کتاب‌هایی که پس از فوت نویسنده‌شان به دست ما رسیدند

جوزف ک. در تولد سی‌سالگی‌اش بی آنکه بداند چرا، دستگیر می‌شود. او را بازداشت می‌کنند اما به زندان نمی‌رود و می‌تواند به زندگی عادی‌اش ادامه دهد درحالی‌که متهم شده است. جوزف برای یافتن دلیل و دفاع از خود پا به دنیای پیچیده‌‌ای می‌گذارد که هرچه پیش می‌رود کمتر منطق و دلیلی پیدا می‌کند. داستان محاکمه اینگونه آغاز می‌شود. محاکمه را فرانتس کافکا در سال‌های ۱۹۱۴ – ۱۹۱۵ نوشت. او از مکس برود خواسته بود که دست‌نوشته‌های این داستان را نابود کند. مکس که دوست و مسئول میراث ادبی کافکا پس از مرگش بود، بی‌توجه به خواسته‌ی او در سال ۱۹۲۵ یعنی یک سال پس از مرگ نویسنده، کتاب را منتشر کرد. کافکا هیچ‌گاه محاکمه را تکمیل نکرد، بنابراین بخش‌های کتاب با ترتیبی که برود مشخص کرد به چاپ رسید. باوجوداین، محاکمه به یکی از آثار مهم قرن بیستم بدل شد که نمادی از اضطراب و بیگانگی انسان مدرن است. جالب است بدانید کافکا بخش‌هایی از این داستان را در سال ۱۹۱۴ با عنوان در برابر قانون منتشر کرده بود.

شخصیت اصلی داستان ک. نام دارد و برای انجام مأموریتی از سوی قصر، به روستایی می‌رود که خود قصر نیز همان‌جا قرار دارد. اما هرچه داستان پیش می‌رود، ک. کم‌تر می‌فهمد جایگاهش چیست یا اصلاً چه مأموریتی دارد. قصر، داستان مردم این روستا و کشمکش ک. با ساختاری پیچیده و مبهم است. جالب اینجاست که کافکا اگرچه محاکمه را تکمیل نکرد و ترتیب بخش‌های کتاب مشخص نشد اما کتاب قصر حتی در روایت هم ناتمام ماند. توماس مان معتقد بود کافکا می‌توانست با افزودن یک بخش، کتاب را به پایان برساند (احتمالاً بیش از یک فصل از رمان باقی نمانده بود) اما نویسنده، اثر را در سال ۱۹۲۲ رها کرد و هیچ‌گاه به سراغش نرفت. کتاب قصر نیز بنا به خواسته‌ی فرانتس کافکا نباید منتشر می‌شد اما مکس برود آن را در سال ۱۹۲۶ منتشر و دو بخش از کتاب را که به عقیده‌اش ناتمام بود حذف کرد. این بخش‌های مهم در چاپ‌های بعدی سال ۱۹۳۵ برلین و ۱۹۴۶ نیویورک منتشر و نیمه‌تمام‌ماندن داستان قصر برای بسیاری از مخاطبان کافکا به بخشی از این داستان بدل شد.

آن الیوت شخصیت اصلی رمان ترغیب، در جوانی تصمیم مهمی درباره‌ی رابطه‌ی عاطفی‌اش می‌گیرد. انتخابی که سال‌ها بعد در سنین پختگی دوباره با آن روبه‌رو می‌شود ولی حالا نگاه او به زندگی تغییر کرده و البته شرایط اقتصادی مانند گذشته نیست. نویسنده در این کتاب به مضامین عشق، بلوغ عاطفی، پشیمانی، طبقه‌ی اجتماعی، فشارهای خانوادگی و فقر می‌پردازد. جین آستین نوشتن کتاب ترغیب را در سال ۱۸۱۵ آغاز کرد و طی یک سال آن را به پایان رساند و فقط یک سال بعد یعنی در ۱۸۱۷ درگذشت. عنوان کتاب را برادرش هنری انتخاب کرد، اما آستین در خانواده این رمان را الیوت‌ها می‌نامید. هنری همان سال رمان ترغیب و نورثنگر ابی را با یادداشتی به چاپ رساند. در این یادداشت برای نخستین بار مشخص شد نه فقط این کتاب بلکه دیگر کتاب‌های نویسنده مانند غرور و تعصب به دست جین آستین نوشته شده است.

کاترین مورلند هفده‌ساله دختری ساکن روستا است که به شهر سفر می‌کند. داستان همچنان که درباره‌ی بلوغ و گذار به بزرگسالی است، با طنز به قراردادهای رایج اجتماعی و ادبی می‌پردازد. کاترین عاشق رمان‌های گوتیک است و وقتی به عمارت نورثنگر ابی می‌رود، تحت تأثیر داستان‌هایی که خوانده، اتفاقات عادی اطرافش را نیز رازآلود و هراس‌انگیز تصور می‌کند. به همین دلیل، تفسیر او از زندگی واقعی با تفسیرهایش از داستان‌هایی که می‌خواند در هم می‌آمیزد. جین آستین این کتاب را حدود سال ۱۷۹۸ یا ۱۷۹۹ نوشت. نام شخصیت اصلی داستان در آن زمان سوزان بود و دست‌نوشته نیز با همین نام شناخته می‌شد. در سال ۱۸۰۳ دست‌نوشته‌ی «سوزان» به ناشری فروخته شد، اما کتاب چاپ نشد. در سال ۱۸۱۶ هنری، برادر جین، دست‌نوشته را از ناشر پس گرفت. آستین در بازبینی‌های بعدی، نام شخصیت اصلی و عنوان کاری اثر را از «سوزان» به «کاترین» تغییر داد. پس از مرگ آستین، این رمان همراه با «ترغیب» منتشر شد و برای انتشار، عنوان «نورثنگر ابی» را برای آن انتخاب کردند.

کتاب پاریس جشن بیکران مجموعه‌ای از جستارهای ارنست همینگوی درباره‌ی سال‌هایی است که در پاریس زندگی می‌کرد. او زندگی ساده‌اش را به همراه همسر اولش هادلی و پسرش بامبی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۶ در پاریس روایت می‌کند. همینگوی نوشتن کتاب را سال‌ها بعد، در حدود ۱۹۵۷، آغاز کرد و به همین علت جستارهای او حاصل نگاهی به گذشته است که گاه نگاه آرمان‌گرایانه و رمانتیک نویسنده را نیز در خود دارد. اگرچه پاریس جشن بیکران ناداستان محسوب می‌شود، قلم همینگوی آن را به اثری ادبی و خواندنی تبدیل کرده است. از دیگر موضوعات جذاب کتاب، خاطرات شخصی همینگوی از چهره‌های ادبی شناخته‌شده‌ای مانند گرترود استاین و اسکات فیتزجرالد است. نویسنده در سال ۱۹۶۱ درگذشت و کتاب سه سال بعد، در ۱۹۶۴، به چاپ رسید؛ نسخه‌ای که پیش از انتشار دستخوش تغییراتی شده بود. در سال ۱۹۷۹ دست‌نوشته‌ها و دیگر مواد آرشیوی همینگوی در دسترس پژوهشگران قرار گرفت و امکان بررسی تغییرات اعمال‌شده در نسخه‌ی نخست فراهم شد. در سال ۲۰۰۹ نیز نسخه‌ای بازسازی‌شده از کتاب به کوشش شان همینگوی منتشر شد که بر اساس دست‌نوشته‌های نویسنده و وضعیت اثر در زمان مرگ او تنظیم شده بود و بخش‌هایی را که در نسخه‌ی نخست حذف شده بودند نیز دربر می‌گرفت.

جی. آر. آر. تالکین در نامه‌ای به میلتون والدمن نوشت: «سیلماریلیون تاریخ جنگ الف‌های تبعیدی با دشمن است. جنگی که تماماً در شمال‌غرب جهان، یعنی سرزمین میانه، رخ می‌دهد. داستان‌هایی از پیروزی و تراژدی در این روایت به همدیگر گره می‌خورد اما در نهایت، داستان با فاجعه و پایان‌یافتن جهان باستان، یعنی جهان طولانی عصر نخست به پایان می‌رسد.» این کتاب داستان‌های اسطوره‌ای نویسنده را دربر می‌گیرد و تاریخ جهان آردا را از پیدایش اِئا تا پایان عصر سوم روایت می‌کند. تالکین در سال ۱۹۷۳ درگذشت و سیلماریلیون در ۱۹۷۷، حدود چهار سال پس از مرگ او، منتشر شد. نویسنده نوشتن این مجموعه را که پیش از انتشار شامل پیش‌نویس‌ها، یادداشت‌ها و روایت‌های مختلفی بود، از سال ۱۹۱۷ آغاز کرد. او قصد داشت مجموعه‌ای اسطوره‌ای خلق کند که در نهایت به پیش‌زمینه و بستر داستان‌های هابیت و ارباب حلقه‌ها تبدیل شد. تالکین تا سال‌های پایانی زندگی به نوشتن و بازنگری بخش‌های مختلف این مجموعه ادامه داد و در این نوشته‌ها به مباحث فلسفی و الهیاتی جهان داستانی خود نیز پرداخت. کریستوفر تالکین، پسر نویسنده، پس از مرگ پدرش این مطالب متعدد و گاه متناقض را انتخاب، مرتب و تدوین کرد و سیلماریلیون را به شکل روایتی نسبتاً منسجم درآورد.

ایرن نمیروفسکی در سال ۱۹۴۱ نوشتن رمان همراهان فرانسوی را آغاز کرد. این اثر قرار بود در پنج بخش نوشته شود، اما نویسنده تنها فرصت کرد دو بخش نخست آن را تکمیل کند. نمیروفسکی در سال ۱۹۴۲ بازداشت و به آشویتس فرستاده شد و در ۱۷ اوت همان سال بر اثر بیماری تیفوس درگذشت. فقط پایان زندگی ایرن تراژیک نبود؛ او بخش بزرگی از زندگی خود را در مهاجرت گذراند و همراه با خانواده‌اش پس از انقلاب روسیه از این کشور گریخت. ادبیات بخش مهمی از زندگی او بود و نوشته‌هایش هم‌زمان که رنج‌های انسانی را بازتاب می‌دادند، گاه امید را نیز در موقعیت‌هایی نشان می‌دادند که کمتر انتظارش می‌رفت. دست‌نوشته‌های همراهان فرانسوی سال‌ها نزد دختر نویسنده محفوظ ماند. او در دهه‌ی ۱۹۹۰ به بررسی و رمزگشایی این دست‌نوشته‌ها پرداخت و سرانجام کتاب در سال ۲۰۰۴ در فرانسه منتشر شد. ترجمه‌ی انگلیسی اثر نیز همان سال در بریتانیا و مدتی بعد در آمریکا انتشار یافت و توجه گسترده‌ای را در سطح بین‌المللی به نویسنده جلب کرد. داستان در دوره‌ی اشغال فرانسه به دست نازی‌ها می‌گذرد. بخش نخست گروهی از پاریسی‌ها را تصویر می‌کند که پس از تهاجم آلمان در حال فرار هستند و بخش دوم زندگی ساکنان جامعه‌ای روستایی را در دوران اشغال نشان می‌دهد. با وجود ناتمام‌ماندن کتاب، همین دو بخش از آثار شاخص ادبی درباره‌ی جنگ جهانی دوم محسوب می‌شوند.

کتاب ۲۶۶۶ یکی از آثار مهم ادبیات آمریکای لاتین است که روبرتو بولانیو آن را در پنج بخش نوشته بود. او در سال ۲۰۰۳ در حالی درگذشت که هنوز قصد داشت بخش‌هایی از کتاب را بازبینی و اصلاح کند. بولانیو می‌خواست این پنج بخش جداگانه به چاپ برسند تا فرزندانش در سال‌های مختلف از درآمد انتشار آن‌ها بهره‌مند شوند. بیماری اما به او مجال نداد و پس از مرگش تصمیم گرفته شد هر پنج بخش در یک جلد منتشر شوند. کتاب در سال ۲۰۰۴، یک سال پس از مرگ نویسنده، با بیش از هزار صفحه به چاپ رسید. چهار سال بعد، در ۲۰۰۸، ترجمه‌ی انگلیسی اثر منتشر شد و شهرت بولانیو را به‌ویژه در جهان انگلیسی‌زبان گسترش داد. ۲۶۶۶ کتابی است که خشونت و فساد را در ابعادی هولناک به تصویر می‌کشد. داستان هر بخش در ظاهر از دیگر بخش‌ها جداست، اما همگی در لایه‌هایی به یکدیگر پیوند می‌خورند. یکی از مهم‌ترین نقاط اتصال بخش‌های مختلف، شهر خیالی سانتا ترزا در مکزیک است؛ برخی شخصیت‌ها به این شهر سفر می‌کنند، برخی در آن زندگی می‌کنند و در میان این داستان‌ها، ماجرای قتل زنان نیز مطرح می‌شود که نویسنده آن را با جزئیات و صراحتی تکان‌دهنده به تصویر می‌کشد.

دست‌نوشته‌ی ناتمام کتاب نخستین مرد پس از تصادفی که در سال ۱۹۶۰ به مرگ آلبر کامو انجامید، در میان وسایل به‌جامانده از او در محل حادثه پیدا شد. بااین‌حال، نخستین مرد بلافاصله پس از مرگ کامو منتشر نشد و سی‌وچهار سال بعد، در سال ۱۹۹۴، به کوشش دخترش کاترین کامو به چاپ رسید. ویکتور برومبرت یک سال پس از انتشار کتاب درباره‌ی این تأخیر نوشت که کامو با وجود دریافت جایزه‌ی نوبل ادبیات، میان بخشی از محافل روشنفکری فرانسه محبوبیت خود را از دست داده بود؛ چراکه در اوج جنگ الجزایر موضعی میانه اتخاذ کرده و در برخی مقاطع نیز سکوت کرده بود. انتشار کتاب در آن فضای سیاسی می‌توانست واکنش طیف‌های مختلف سیاسی را برانگیزد. چاپ نخستین مرد در دهه‌ی نود فرصتی فراهم کرد تا مخاطبان و منتقدان از زاویه‌ای تازه به این نویسنده‌ی سرشناس نگاه کنند، زیرا این اثر رمانی خودزندگی‌نامه‌ای است و شخصیت اصلی آن، ژاک کورمری، بازتابی از تجربه‌های کودکی خود کامو به شمار می‌رود. ژاک در الجزایر، در خانواده‌ای فقیر و بدون پدر، در کنار مادر کم‌شنوا و کم‌حرفش زندگی می‌کند. یکی از معلمان او نگاهش را به جهان دگرگون می‌کند و رابطه‌ی ژاک با این معلم و همچنین مادرش از مهم‌ترین بخش‌های سال‌های کودکی اوست.

ایگنیشس جی. رایلی نه قهرمان است و نه ضدقهرمان. گاهی او را می‌فهمیم و گاهی اعصابمان را به هم می‌ریزد. به همین دلیل، تصویری که از او در ذهن مخاطب شکل می‌گیرد تصویری انسانی است؛ انسانی که آنچه در اطرافش می‌گذرد نمی‌پذیرد و نمی‌تواند با جامعه‌اش هماهنگ شود. اتحادیه‌ی ابلهان روایتی کمیک و پیکارسک است و از آثار شناخته‌شده‌ی ادبیات معاصر جنوب آمریکا محسوب می‌شود. نیواورلئان نیز در این کتاب، همراه با شخصیت‌های گوناگونی که رایلی با آن‌ها روبه‌رو می‌شود، حضوری پررنگ دارد. جان کندی تول این اثر را در دهه‌ی ۱۹۶۰ نوشت، اما نتوانست ناشری برای آن پیدا کند. ناکامی در انتشار رمان و وخیم‌ترشدن وضعیت روانی تول، همراه با افزایش بدگمانی و رفتارهای پارانوئید، شرایط او را دشوارتر کرد و سرانجام در سال ۱۹۶۹، در حالی که ۳۱ سال داشت، خودکشی کرد. مادر نویسنده، تلما، از تلاش برای انتشار اثر فرزندش دست نکشید و سرانجام توانست دست‌نوشته‌ی رمان را به واکر پرسی برساند که در دانشگاه لویولا در نیواورلئان تدریس می‌کرد. پرسی در مقدمه‌ی نسخه‌ی منتشرشده شرح می‌دهد که اگرچه ابتدا با بی‌میلی خواندن کتاب را آغاز کرد، هرچه پیش رفت بیشتر مجذوب آن شد. با تلاش او کتاب در سال ۱۹۸۰ منتشر شد و در سال ۱۹۸۱ جایزه‌ی پولیتزر داستان را از آن خود کرد.

خانواده‌ی آن فرانک پس از به‌قدرت‌رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ آلمان را ترک کردند و به هلند رفتند. آن فرانک در فوریه‌ی ۱۹۳۴ به خانواده‌اش در آمستردام پیوست. هدیه‌ی تولد سیزده‌سالگی آن دفتر خاطراتی با جلدی قرمز و سفید بود و او از همان روز خاطراتش را در آن ثبت کرد. همان سال، یعنی در ۱۹۴۲، به مارگوت، خواهر آن، دستور داده شد خود را برای اعزام به اردوگاه کار معرفی کند و به همین علت خانواده‌ی فرانک به مخفیگاه رفتند. آن‌ها همراه با چند یهودی دیگر حدود دو سال در آنجا زندگی کردند و آن در این مدت زندگی روزانه‌ی خود را ثبت می‌کرد؛ زندگی مخفیانه و پراضطراب دختری نوجوان که در حال کشف جهان و خود بود. او علاوه بر دفتر خاطرات، چند داستان کوتاه نیز نوشت و آرزو داشت روزنامه‌نگار یا نویسنده شود. آخرین یادداشت او در اول اوت ۱۹۴۴ نوشته شد و سه روز بعد، نیروهای اس‌اس آلمان با همکاری مأموران پلیس هلندی مخفیگاه را پیدا کردند و ساکنان آن را بازداشت کردند. آن و خواهرش مارگوت در سال ۱۹۴۵ در اردوگاه برگن‌بلزن بر اثر بیماری تیفوس درگذشتند. مادر آن نیز در آشویتس جان باخت، اما پدرش اتو فرانک از جنگ جان سالم به در برد و تنها بازمانده‌ی افراد پنهان‌شده در آن مخفیگاه بود. او پس از بازگشت به آمستردام، نوشته‌های دخترش را که حفظ شده بود دریافت کرد و برای انتشار آن‌ها تلاش کرد. سرانجام کتاب در سال ۱۹۴۷ منتشر شد و در دهه‌های بعد به بیش از ۷۰ زبان ترجمه شد.

کتاب مرشد و مارگاریتا از آثار مهم ادبیات روسیه و جهان در قرن بیستم است که بیش از بیست سال پس از مرگ نویسنده منتشر شد. این کتاب دو سطح روایی دارد که یکی در مسکوی دهه‌ی ۱۹۳۰ و دیگری در اورشلیم دوران پونتیوس پیلاطس می‌گذرد. این رمان اثری فلسفی است و در عین حال بن‌مایه‌ای طنزآمیز و هجوآلود دارد. سه شخصیت محوری داستان وولاند، مرشد و مارگاریتا هستند. وولاند در هیئت شخصیتی مرموز و شیطانی وارد مسکو می‌شود، مرشد رمان‌نویسی سرکوب‌شده است که دست‌نوشته‌اش را می‌سوزاند و مارگاریتا معشوق اوست. داستان موازی در اورشلیم نیز بخش‌هایی از رمانی را بازگو می‌کند که مرشد درباره‌ی پونتیوس پیلاطس و یشوعا نوشته است. میخائیل بولگاکف نوشتن این رمان را در اواخر دهه‌ی ۱۹۲۰ آغاز کرد و تا اندکی پیش از مرگش در ۱۹۴۰ روی آن کار کرد. تا سال ۱۹۶۶ افراد کمی از وجود این رمان اطلاع داشتند تا آنکه بخش نخست نسخه‌ای سانسورشده از آن در مجله‌ی «مسکوا» منتشر شد و بخش دوم نیز در سال ۱۹۶۷ به چاپ رسید. نسخه‌ی کامل‌تر و بدون حذف کتاب در سال ۱۹۷۳ در شوروی منتشر شد و اثر به‌تدریج جایگاه مهمی در ادبیات روسیه و جهان پیدا کرد.

نویسنده‌ی کتاب دلواپسی فرناندو پسوای پرتغالی است که نوشتن قطعات این اثر را در سال ۱۹۱۲ آغاز کرد و تا سال‌های پایانی عمرش در ۱۹۳۵ به نوشتن و بازنگری آن‌ها ادامه داد. کتاب دلواپسی مجموعه‌ای از تأملات، یادداشت‌ها و قطعات ادبی است و بخش عمده‌ی این نوشته‌ها به برناردو سوارش نسبت داده شده‌اند؛ شخصیتی که پسوا او را نوعی «نیمه‌دگرنام» خود می‌دانست. این کتاب اگرچه به نثر نوشته شده، جوهره‌ای شاعرانه دارد و به موضوعاتی مانند هویت، تنهایی، اضطراب و خودکاوی می‌پردازد. در بسیاری از قطعات، پسوا آرامش و اضطراب اگزیستانسیال را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد و خواننده را وارد جهان ذهنی و درونی راوی می‌کند. مجموعه‌ای از قطعات این اثر در سال ۱۹۶۱ منتشر شد، اما نخستین ویرایش رسمی کتاب دلواپسی در سال ۱۹۸۲ در پرتغال به چاپ رسید. از آنجا که پاسوا نسخه‌ی نهایی و مشخصی از کتاب بر جای نگذاشته بود، ترتیب و انتخاب قطعات در ویرایش‌های مختلف با یکدیگر تفاوت دارد. نخستین ترجمه‌های انگلیسی مهم کتاب نیز در ابتدای دهه‌ی ۱۹۹۰ منتشر شدند.