بزرگترین دغدغۀ نظامهای اقتصادی مرسوم خلقِ ثروت است. و درمقابل، اصلیترین راهبرد منتقدان نظام اقتصادی حاکم بازتوزیع ثروت است. ماریانا مازوکاتو، اقتصاددانی که این روزها به یکی از مشهورترین چهرههای این رشته تبدیل شده است، میگوید دلیل اینکه اقتصاد اصلاح نمیشود همین است. بااینحال، از نظر او میتوان اَشکالی از فعالیت اقتصادی و سیاسی را تعریف کرد که این دو گروه ناسازگار را به هم برساند و اقتصادی بسازد که، در عین خلق ثروت، مترقی و پایدار باشد.
وایرد — ماریانا مازوکاتو ثابت کرده است که محرک اصلی نوآوری نه نوابغ یکه و تنها، بلکه سرمایهگذاری دولتی است. او اکنون مشغول همکاری با دولتِ انگلستان، اتحادیۀ اروپا و سازمان ملل متحد است تا رویکرد بلندپروازانهاش را در بزرگترین چالشهای دنیا به کار بگیرد.
ایدهای که ماریانا مازوکاتو را به یکی از اثرگذارترین اقتصاددانان دنیا تبدیل کرد اوایل سال ۲۰۱۱ به ذهنش رسید. سه سال از بحران مالی ۲۰۰۸ گذشته بود، و در انگلستان حکومت ائتلافی محافظهکاران و لیبرالدمکراتها تصمیم گرفته بود سیاست ریاضت مالی را پی بگیرد. این سیاستْ شوراهای شهری را وادار میکرد خدمات عمومی را کاهش دهند و به افزایش بیخانمانی و جرم میانجامید. او تعریف میکند «در محلۀ من، بودجههای باشگاههای بعد از مدرسه، مراکز جوانان، کتابخانههای عمومی، پلیس و سلامت همگی کاهش یافت، که بیش از همه بر آسیبپذیرترین افراد جامعه تأثیر میگذاشت. بسیار غمانگیز بود».
آنچه مازوکاتو را بسیار خشمگین میکرد روایت غالب بود که میگفت این کاهش بودجهها برای تقویت رقابتپذیری و نوآوری ضروری است. در مارس ۲۰۱۱، نخستوزیر دیوید کمرون در یک سخنرانی کارمندان مشغول در ادارات دولتی را به صلابه کشید و به آنها …
