بهترین رمان‌های ترسناک جهان

شهر دری از آن جاهایی است که عبور از آن گذرنامه‌ی شجاعت می‌خواهد. هرچند پنی وایز معمولاً کودکان را هدف قرار می‌دهد اما بزرگسالان نیز از دست او کاملاً در امان نیستند. در رمان «آن» نویسنده به‌خوبی توانسته است ترس را به داخل زندگی شهری بیاورد و چنان شما را درگیر ماجراهای آن کند که پس از آن زندگی در شهر خودتان هم به‌ راحتی سابق نباشد. ادامه‌دارشدن احساس اضطراب حتی پس از بازگشتن به زندگی واقعی، یکی از توانایی‌های بی‌شمار کینگ در خلق وحشت است. هرچند رمان آن در سال ۱۹۸۶ منتشر شده اما ترس‌هایش هنوز تازه است.
از این اثر چند اقتباس سینمایی موفق انجام شده است. تیم کری در نقش پنی وایز در یک اقتباس تلویزیونی دوقسمتی ایفای نقش کرد. این اثر که در ۱۹۹۰ با کارگردانی تامی لی والاس پخش شد، توانست ۲ جایزه‌ی امی (Primetime Emmy Awards) برای موسیقی و جایزه‌ی ادی (Eddie Award) را برای تدوین دریافت کند.
اثر اقتباسی مشهورتر و متأخرتر از داستان «آن» مربوط است به سال ۲۰۱۷ که اندی موشیتی کارگردان اثر بود و بیل اسکاشگورد نقش پنی وایز را بازی کرد. این اثر نیز چندین جایزه‌ی مشهور از جمله جایزه‌ی بهترین فیلم ترسناک (iHorror Awards) و بهترین کارگردانی را از آن خود کرد.

اشتباه‌ترین تصمیمی که خانواده‌ی تورنس می‌توانست بگیرد رفتن به این هتل کوهستانی بود. اگر آن‌ها برای گذراندن زمستان قطب جنوب را انتخاب کرده بودند روزها برایشان بسیار آسان‌تر از اقامت در هتل اوورلوک می‌گذشت. بدشانسی بعدی خانواده داشتن پسری بود که توانایی عجیبی در تشخیص و دیدن چیزهایی داشت که سایرین نمی‌دیدند و به همین خاطر راحت‌تر می‌توانستند به زندگی ادامه دهند. درخشش از برجسته‌ترین آثار کینگ است و فیلمی مشهور و موفق نیز با کارگردانی استنلی کوبریک از آن اقتباس شده است. جک نیکلسون، شلی دووال و دنی لوید از بازیگران این اثر هستند. این فیلم در سال ۱۹۸۰ منتشر شد اما سال‌ها بعد بیشتر به آن پرداخته شد و در سال ۲۰۱۸ به‌دلیل اهمیت فرهنگی و تاریخی و هنری در فهرست ملی ثبت فیلم‌های آمریکا قرار گرفت.

اینکه قبرستانی در پشت خانه باشد به‌اندازه‌ی کافی بد است؛ حالا تصور کنید این قبرستان از سایر قبرستان‌ها هم به دلایلی متمایز باشد. چه چیزی ترسناک‌تر از این است که مرده‌ای از مردن خسته شود! و تصمیم بگیرد به زندگی برگردد. اگر لوییس به شنیدن این موضوع از سایرین اکتفا می‌کرد و تلاش نمی‌کرد خودش این قابلیت قبرستان را آزمایش کند شاید اتفاقات بد بعدی رقم نمی‌خورد. این رمان را کینگ در سال ۱۹۸۳ منتشر کرده اما پس از این‌همه سال هنوز جذابیتش را حفظ کرده است. شاید نقطه‌ی قوتی که باعث این اتفاق شده این باشد که موضوع کتاب چندین احساس متفاوت را در انسان درگیر می‌کند. درست است که زنده‌شدن مرده‌ها اتفاق ترسناکی است اما هم‌زمان آرزویی دیرینه در انسان را نیز زنده می‌کند. آرزوی بازگشتن عزیزانی که از دست داده است. مهم‌ترین اقتباس سینمایی از این اثر با کارگردانی مری لمبرت در ۱۹۸۹ منتشر شد. فیلم‌نامه‌ی این اثر را نیز خود استیون کینگ نوشت و حتی نقش کوتاهی نیز در فیلم ایفا کرد. بازیگران اصلی این اقتباس نیز دیل میدف، فرد گوئین، دنیس کراسبی و میکو هیوز بودن.

موجودات ناشناخته همیشه ترسناک هستند اما ترس از انسانی عادی می‌تواند بسیار عمیق‌تر تجربه شود و سلول‌های ذهن و جسم افراد هرگز فراموشش نکند. اگر این ترسناکی با علاقه‌ای جنون‌آمیز همراه باشد باز هم کار را سخت‌تر می‌کند. شخصی که از شدت علاقه به یک فرد و آثارش به او آسیب می‌زند، ترسی را منتقل می‌کند که در اعماق وجود انسان نفوذ می‌کند و هر لحظه با مخاطب حمل می‌شود. این نوعی از ترس ماندگار است که کینگ در ساختن و پرداختن آن بسیار ماهر است. با اقتباس از این اثر، در سال ۱۹۹۰ راب راینر فیلمی سینمایی با بازی جیمز کان و کتی بیتس را ساخت که کتی بیتس برای نقش آنی ویلکس اسکار بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.

طرفداران ژانر ترسناک داستان جن‌گیر ویلیام پیتر بلاتی را به‌خوبی می‌شناسند. لژیون ادامه‌ی جن‌گیر است و بیش از هر چیز بر حل معما استوار است. بازگشت پوزوزو حتی بیش از نیروهای شیطانی و قتل‌های زنجیره‌ای فضای داستان را تیره می‌کند. بازگشتن شر بزرگ احساس استیصالی به نیروهای خیر می‌دهد که از هر شکل دیگری از ترس، فلج‌کننده‌تر است. لژیون نیز در سال ۱۹۸۳ منتشر شده است؛ یعنی ۱۲ سال پس از انتشار داستان موفق جن‌گیر. فیلم جن‌گیر که در ۱۹۷۳ ساخته شد و برنده‌ی ۲ اسکار بود، از رمان جن‌گیر اقتباس شد و جن‌گیر ۳ مستقیماً از داستان لژیون اقتباس شده است. جن‌گیر ۳ نیز جایزه‌ی saturn بهترین نویسندگی را گرفت. نکته‌ای که در این باره حائز اهمیت است این است که خود ویلیام پیتر بلاتی نویسندگی و کارگردانی این اثر را برعهده گرفته است.

گیرافتادن در یک مکان یا یک موقعیت از ترسناک‌ترین احساساتی است که می‌توان تجربه کرد. کینگ در هر اثرش شکل متفاوتی از ترس را ترسیم می‌کند و این بار به‌سراغ روابط انسان‌ها با رویکردی جامعه‌شناسانه رفته است. افرادی که می‌توانند زندگی اجتماعی عادی‌ای داشته باشند با قطع‌شدن ارتباطشان با جهان بیرون کم‌کم به مرز فروپاشی می‌رسند و این بار هرکس خودش به عامل اصلی وحشت تبدیل می‌شود. مینی سریال بسیار مشهوری با اقتباس از این اثر در سال ۱۹۷۹ با کارگردانی توب هوپر و بازی دیوید سول، جیمز میسون و لمس کروین منتشر شد.

در این داستانِ کینگ نیز مانند بسیاری از داستان‌های ترسناک با موجوداتی ماورایی مواجهیم اما وجه تمایز این اثر با آثار مشابه در القای تدریجی حس ترس است نه ترسی که یک‌باره با حضور موجودات ناشناخته کل افراد و فضای داستان را در بر بگیرد. هرچند سیلمزلات از نخستین تلاش‌های کینگ برای نوشتن در ژانر وحشت است اما باز هم نسبت به داستان‌های ماورایی و خون‌آشامی آن زمان، رمانی مدرن‌تر به حساب می‌آید.

تیمارستان متروک از اول متروک نبود. زمانی در این بیمارستان افرادی بستری بودند و همه چیز به نظر عادی می‌آمد تا روزی که چند نفر به طرز مشکوکی مردند. از آن زمان این بیمارستان روانی برای همیشه بسته شد و کم‌کم به فضایی هولناک در دل جنگل تبدیل شد. اما نیل و بری تصمیم گرفته‌اند به این ساختمان پوسیده سری بزنند و هولناک‌بودن هم دلیلی نیست که بتواند آن‌ها را از رفتن به این سفر منصرف کند. اگر شما هم مایلید همراهی‌شان کنید، نیازی به هماهنگی قبلی نیست. از اینجا می‌توانید وارد این ماجراجویی هیجان‌انگیز شوید.

کتابخانه‌ی ارواح جلد اول از مجموعه‌ای دوجلدی نوشته‌ی ریچارد دنی است که جلد دوم آن کارناوال شوم نام دارد. سایمون سانتیاگو، شخصیت اصلی این داستان یک توانایی خاص دارد؛ توانایی صحبت‌کردن با مرده‌ها. به‌خاطر همین توانایی شغل او گیرانداختن ارواح شیطان‌صفت است. البته این‌طور نیست که او تازه یاد گرفته باشد با ارواح ارتباط برقرار کند، بلکه این توانایی از کودکی در وجودش بوده است. وقتی سایمون خیلی کوچک بود، خودش هم به‌سادگی نتوانسته بود این قدرتش را درک کند و با آن کنار بیاید. به‌مرور و کمی که بزرگ‌تر شد توانست آن را بهتر بشناسد و بپذیرد و البته تا مدتی از چشم بقیه پنهانش کند. هرچند در مخفی نگه‌داشتن این موضوع از عمویش چندان موفق نبود. او پس از مرگ پدر و مادرش در خانه‌ی عمویش زندگی می‌کرد.

«عاشقانه» و «ترسناک» دو کلمه‌ای است که به‌آسانی در کنار هم قرار نمی‌گیرند؛ اما دافنه دوموریه با هنرمندی تمام این ترکیب را در رمان «ربه‌کا» به‌کار برده است.

ربه‌کا نام زنی است که هرچند خودش در داستان حضور ندارد؛ اما سایه‌اش در سراسر رمان دیده می‌شود و این حضور نامرئی چنان پررنگ است که او را به شخصیت اصلی کتاب تبدیل کرده است.

«لاشه لطیف» جامعه‌ای را به تصویر می‌کشد که در آن یک ویروس، تمام گوشت حیوانات را آلوده کرده است. به‌دلیل کمبود گوشت حیوانات، آدم‌خواری قانونی می‌شود. شخصیتی به نام «مارکوس» که یک تأمین‌کننده‌ی گوشت انسان است، با این جامعه‌ی جدید درگیر شده و به‌خاطر ضررهای شخصی خود شکنجه می‌شود. مارکوس که در کارخانه فرآوری محلی کار می‌کند، به کشتار انسان‌ها می‌پردازد؛ اگرچه دیگر کسی آن‌ها را چنین نمی‌نامد. همسر مارکوس او را ترک کرده است، پدرش در حال غرق‌شدن در زوال عقل است و مارکوس می‌کوشد زیاد به این فکر نکند که برای امرارمعاش باید چه کند. یک روز به این شخصیت یک هدیه داده می‌شد؛ یک نمونه‌ی زنده با بهترین کیفیت. این هدیه در واقع چیست؟ از طرف چه کسی است؟ چرا به مارکوس داده می‌شود؟

فرانکنشتاین یک هیولاست یا یک هیولاساز؟ شاید هم هر دو!

فرانکنشتاین اولین‌بار در سال ۱۸۱۸ به قلم مری شرلی منتشر شد؛ بعدها رد این هیولا در بسیاری از داستان‌ها به چشم خورد و اقتباس‌های سینمایی از آن، شهرت بیشتر فرانکنشتاین را در پی داشت. یکی از این اقتباس‌ها فیلمی است که در ۱۹۹۴ با بازی رابرت دنیرو ساخته شد. اهمیت فرانکنشتاین به حدی رسید که مدخلی نیز در لغت‌نامه برای آن در نظر گرفتند. شاید ندانید که لرد بایرون کسی بود که ایده‌ی اولیه‌ی نگارش فرانکشتاین را به مری شری داد.

استیون کینگ، استاد خلق داستان‌ها و فضاهای دلهره‌آور، بیگانه را در ۲۲ می ۲۰۱۸ منتشر کرد. مینی‌سریالی نیز بر اساس این کتاب ساخته شد که پخش آن از ۱۲ ژانویه ۲۰۲۰ آغاز شد. کینگ در این کتاب نیز به رسم همیشه مدام خواننده را غافلگیر و درگیر ماجرا و سرنخ‌هایی تازه می‌کند. وقتی شروع به خواندن یکی از کتاب‌های استیون کینگ کنید، دیگر خوابیدن برایتان به فعالیتی دشوار تبدیل خواهد شد. فضای دلهره‌آور داستان‌های او یکی از دلایل این اتفاق است؛ اما دلیل اصلی نخوابیدنتان این است که احساس خواب‌آلودگی توان غلبه بر کشش داستان‌های کینگ را ندارد!

اتاق مهمان اتاقی است که مهمانان آن به طرز مشکوکی خودکشی می‌کنند. همین توضیح کافی است تا معلوم شود که با یک داستان جنایی یا ترسناک معمولی که شخصیت‌های آن باید از دست قاتل یا قاتلین فرار کنند مواجه نیستید. این بار شخصیت‌های داستان باید بیشتر از هرکس از خودشان بترسند و سعی کنند تنها نمانند؛ چون هر لحظه بیم آن می‌رود تا این اتاق شوم کاری کند که بلایی بر سر خودشان بیاورند.

جعبه‌ی پرنده نوشته‌ی جاش مالرمن است که با اقتباس از آن فیلمی پساآخرالزمانی و پربیننده در سال ۲۰۱۸ ساخته شد. در این داستان دلهره‌آور نیز اتفاق ترسناکی که رخ می‌دهد خودکشی شخصیت‌ها است. موجودی ناشناخته در پشت درهای بسته وجود دارد که هرکس چشمش به او بیفتد بدون درنگ و البته بدون هیچ دردی خودکشی خواهد کرد. دراین‌بین برخی در تلاش هستند تا از این شرایط جان سالم به‌در ببرند. مالوری و دو فرزندش از جمله افرادی هستند که به دنبال راه نجات می‌گردند؛ اما پیداکردن این راه با چشمان بسته و وقتی قاتل هرکس می‌تواند خودش باشد، بسیار دشوارتر به نظر می‌رسد.

معلمی در زمان اشتباهی در مکان اشتباهی بوده است و این آغاز فروپاشی است. کاساندرا در جاده‌ای جنگلی جسد زنی را در اتومبیلی می‌بیند. او که ترسیده است از آن فضا فرار می‌کند. به نظر می‌آید که این اتفاق و واکنشی که کاساندرا در مواجهه با آن نشان می‌دهد کم‌کم او را به مرز فروپاشی روانی می‌رساند. هرچند رد پای این اتفاق نه‌فقط در روان کاساندرا که در جای‌جای داستان به چشم می‌خورد. مشکلاتی که برای اتومبیلش پیش می‌آید، بیماری مادرش و… هرکدام می‌تواند نمادی از فروپاشی باشد.