ! ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺩ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺻﻴﺪ ﺁﻫﻮﺍﻥ ﻣﺴﺖ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻗﺖ ﺩﻭﻳﺪﻥﻫﺎی ﻣﻦ ﺷﺪ! ﺷﺪ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺩ
ﺟﺎﻳﻲ ﻛﻪ ﺩﻝ ﺁﺗﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺟﺎی ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻗﺖ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺷﺪ! ﺷﺪ ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺩ
ﺁﺗﺸﻔﺸﺎﻧﻲ ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺁﻳﺎ ﻛﻮﻩ
ﺁﻣﺎﺩﺓ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ ﺷﺪ؟ ﺷﺪ! ﻣﺒﺎﺭﻙ ﺑﺎﺩ
احمد زرگانی
ﺷـﻬﺮﻳﻮﺭ
ﮔﻮﺷﺔ ﭼﺸﻢ ﺑﮕﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﻣﻘﺪﺭ ﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﺎ ﻛﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻳﺮﺓ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ؟!
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺟﺮﺃﺕ ﻣﺴﺘﻲ ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻗﻲ ﺳﺎﻏﺮﮔﺮﺩﺍﻥ!
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎﻳﻲﺳﺖ ﻛﻪ ﺭﻧﺪی ﺑﻪ ﻣﻦ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﻪ ﺑﻴﻔﺰﺍ، ﻧﻪ ﺳﺒﻚﺗﺮ ﮔﺮﺩﺍﻥ!
ﻏﻨﭽﻪﺍی ﺭﺍ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺤﻜﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺷﻜﻮﻓﺎ ﻧﺸﺪﻩ، ﺑﺸﻜﻦ ﻭ ﭘﺮﭘﺮ ﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻦ ﻛﺠﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﻖ ﺧﻮﺩﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ؟
ﻣﺮﮒ ﺣﻖ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﺣﻖ ﻣﺮﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻥ!
احمد زرگانی
ﺣّــلـﻪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﻦ ﻧﺸﺌﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﺳﺮﺧﻲ ﺳﻴﺐ ﺗﻮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺍﻓﺘﺎﺩ؟
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻣﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻓﺮﺯﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ!
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻧﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﻝ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺴﺘﻢ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﺔ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ
ﺍی ﻛﻠﺒﺔ ﻣﺘﺮﻭﻙ ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺘﻪ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﻳﺮﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﭼﺎﺭﺓ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ؟!
ّ ﻣﮕﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﺑﺮﻳﺸﻢ ﻣﻦ ﺣﻠﻪ ﺑﺒﺎﻓﻨﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻠﺔ ﻣﻦ ﺣﺴﺮﺕ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺩ
احمد زرگانی
ﻧﺰﺩﻳﻜﻢ ﻭ ﺩﻭﺭﻡ
ﭼﻮﻥ ﻛﻔﺮ ﺑﻪ ﺧﻴﺎﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﺔ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺳﻴﻠﻲﺧﻮﺭ ﺩﺷﻨﺎﻡ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺍﻳﺎﻡ
ﭘﻠﻜﻲ ﺑﺰﻥ ﺍی ﻣﺮﮒ
ﺗﺎ ﭘﺮ ﻛﺸﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﻡ
احمد زرگانی
ﭘـــﺮﻭﺍﺯ
ﺍی ﻫﻤﻬﻤﺔ ﻧﺎﻡ!
ﺍی ﺧﻠﻮﺕ ﺍﻭﻫﺎﻡ!
ﺍی ﻣﺎﻩ ﺩﻝ ﺍﻓﺮﻭﺯ
ﺍی ﺷﺎﻡ ﺳﻴﻪ ﻓﺎﻡ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻡ ﻭ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺩﺭﻳﺎﻳﻢ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﭼﺸﻤﻲ ﻛﻪ ﺟﺪﺍ ﻣﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﺎﺧﺔ ﺑﺎﺩﺍﻡ
ﺍﺷﻜﻲ ﻛﻪ ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺖ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺔ ﺟﺎﻡ
ﻧﺎﻣﻢ ﻫﻤﻪﺟﺎ ﺭﻓﺖ
ﭘﻴﻐﺎﻡﺑﻪﭘﻴﻐﺎﻡ
ﺍﺯ ﻗﻮﻧﻴﻪ ﺗﺎ ﺑﻠﺦ
ﺍﺯ ﺗﻴﻤﺮﻩ ﺗﺎ ﺷﺎﻡ
ﺩﺭ ﮔﺸﺖ ﻭ ﮔﺬﺍﺭﻡ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﻪ ﺍﻭﻫﺎﻡ
احمد زرگانی
ﻧﺎﺍﻣﻴــﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﺎﺭ ﺩﺭ ﺳﺒﺪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﻳﮕﺮ» ﻗﺮﺍﺭ «ﻧﻴﺴﺖ ﻧﻪ! ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺎﺩﻡ ﻛﻪ ﺯﻭﺩ ﻣﻲﮔﺬﺭﺩ ﺷﺎﺩیﺍﻡ، ﻭﻟﻲ
ﻏﻢ ﻣﻲﺧﻮﺭﻡ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻏﻤﻲ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺯ ﻳﺎﺩ ﺭﻓﺖ ﻏﺮﺵ ﺷﻴﺮﺍﻥ ﺑﻲﻗﺮﺍﺭ
ﺁﻫﻮی ﭼﺸﻢﻫﺎی ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﻴﺸﻪﺯﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺩﺭ ﻏﺒﺎﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻤﺎﻥ ﻛﻨﻨﺪ!
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻞ ﺳﻨﮓ ﻣﺰﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍﻩ ﺑﻪ ﺍﻧﻜﺎﺭ ﻣﻲﺑﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻛﻔﺮ ﺟﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
احمد زرگانی
ﺗﻘــﺪﻳﺮ
ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺗﻮ ﻛﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯﺭﺩﻩﺳﺖ
ﺩﻟﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻴﻨﻪﻫﺎی ﺍﻓﺴﺮﺩﻩﺳﺖ
ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻣﺸﺖ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺩﭼﺎﺭ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍیﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ ﻣﺮﺩﻩﺳﺖ
ﻳﻜﻲ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻳﻜﻲ ﺩﻝ! ﺩﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﺍ
ﻛﻪ ﻫﺮ ﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﻏﻢ ﺩﻳﮕﺮی ﮔﺮﻩ ﺧﻮﺭﺩﻩﺳﺖ
ﺑﻪ ﺑﺎﻍ ﺭﻓﺘﻢ ﻭ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺁﻥ ﺷﻘﺎﻳﻖ ﺳﺮﺥ
ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﭘﺎی ﺗﻮ ﺭﻭﻳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩﺳﺖ
ﺧﻼﺻﺔ ﻫﻤﻪ ﺭﻧﺞﻫﺎی ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍی ﻛﻪ ﺩﻝ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﻝ ﺑﺮﺩﻩﺳﺖ
احمد زرگانی
ﮔﺮﻳﻪﻫﺎی ﺍﻣﭙﺮﺍﺗــﻮﺭ
ﺍﺯ ﺷﻮﻛﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﻳﻲﻫﺎ ﺳﺮﻡ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ
ﻣﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻛﺸﺘﮕﺎﻧﻢ! ﻛﺸﻮﺭﻡ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ
ﭼﺎﺑﻚﺳﻮﺍﺭی ﻧﺎﻣﻪﺍی ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻢ ﺩﺍﺩ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻭﻗﺘﻲ ﻟﺸﻜﺮﻡ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ
ﺧﻮﻥﮔﺮﻳﻪﻫﺎی ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭی ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻢ
ﺩﺭ ﺁﺳﺘﻴﻦ ﺻﺒﺮ ﺟﺎی ﺧﻨﺠﺮﻡ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ
ﻣﻜﺮ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﺍﻥ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻭﺯﻳﺮﺍﻥ ﻛﻮ؟
ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺍﺯ ﺯﻫﺮ ﻧﺪﻳﻤﺎﻥ ﺳﺎﻏﺮﻡ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ؟
ﺍی ﻛﺎﺵ ﺳﻨﮕﻲ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﺳﻨﮓﻫﺎ ﺑﻮﺩﻡ
ﺁﻭﺥ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻛﻮﻫﻢ ﻭﻟﻲ ﺩﻭﺭﻭﺑﺮﻡ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺮﻭﺍﻳﻲ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﺩﻭﺷﻢ، ﻣﺤﺒﺖ ﻛﻦ
ﺍی ﻣﺮﮒ! ﺗﺎﺑﻮﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻲﺑﺮﻡ ﺧﺎﻟﻲﺳﺖ
احمد زرگانی
ﺧﻠـﻮﺕ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ ﺳﺮ ﻃﺮﺡ ﻣﻌﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯی ﻋﺸﻖ ﻣﮕﺮ ﺷﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺑﺎ ﻧﺴﻴﻢ ﺳﺤﺮی ﺩﺷﺖ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻻﻟﻪ ﺷﻜﻔﺖ
ﺳﺮ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦﻫﻤﻪ ﺭﺳﻮﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﺁﻣﺪی ﻭ ﺁﻳﻨﺔ ﻗﻠﺐ ﺷﻜﺴﺖ
ﺁﻳﻨﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺲ ﻛﻪ ﺩﻟﺘﻨﮕﻢ ﺍﮔﺮ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻢ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ:
ﻗﻄﺮﻩﺍی ﻗﺼﺪ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭﻳﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻠﺨﻲ ﻋﻤﺮ ﺑﻪ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻋﺸﻖ ﺁﻛﻨﺪﻩﺳﺖ
ﭼﻪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺷﻲ ﮔﺮﺩﺵ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍﺯیﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﭼﻪ ﺳﺨﻦﻫﺎ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ
احمد زرگانی
ﺭﺳـــﻮﺍ
ﭼﺮﺧﻴﺪ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻭﺭﺩ ﺭﻧﮓ ﺩﻳﮕﺮی ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺷﺎﻧﺪ ﺷﺮﻧﮓ ﺩﻳﮕﺮی ﺭﺍ
ﺗﺎ ﻭﺻﻞ» ﺷﻴﺪﺍ «ﺑﺮﺩ ﻭ» ﺭﺳﻮﺍ «ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻣﻬﺘﺎﺏ ﻛﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﭘﻠﻨﮓ ﺩﻳﮕﺮی ﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﻭﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﺭﻓﺘﻢ ﺗﺎ ﻟﺐ ﭼﺎﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻢ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﺳﻨﮓ ﺩﻳﮕﺮی ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺗﺎﺭ» ﭼﻨﮓ «ﺩﻳﮕﺮی ﺯﺩ، ﭼﻨﮓ» ﺩﻳﮕﺮ «
ﺑﺮ ﺗﺎﺭ ﺯﺩ ﺑﺮ ﺗﺎﺭ ﭼﻨﮓ ﺩﻳﮕﺮی ﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﮔﺮﻓﺘﻢ
ﻳﻚ ﻧﻨﮓ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ ﻧﻨﮓ ﺩﻳﮕﺮی ﺭﺍ!
احمد زرگانی
ﺩﻧﻴـــﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺻﻴﺎﺩ ﺭﺍ ﺻﺤﺮﺍﺑﻪﺻﺤﺮﺍ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ
ﺁﻫﻮﺍﻥ ﻣﺴﺖ ﺟﻮﺭ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ
ﺯﻳﺮ ﺑﺎﺭ ﻋﺸﻖ ﻗﺎﻣﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻛﺮﺩﻥ ﺳﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻮﺝﻫﺎ ﺑﺎﺭی ﮔﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ
ﻗﺼﺔ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮی ﺑﻲﻣﺜﻠﻢ، ﺍﻣﺎ ﺑﻲﻧﮕﻴﻦ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻲﻫﺎ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ
ﻗﺎﻣﺘﻢ ﻫﺮﻗﺪﺭ ﺭﻋﻨﺎﺗﺮ ﺷﻮﺩ، ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻣﺎﻩ
ﺳﺎﻳﻪﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﺧﺎﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ
ﺷﺮﻙ ﻣﻮﺭی ﺑﻮﺩ ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﺷﺒﻲ!
ﭼﺸﻢﻫﺎی ﻣﺎ ﻓﻘﻂ» ﺭﻧﺞ «ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ
احمد زرگانی
ﻧﺎﮔـﺰﻳﺮ
ﻛﻮﺩﻛﺎﻥ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻡ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻥ ﺳﺎﺣﺮﻡ
ﻣﻦ ﺗﻔﺮﺟﮕﺎﻩ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥﺧﺎﻃﺮﻡ
ﺧﺎﻧﺔ ﻣﺘﺮﻭﻛﻢ ﺍﺯ ﺍﺷﺒﺎﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﭘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻲ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺑﺮﻫﺎی ﻋﺎﺑﺮﻡ
ﭼﻮﻥ ﺻﺪﻑ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻛﺮﺩﻩﺍﻡ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﺆﻣﻨﻢ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﺎﻓﺮﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪﺳﺖ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﺑﺎﻃﻦ ﺭﻓﺘﻨﻢ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺭﺍﻩ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻨﻢ ﺗﺎ ﻇﺎﻫﺮﻡ
ﺧﻠﻖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ: ﺍﺑﺮی ﺗﻴﺮﻩ ﺩﺭ ﭘﺮﺍﻫﻨﻲﺳﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻋﺮﻡ
» ﺻﺒﺮ «ﺩﺭﻣﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻨﺶ ﭼﻪ ﺑﺎﻙ؟!
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﮔﺰﻳﺮﻡ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺎﺿﺮﻡ...
احمد زرگانی
ﺯﻧـﺪﮔﻲ
ﻧﺮﮔﺲ ﻣﺮﺩﻡﻓﺮﻳﺒﻲ ﺩﺍﺷﺖ ﺷﺒﻨﻢ ﻣﻲﻓﺮﻭﺧﺖ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﺸﻤﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺯﺩ ﺯﺧﻢ ﻣﺮﻫﻢ ﻣﻲﻓﺮﻭﺧﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻲ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺩﻩﺩﺍﺭی ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻳﻮﺳﻒ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺸﺘﻲ ﺧﺎﻙ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻲﻓﺮﻭﺧﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻲ ـ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺟﺮ ﻃﻤﺎﻉ ﻧﺎﺧﻦﺧﺸﻚ ﭘﻴﺮ ـ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﻧﺎﺏ ﻛﻢﻛﻢ ﻣﻲﻓﺮﻭﺧﺖ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻝﻫﺎی ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ، ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻲ ﻣﻲﺧﺮﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭ ﻣﺎﺗﻢ ﻣﻲﻓﺮﻭﺧﺖ
ﻣﻦ ﮔﻠﻲ ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﻛﻨﺎﺭ ﻏﻨﭽﻪﻫﺎ
ﮔﻞﻓﺮﻭﺵ ﺍی ﻛﺎﺵ ﺑﺎ ﺁﻥﻫﺎ ﻣﺮﺍ ﻫﻢ ﻣﻲﻓﺮﻭﺧﺖ
احمد زرگانی
ﺭﻭﺯﻫﺎی ﺑﻲﺑﻬـﺎﺭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺤﺔ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻗﻠﺐ ﭘﻨﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
ﺩﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﺳﺎﻋﺖﻫﺎی» ﺩﻧﻴﺎﺳﻨﺞ «ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
» ﭘﺎﻳﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ! «ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺷﺎﻋﺮی ﮔﻔﺖ
ﺑﺎﺩی ﻭﺯﻳﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﺎﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩی ﻧﺎﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺮﺑﺎﺯﻫﺎی ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻄﺮﻧﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
ﺩﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﻛﻠﻴﺪ ﮔﻨﺞ ﺑﺨﺸﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺸﺔ ﮔﻢ ﻛﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﮔﻨﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ
ﻫﻢ ﺩﺍﻧﻪﻫﺎی ﺳﺎﻝﻫﺎی ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﻛﺎﺷﺖ
ﻫﻢ ﻣﻴﻮﻩﻫﺎی ﺑﺎﻍﻫﺎی ﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﭼﻴﺪ!
احمد زرگانی
حجم
۳۴٫۷ کیلوبایت
سال انتشار
۱۳۹۰
تعداد صفحهها
۸۸ صفحه
حجم
۳۴٫۷ کیلوبایت
سال انتشار
۱۳۹۰
تعداد صفحهها
۸۸ صفحه
قیمت:
۲۶,۰۰۰
تومان